Sabedoria 16
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Septuagint (Brenton Greek text, with Apocrypha)
1Por isso eles foram justamente castigados por meio de criaturas semelhantes às que adoravam e atormentados por uma multidão de animais desprezíveis.
1Διὰ τοῦτο διʼ ὁμοίων ἐκολάσθησαν ἀξίως, καὶ διὰ πλήθους κνωδάλον ἐβασανίσθησαν.
2Em vez desse castigo, concedeste benefícios ao teu povo e preparaste codornizes para seu alimento, uma iguaria para satisfazer o desejo de seu apetite,
2Ἀνθʼ ἧς κολάσεως εὐεργετήσας τὸν λαόν σου, εἰς ἐπιθυμίαν ὀρέξεως ξένην γεῦσιν, τροφὴν ἡτοίμασας ὀρτυγομήτραν,
3para que teus inimigos, desejando alimento, por causa da aparência repugnante das criaturas enviadas contra eles, perdessem até o apetite necessário; mas teu povo, depois de sofrer necessidade por pouco tempo, pudesse desfrutar até de iguarias.
3ἵνα ἐκεῖνοι μὲν ἐπιθυμοῦντες τροφὴν, διὰ τὴν εἰδέχθειαν τῶν ἐπαπεσταλμένων καὶ τὴν ἀναγκαίαν ὄρεξιν ἀποστρέφωνται, αὐτοὶ δὲ ἐπʼ ὀλίγον ἐνδεεῖς γενόμενοι καὶ ξένης μετάσχωσι γεύσεως.
4Pois era necessário que uma necessidade inevitável atingisse os opressores, enquanto ao teu povo apenas fosse mostrado como seus inimigos eram atormentados.
4Ἔδει γὰρ ἐκείνοις μὲν ἀπαραίτητον ἔνδειαν ἐπελθεῖν τυραννοῦσι, τούτοις δὲ μόνον δειχθῆναι πῶς οἱ ἐχθροὶ αὐτῶν ἐβασανίζοντο.
5Mesmo quando a terrível fúria de feras atingiu teu povo e eles estavam morrendo pelas mordidas de serpentes sinuosas, tua ira não permaneceu até o fim;
5Καὶ γὰρ ὅτε αὐτοῖς δεινὸς ἐπῆλθε θηρίων θυμὸς, δήγμασί τε σκολιῶν διεφθείροντο ὄφεων, οὐ μέχρι τέλους ἔμεινεν ἡ ὀργή σου.
6foram perturbados por pouco tempo, para sua correção, tendo um sinal de salvação que os fazia lembrar do mandamento de tua lei.
6Εἰς νουθεσίαν δὲ πρὸς ὀλίγον ἐταράχθησαν, σύμβολον ἔχοντες σωτηρίας, εἰς ἀνάμνησιν ἐντολῆς νόμου σου.
7Pois quem se voltava para aquele sinal não era salvo por aquilo que via, mas por ti, Salvador de todos.
7Ὁ γὰρ ἐπιστραφεὶς οὐ διὰ τὸ θεωρούμενον ἐσώζετο, ἀλλὰ διὰ σὲ τὸν πάντων σωτῆρα.
8E, com isso, convenceste também nossos inimigos de que és tu quem livra de todo mal.
8Καὶ ἐν τούτῳ δὲ ἔπεισας τοὺς ἐχθροὺς ἡμῶν, ὅτι σὺ εἶ ὁ ῥυόμενος ἐκ παντὸς κακοῦ.
9Pois as mordidas de gafanhotos e moscas realmente os matavam, e não se encontrou cura para sua vida, porque mereciam ser castigados por tais coisas.
9Οὓς μὲν γὰρ ἀκρίδων καὶ μυιῶν ἀπέκτεινε δήγματα, καὶ οὐχ εὑρέθη ἴαμα τῇ ψυχῇ αὐτῶν, ὅτι ἄξιοι ησαν ὑπὸ τοιούτων κολασθῆναι.
10Mas nem mesmo as presas de serpentes venenosas venceram teus filhos, pois tua misericórdia veio ao encontro deles e os curou.
