Gênesis 33
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Tongan Bible, Revised West Version
1Jacó levantou os olhos e olhou, e eis que Esaú vinha, e com ele quatrocentos homens. Ele dividiu as crianças entre Lia, Raquel e as duas servas.
1Pea hanga hake ʻa Sēkope ʻo sio, pea vakai, naʻe haʻu ʻa ʻIsoa, mo e kau tangata ʻe toko fāngeau. Pea vaheʻi ʻe ia ʻae fānau, kia Lia, mo Lesieli, pea mo e ongo kaunanga.
2Ele colocou as servas e seus filhos à frente, Lia e seus filhos depois, e Raquel e José na retaguarda.
2Pea ne fakamuʻomuʻa ʻae ongo kaunanga mo ʻena fānau, pea hoko ʻa Lia mo ʻene fānau, pea fakamuimui ʻa Lesieli mo Siosefa.
3Ele mesmo passou à frente deles e prostrou-se em terra sete vezes, até se aproximar de seu irmão.
3Pea ne muʻomuʻa ia ʻiate kinautolu, pea punou hifo ia ʻo tuʻo fitu ki he kelekele, ʻi heʻene ʻunuʻunu atu ki hono taʻokete.
4Esaú correu ao seu encontro, abraçou-o, lançou-se ao seu pescoço, beijou-o, e eles choraram.
4Ka naʻe lele ʻa ʻIsoa ke fakafetaulaki kiate ia, pea ne fāʻofua ia ki hono kia, pea uma kiate ia: pea naʻa na fetāngihi.
5Ele levantou os olhos e viu as mulheres e as crianças; e disse: “Quem são estes que estão com você?” Ele disse: “Os filhos que Deus graciosamente deu ao seu servo.”
5Pea hanga hake hono mata, ʻo ne sio ki he kau fefine mo e tamaiki: pea pehē ʻe ia, “Ko hai ʻakinautolu ni ʻoku ʻiate koe?” Pea pehēange ʻe ia, “Ko e fānau, kuo foaki ʻe he ʻOtua ʻaloʻofa ki hoʻo tamaioʻeiki.”
6Então as servas se aproximaram com seus filhos, e se curvaram.
6Pea naʻe toki ʻunuʻunu mai ʻo ofi, ʻae ongo kaunanga, ʻakinaua mo ʻena fānau, pea naʻa nau punou.
7Lia e seus filhos também se aproximaram e se curvaram. Depois deles, José se aproximou com Raquel, e eles se curvaram.
7Pea haʻu ʻo ofi ʻa Lia foki mo ʻene fānau, pea punou ʻakinautolu: pea haʻu fakamui ʻa Siosefa mo Lesieli ʻo ofi, pea punou ʻakinaua.
8Esaú disse: “O que você pretende com todo esse grupo que encontrei?” Jacó disse: “Encontrar favor aos olhos do meu senhor.”
8Pea pehē ʻe ia, “Ko e hā hono ʻuhinga ʻoe ngaahi fanga manu naʻa mau fehikitaki mo au?” Pea pehē ʻe ia, “Ko e meʻa ke ʻofeina ai au ʻi he ʻao ʻo hoku ʻeiki.”
9Esaú disse: “Eu já tenho o bastante, meu irmão; fique com o que é seu.”
9Pea pehē ʻe ʻIsoa, “Ko hoku tehina, kuo lahi ʻeku meʻa; ke ʻiate koe pe, ʻaia ʻoku ʻaʻau.”
10Jacó disse: “Por favor, não. Se agora encontrei favor aos seus olhos, então receba o meu presente das minhas mãos, porque vi o seu rosto como quem vê o rosto de Deus, e você se agradou de mim.
10Pea pehēange ʻe Sēkope, “ʻOua, ko eni, ʻoku ou kole kiate koe, kapau ʻoku ou lelei ʻi ho ʻao, pea ke maʻu ʻeku meʻaʻofa mei hoku nima; he ko ia kuo u mamata ai ki ho mata, ʻo hangē ko e fofonga ʻoe ʻOtua, pea kuo ke lelei kiate au.
