Gênesis 12
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Tongan Bible, Revised West Version
1Ora, o SENHOR disse a Abrão: “Saia da sua terra, dos seus parentes e da casa do seu pai, e vá para a terra que eu lhe mostrarei.
1Ka ko eni, kuo pehē ʻe Sihova kia ʻEpalame, “ʻAlu koe ʻi ho fonua, pea mei ho kāinga, pea mei he fale ʻo hoʻo tamai, ki ha fonua te u fakahā kiate koe:
2Farei de você uma grande nação. Eu o abençoarei e engrandecerei o seu nome. Você será uma bênção.
2Pea te u fakatupu ʻiate koe ha puleʻanga lahi, pea te u tāpuakiʻi koe, pea ngaohi ho hingoa ke lahi; pea te ke hoko ko e tāpuaki:
3Abençoarei os que o abençoarem, e amaldiçoarei aquele que o tratar com desprezo. Todas as famílias da terra serão abençoadas por meio de você.”
3Pea te u fakamonūʻia, ʻakinautolu ʻe tāpuakiʻi koe, pea fakamalaʻia ia ʻe kapeʻi koe: pea ʻe monūʻia ʻiate koe ʻae ngaahi faʻahinga kotoa pē ʻo māmani.”
4Então Abrão foi, como o SENHOR lhe havia dito. Ló foi com ele. Abrão tinha setenta e cinco anos de idade quando partiu de Harã.
4Ko ia naʻe ʻalu ʻa ʻEpalame, ʻo hangē ko e folofola ʻa Sihova kiate ia; pea ʻalu ʻa Lote mo ia: pea naʻe fitungofulu ma nima taʻu ʻae motuʻa ʻo ʻEpalame ʻi heʻene ʻalu mei Halani.
5Abrão levou Sarai, sua mulher, Ló, o filho de seu irmão, todos os bens que haviam acumulado e as pessoas que haviam adquirido em Harã, e partiram para ir à terra de Canaã. Eles entraram na terra de Canaã.
5Pea naʻe ʻave ʻe ʻEpalame ʻa hono uaifi ko Selai, mo Lote ko e foha ʻo hono tokoua, mo e nau ngaahi meʻa kotoa pē kuo nau tānaki, mo e kakai kuo nau maʻu ʻi Halani; pea naʻa nau ʻalu atu ke fononga ki he fonua ko Kēnani; pea naʻa nau hoko ai ki he fonua ko Kēnani.
6Abrão atravessou a terra até o lugar de Siquém, até o carvalho de Moré. Naquele tempo, os cananeus estavam na terra.
6¶ Pea naʻe ʻalu atu ʻa ʻEpalame ʻi he fonua ki he potu ʻo Sikemi, ki he potu ʻakauʻia ʻo Mole. Pea ko e kakai Kēnani naʻe ʻi he fonua ʻi he kuonga ko ia.
7O SENHOR apareceu a Abrão e disse: “Darei esta terra à sua descendência.” Ele edificou ali um altar ao SENHOR, que lhe havia aparecido.
7Pea naʻe hā mai ʻa Sihova kia ʻEpalame, ʻo ne pehē, “Te u foaki ʻae fonua ni ki ho hako:” pea naʻe fokotuʻu ai ʻe ia ʻae ʻesifeilaulau kia Sihova, ʻaia naʻe hā kiate ia.
8Ele partiu dali para o monte a leste de Betel e armou sua tenda, tendo Betel a oeste e Ai a leste. Ali ele edificou um altar ao SENHOR e invocou o nome do SENHOR.
8Pea naʻe hiki ia mei ai ki ha moʻunga ʻi he potu hahake ʻo Peteli, pea ne fokotuʻu hono fale fehikitaki, ʻoku ʻi hihifo ʻa Peteli, mo ʻAi ʻi hahake: pea ne fokotuʻu ai ʻae ʻesifeilaulau kia Sihova, pea ui ʻe ia ki he huafa ʻo Sihova.
9Abrão viajou, seguindo sempre em direção ao Sul.
9Pea naʻe fononga ʻa ʻEpalame, ʻo ne kei ʻalu atu ki he feituʻu tonga.