10Τοὺς δὲ υἱούς σου οὐδὲ ἰοβόλων δρακόντων ἐνίκησαν ὀδόντες, τὸ ἔλεος γάρ σου ἀντιπαρῆλθε καὶ ἰάσατο αὐτούς.
11Eles eram mordidos para se lembrarem de teus oráculos e logo eram salvos, para que não caíssem em profundo esquecimento e se tornassem incapazes de responder à tua bondade.
11Εἰς γὰρ ὑπόμνησιν τῶν λογίων σου ἐνεκεντρίζοντο, καὶ ὀξέως διεσώζοντο, ἵνα μὴ εἰς βαθεῖαν ἐμπεσόντες λήθην, ἀπερίσπαστοι γένωνται τῆς σῆς εὐεργεσίας.
12Pois não foi erva nem emplastro que os curou, mas tua palavra, ó Senhor, que cura a todos.
12Καὶ γὰρ οὔτε βοτάνη οὔτε μάλαγμα ἐθεράπευσεν αὐτοὺς, ἀλλὰ ὁ σός Κύριε λόγος ὁ πάντα ἰώμενος.
13Tu tens autoridade sobre a vida e a morte, fazes descer às portas do Hades e fazes subir novamente.
13Σὺ γὰρ ζωῆς καὶ θανάτου ἐξουσίαν ἔχεις, καὶ κατάγεις εἰς πύλας ᾅδου καὶ ἀνάγεις.
14O homem, porém, embora possa matar por sua maldade, não pode trazer de volta o espírito que partiu nem libertar a alma aprisionada.
14Ἄνθρωπος δὲ ἀποκτέννει μὲν τῇ κακίᾳ αὐτοῦ, ἐξελθὸν δὲ πνεῦμα οὐκ ἀναστρέφει, οὐδὲ ἀναλύει ψυχὴν παραληφθεῖσαν.
15Mas é impossível escapar de tua mão;
15Τὴν δὲ σὴν χεῖρα φυγεῖν ἀδύνατόν ἐστιν.
16pois os ímpios, recusando-se a conhecer-te, foram castigados pela força de teu braço, perseguidos por chuvas estranhas, granizo e tempestades implacáveis, e completamente consumidos pelo fogo.
16Ἀρνούμενοι γάρ σε εἰδέναι ἀσεβεῖς, ἐν ἰσχύϊ βραχίονός σου ἐμαστιγώθησαν, ξένοις ὑετοῖς καὶ χαλάζαις καὶ ὄμβροις διωκόμενοι ἀπαραιτήτοις, καὶ πυρὶ καταναλισκόμενοι.
17O que havia de mais extraordinário era que, na água que apaga todas as coisas, o fogo ardia com ainda mais força, pois o mundo combate em favor dos justos.
17Τὸ γὰρ παραδοξότατον, ἐν τῷ πάντα σβεννῦντι ὕδατι πλεῖον ἐνήργει τὸ πῦρ· ὑπέρμαχος γὰρ ὁ κόσμος ἐστὶ δικαίων.
18Em certo momento, a chama diminuía para não queimar as criaturas enviadas contra os ímpios, a fim de que eles próprios, vendo isso, percebessem que eram perseguidos pelo julgamento de Deus.
18Ποτὲ μὲν γὰρ ἡμεροῦτο φλὸξ, ἵνα μὴ καταφλέξῃ τὰ ἐπʼ ἀσεβεῖς ἀπεσταλμένα ζῶα, ἀλλʼ αὐτοὶ βλέποντες ἴδωσιν, ὅτι Θεοῦ κρίσει ἐλαύνονται.
19Em outro momento, até no meio da água, o fogo ardia com mais intensidade que o fogo comum, para destruir os produtos de uma terra injusta.
19Ποτὲ δὲ καὶ μεταξὺ ὕδατος ὑπὲρ τὴν πυρὸς δυναμιν φλέγει, ἵνα ἀδίκου γῆς γεννήματα διαφθείρῃ.
20Em vez dessas coisas, deste ao teu povo alimento de anjos e lhes forneceste do céu, sem trabalho, pão pronto para comer, capaz de proporcionar todo sabor agradável e adequado a todo paladar.