11Por favor, aceite o presente que eu trouxe a você, porque Deus tem sido gracioso comigo, e porque eu tenho o suficiente.” Ele insistiu, e ele o aceitou.
11ʻOku ou kole ke ke maʻu ʻeku tāpuaki, ʻaia kuo ʻomi kiate koe; koeʻuhi kuo fai lelei ʻe he ʻOtua kiate au, pea kuo u maʻu ʻo lahi.” Pea naʻa ne fakalotoʻi ia, pea ne toʻo ia.
12Esaú disse: “Vamos seguir nossa jornada, e vamos embora, e eu irei adiante de você.”
12Pea pehē ʻe ia, “Ke tau fononga pea tau ō, pea te u muʻomuʻa ʻiate koe.”
13Jacó lhe disse: “Meu senhor sabe que as crianças são frágeis, e que as ovelhas e o gado que estão comigo têm suas crias, e se os forçarem demais em um único dia, todos os rebanhos morrerão.
13Pea pehēange ʻe ia kiate ia, “ʻOku ʻilo ʻe hoku ʻeiki ʻoku vaivai ʻae tamaiki, pea ʻoku ʻiate au ʻae fanga manu feitama: pea kapau ʻe fakateka mālohi ʻakinautolu ʻe he kau tangata, ʻi he ʻaho pe taha, ʻe mate ai kotoa pē.
14Por favor, que o meu senhor passe adiante do seu servo, e eu seguirei devagar, no ritmo do gado que está diante de mim e no ritmo das crianças, até que eu chegue ao meu senhor em Seir.”
14ʻOku ou kole kiate koe, ke muʻomuʻa ʻa hoku ʻeiki ʻi heʻene tamaioʻeiki; pea te u muimui atu ʻo fakatuotuai, ʻo fakatatau ki he faʻa fai ʻe he fanga manu, mo e tamaiki, ʻa ʻenau muʻomuʻa ʻiate au, ke ʻoua ke u hoko ki hoku ʻeiki ʻi Seia.”
15Esaú disse: “Permita-me deixar com você algumas das pessoas que estão comigo.” Ele disse: “Por quê? Basta que eu encontre favor aos olhos do meu senhor.”
15Pea talaange ʻe ʻIsoa, “Tuku ke nofo kiate koe hā niʻihi ʻiate kinautolu ʻoku ʻiate au:” pea pehē ʻe ia, “Ko e hā hono ʻaonga?” Tuku ke u lelei ʻi he ʻao ʻo hoku ʻeiki.
16Assim, Esaú retornou naquele dia pelo seu caminho para Seir.
16¶ Pea tafoki ʻa ʻIsoa ʻi he ʻaho ko ia ke ʻalu ki Seia.
17Jacó viajou para Sucote, construiu uma casa para si, e fez abrigos para o seu gado. Por isso o nome do lugar é chamado Sucote.
17Pea fononga ʻa Sēkope ki Sukote, pea langa ai hono fale louʻakau ʻo ne ngaohi ai ʻae ngaahi fale louʻakau ki heʻene fanga manu: ko ia ʻoku ui ai ʻae potu ko ia ko Sukote.
18Jacó chegou em paz à cidade de Siquém, que fica na terra de Canaã, quando veio de Padã-Arã; e acampou diante da cidade.
18¶ Pea hoko lelei pe ʻa Sēkope ki he kolo ko Sikemi, ʻaia ʻoku ʻi he fonua ko Kēnani, ʻi heʻene haʻu mei Petanalami; pea naʻa ne fokotuʻu hono fale fehikitaki ʻo ofi ki he kolo.
19Ele comprou a porção de terra onde havia armado sua tenda, das mãos dos filhos de Hamor, pai de Siquém, por cem peças de prata.
19Pea ne fakatau ʻae potu ngoue, ʻaia ne ne folahi ai hono fale fehikitaki, mei he nima ʻoe fānau ʻa Hemoa ko e tamai ʻa Sikemi, ʻaki ʻae paʻanga ʻe teau.
20Ele ergueu ali um altar, e o chamou de El-Elohe-Israel.
20Pea naʻa ne fokotuʻu ʻi ai ʻae ʻesifeilaulau, ʻo ne ui ia ko ʻEle-ilohe-ʻIsileli.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.