10Houve fome na terra. Abrão desceu ao Egito para viver ali como estrangeiro, pois a fome era severa na terra.
10¶ Pea naʻe hoko ʻae honge ʻi he fonua: pea naʻe ʻalu hifo ʻa ʻEpalame ki ʻIsipite ke nofo ai: he kuo lahi ʻae honge ʻi he fonua.
11Quando ele estava chegando perto de entrar no Egito, disse a Sarai, sua mulher: “Veja bem, eu sei que você é uma mulher de bela aparência.
11Pea naʻe pehē, ʻi heʻene hoko ʻo ofi atu ki ʻIsipite, naʻe pehē ʻe ia kia Selai ko hono uaifi, “Vakai mai, ʻoku ou ʻilo ko e fefine hoihoifua koe ke sio ki ai:
12Acontecerá que, quando os egípcios a virem, dirão: ‘Esta é a mulher dele.’ Eles me matarão, mas deixarão você viva.
12Pea ko ia, ka mamata ʻae kakai ʻIsipite kiate koe, te nau pehē, ‘Ko hono uaifi eni:’ pea te nau tāmateʻi au, ka te nau fakamoʻui koe.
13Por favor, diga que você é minha irmã, para que tudo vá bem comigo por sua causa, e para que a minha alma viva por causa de você.”
13ʻOku ou kole kiate koe, ke ke pehē, ko hoku tuofefine koe: kae lelei ai au koeʻuhi ko koe; pea ʻe moʻui ʻa hoku laumālie koeʻuhi ko koe.”
14Quando Abrão entrou no Egito, alguns egípcios viram que a mulher era muito bonita.
14¶ Pea naʻe pehē, ʻi he ʻalu atu ʻa ʻEpalame ki ʻIsipite, naʻe vakai ʻe he kakai ʻIsipite ki he hoihoifua ʻaupito ʻoe fefine.
15Os príncipes do Faraó a viram e a elogiaram diante do Faraó; e a mulher foi levada para a casa do Faraó.
15Naʻe mamata foki kiate ia ʻae houʻeiki ʻa Felo, pea naʻa nau fakaongolelei ia kia Felo: pea naʻe ʻave ʻae fefine ki he fale ʻo Felo.
16Ele tratou bem a Abrão por causa dela. Ele veio a ter ovelhas, gado, jumentos, servos, servas, jumentas e camelos.
16Pea naʻe fai lelei ʻe ia kia ʻEpalame koeʻuhi ko ia: pea naʻa ne maʻu ʻae fanga sipi, mo e fanga manu, mo e fanga ʻasi tangata, mo e kau tamaioʻeiki, mo e kau kaunanga, mo e fanga ʻasi fefine, mo e fanga kāmeli.
17O SENHOR afligiu o Faraó e a sua casa com grandes pragas por causa de Sarai, mulher de Abrão.
17Pea naʻe tautea ʻe Sihova ʻa Felo mo hono fale ʻaki ʻae ngaahi hangatāmaki lahi koeʻuhi ko Selai ko e uaifi ʻo ʻEpalame.
18O Faraó chamou Abrão e disse: “O que é isso que você fez comigo? Por que não me disse que ela era sua mulher?
18Pea naʻe ui ʻa Felo kia ʻEpalame, ʻo ne pehē, “Ko e hā eni kuo ke fai kiate au? Ko e hā naʻe ʻikai ai te ke tala mai ko ho uaifi ia?
19Por que você disse: ‘Ela é minha irmã’, de modo que eu a tomei para ser minha mulher? Agora, portanto, eis a sua mulher; tome-a e siga o seu caminho.”
19Ko e hā naʻa ke pehē ai, ‘Ko hoku tuofefine eni?’ Ne u meimei maʻu ia ko e uaifi kiate au; pea ko eni, vakai ki ho uaifi, ʻave ia pea ke ʻalu.”
20O Faraó deu ordens aos homens a respeito dele, e eles o escoltaram para longe com a sua mulher e com tudo o que ele tinha.
20Pea naʻe fonosi ʻe Felo ki heʻene kau tangata koeʻuhi ko ia: pea naʻa nau fekau ia ke ʻalu, mo hono uaifi, mo ia kotoa pē naʻa ne maʻu.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.