20Ἀνθʼ ὧν ἀγγέλων τροφὴν ἐψώμισας τὸ λαόν σου, καὶ ἕτοιμον ἄρτον αὐτοῖς ἀπʼ οὐρανοῦ ἔπεμψας ἀκοπιάτως, πᾶσαν ἡδονὴν ἰσχύοντα καὶ πρὸς πᾶσαν ἁρμόνιον γεῦσιν.
21Pois tua natureza mostrou tua doçura para com teus filhos, enquanto aquele pão, adaptando-se ao desejo de quem o comia, transformava-se de acordo com o gosto de cada um.
21Ἡ μὲν γὰρ ὑπόστασίς σου τὴν σὴν γλυκύτητα πρὸς τέκνα ἐνεφάνισε, τῇ δὲ τοῦ προσφερομένου ἐπιθυμίᾳ ὑπηρετῶν, πρὸς ὅ τις ἐβούλετο μετεκιρνᾶτο.
22Mas a neve e o gelo resistiam ao fogo e não derretiam, para que soubessem que o fogo destruía os frutos dos inimigos, ardendo no granizo e relampejando nas chuvas;
22Χιὼν δὲ καὶ κρύσταλλος ὑπέμεινε πῦρ, καὶ οὐκ ἐτήκετο, ἵνα γνῶσιν ὅτι τοὺς τῶν ἐχθρῶν καρποὺς κατέφθειρε πῦρ φλεγομένον, ἐν τῇ χαλάζῃ καὶ ἐν τοῖς ὑετοῖς διαστράπτον.
23e que esse mesmo fogo, para que os justos fossem alimentados, até esquecia sua própria força.
23Τοῦτο πάλιν δʼ ἵνα τραφῶσι δίκαιοι, καὶ τῆς ἰδίας ἐπιλελῆσθαι δυνάμεως.
24Pois a criação, servindo a ti, seu Criador, intensifica sua força contra os injustos para castigá-los e, por bondade, a suaviza em favor dos que confiam em ti.
24Ἡ γὰρ κτίσις σοι τῷ ποιήσαντι ὑπηρετοῦσα, ἐπιτείνεται εἰς κόλασιν κατὰ τῶν ἀδίκων, καὶ ἀνίεται εἰς εὐεργεσίαν ὑπὲρ τῶν εἰς σὲ πεποιθότων.
25Por isso, também naquela ocasião, assumindo todas as formas, ela serviu à tua generosidade, que a todos alimenta, conforme a necessidade daqueles que precisavam,
25Διὰ τοῦτο καὶ τότε εἰς πάντα μεταλλευομένη, τῇ παντοτρόφῳ σου δωρεᾷ ὑπηρετεῖ, πρὸς τὴν τῶν δεομένων θέλησιν·
26para que teus filhos, a quem amaste, ó Senhor, aprendessem que não são os frutos da terra que alimentam o ser humano, mas tua palavra preserva os que confiam em ti.
26ἵνα μάθωσιν οἱ υἱοί σου, οὓς ἠγάπησας, Κύριε, ὅτι οὐχ αἱ γενέσεις τῶν καρπῶν τρέφουσιν ἄνθρωπον, ἀλλὰ τὸ ῥῆμά σου τούς σοι πιστεύοντας διατηρεῖ.
27Pois aquilo que o fogo não destruía derretia-se simplesmente quando aquecido por um fraco raio de sol,
27Τὸ γὰρ ὑπὸ πυρὸς μὴ φθειρόμενον, ἁπλῶς ὑπὸ βραχείας ἀκτῖνος ἡλίου θερμαινόμενον ἐτήκετο·
28para que se soubesse que devemos levantar-nos antes do sol para dar-te graças e orar a ti ao nascer da luz;
28ὅπως γνωστὸν ᾖ, ὅτι δεῖ φθάνειν τὸν ἥλιον ἐπʼ εὐχαριστίαν σου, καὶ πρὸς ἀνατολὴν φωτὸς ἐντυγχάνειν σοι.
29pois a esperança do ingrato derreterá como a geada do inverno e escorrerá como água sem utilidade.
29Ἀχαρίστου γὰρ ἐλπὶς ὡς χειμέριος πάχνη τακήσεται, καὶ ῥυήσεται ὡς ὕδωρ ἄχρηστον.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.