2 Samuel 5
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Tongan Bible, Revised West Version
1Então todas as tribos de Israel vieram a Davi em Hebrom e falaram, dizendo: “Eis que somos os seus ossos e a sua carne.
1Pea naʻe toki haʻu ai ʻae ngaahi faʻahinga kotoa pē ʻo ʻIsileli kia Tevita ʻi Hepeloni, ʻonau lea, ʻo pehē, “Vakai, ʻoku mau ʻo ho hui, pea mo ho kakano.”
2Em tempos passados, quando Saul era rei sobre nós, era você quem conduzia Israel em suas saídas e entradas. O SENHOR lhe disse: 'Você será o pastor do meu povo Israel, e você será o príncipe sobre Israel.'”
2Pea ʻi he kuonga kuo hili foki, ʻaia naʻe tuʻi ai ʻa Saula kiate kimautolu, ko koe ia naʻa ke tataki atu mo toe ʻomi ʻa ʻIsileli; pea naʻe pehē ʻe Sihova kiate koe, Te ke fafanga ʻa hoku kakai ko ʻIsileli, pea te ke pule koe ki ʻIsileli.
3Assim, todos os anciãos de Israel vieram ao rei em Hebrom, e o rei Davi fez uma aliança com eles em Hebrom, diante do SENHOR; e eles ungiram Davi rei sobre Israel.
3Ko ia naʻe haʻu ai ʻae kau mātuʻa kotoa pē ʻo ʻIsileli ki he tuʻi ʻi Hepeloni; pea naʻe fai ʻe Tevita ʻae fuakava mo kinautolu ʻi Hepeloni ʻi he ʻao ʻo Sihova; pea naʻa nau pani ʻa Tevita ʻaki ʻae lolo ke ne tuʻi ʻi ʻIsileli.
4Davi tinha trinta anos de idade quando começou a reinar, e ele reinou quarenta anos.
4¶ Naʻe tolungofulu taʻu ʻa Tevita ʻi heʻene kamata pule, pea naʻa ne pule ʻi he taʻu ʻe fāngofulu.
5Em Hebrom, ele reinou sobre Judá sete anos e seis meses, e em Jerusalém ele reinou trinta e três anos sobre todo o Israel e Judá.
5Naʻa ne pule ʻi Hepeloni ki Siuta ʻi he taʻu ʻe fitu mo e māhina ʻe ono: pea naʻa ne pule ki ʻIsileli kotoa pea mo Siuta, ʻi Selūsalema ʻi he taʻu ʻe tolungofulu ma tolu.
6O rei e os seus homens foram para Jerusalém contra os jebuseus, os habitantes da terra, que falaram a Davi, dizendo: “Os cegos e os coxos o manterão fora daqui”, pensando: “Davi não pode entrar aqui.”
6¶ Pea naʻe ʻalu ʻae tuʻi mo ʻene kau tangata ki Selūsalema ki he kakai Sepusi, ko e kakai ʻoe fonua: ʻakinautolu naʻe lea ʻo pehē kia Tevita, “Kapau ʻe ʻikai te ke ʻave ʻae kui mo e ketu, ʻe ʻikai siʻi te ke hū mai ki heni: he naʻa nau pehē, ʻE ʻikai faʻa haʻu ʻa Tevita ki heni.”
7Contudo, Davi tomou a fortaleza de Sião. Esta é a cidade de Davi.
7Ka neongo ia, naʻe lavaʻi ʻe Tevita ʻae kolo mālohi ko Saione; pea ko ia “ko e Kolo ʻo Tevita.”
8Davi disse naquele dia: “Qualquer que ferir os jebuseus, que suba pelo canal de água e fira esses coxos e cegos, os quais são odiados pela alma de Davi.” Por isso se diz: “O cego e o coxo não podem entrar na casa.”
8Pea naʻe pehē ʻe Tevita ʻi he ʻaho ko ia, “ʻIlonga ia ʻe hoko hake ki he puke ʻoe kolo, ʻo ne tali ʻae kau Sepusi, pea mo e ketu mo e kui ʻaia ʻoku fehiʻa ki ai ʻae laumālie ʻo Tevita, ʻe hoko ia ko e tuʻukimuʻa mo e ʻeiki pule ,” ko e meʻa ʻi heʻenau pehē, “ʻE ʻikai hoko ki fale ʻae kui mo e ketu.”
9Davi morou na fortaleza e a chamou de cidade de Davi. Davi construiu em redor, desde o Milo e para dentro.
9Pea naʻe pehē ʻae nofo ʻa Tevita ʻi he kolotau, pea naʻa ne ui ia ko e Kolo ʻo Tevita. Pea naʻe langa takatakai ʻae kolo ʻe Tevita mei Milo ʻo fai mai ki loto.
10Davi se tornava cada vez maior, pois o SENHOR, o Deus dos Exércitos, estava com ele.
10Pea naʻe ʻaluʻalu ai pe ʻa Tevita, ʻo ne fakaʻaʻau ʻo lahi, pea naʻe kau mo ia ʻa Sihova ko e ʻOtua ʻoe ngaahi kautau.
11Hirão, rei de Tiro, enviou mensageiros a Davi, com madeira de cedro, carpinteiros e pedreiros; e eles construíram uma casa para Davi.
11¶ Pea naʻe fekau atu ʻe Helami ko e tuʻi ʻo Taia ʻae kau talafekau kia Tevita, mo e ngaahi ʻakau ko e sita, mo e kau tufunga ʻakau, mo e kau tufunga maka pea naʻa nau langa ha fale kia Tevita.
12Davi percebeu que o SENHOR o havia estabelecido como rei sobre Israel, e que Ele havia exaltado o seu reino por causa do Seu povo Israel.
12Pea naʻe ʻilo ʻe Tevita kuo fakapapau ia ʻe Sihova ko e tuʻi ki ʻIsileli, pea kuo ne fakamāʻolunga ʻa hono puleʻanga koeʻuhi ko hono kakai ko ʻIsileli.
13Davi tomou mais concubinas e esposas para si em Jerusalém, depois que veio de Hebrom; e nasceram a Davi mais filhos e filhas.
13¶ Pea naʻe ʻomi ʻo fakatokolahi kiate ia ʻe Tevita ʻae sinifu mo e ngaahi uaifi mei Selūsalema, ʻi he hili ʻa ʻene haʻu mei Hepeloni: pea naʻe toe fānau kia Tevita ʻae ngaahi foha mo e ngaahi ʻofefine.
14Estes são os nomes daqueles que lhe nasceram em Jerusalém: Samua, Sobabe, Natã, Salomão,
14Pea ko e hingoa eni ʻokinautolu naʻe fānau kiate ia ʻi Selūsalema; ko Samua, mo Sopapi mo Natani, pea mo Solomone.
15Ibar, Elisua, Nefegue, Jafia,
15Ko Ipia foki, mo ʻIlisua, mo Nefeki, mo Safia,
16Elisama, Eliada e Elifelete.
16Mo ʻIlisama, mo Iliata, pea mo Ilifileti.
17Quando os filisteus ouviram que haviam ungido Davi rei sobre Israel, todos os filisteus subiram para procurar Davi, mas Davi soube disso e desceu para a fortaleza.
17¶ Kae ʻi he fanongo ʻe he kakai Filisitia kuo fakanofo ʻa Tevita ke tuʻi ʻi ʻIsileli, naʻe haʻu ʻae kakai Filisitia kotoa pē ke kumi kia Tevita; pea naʻe ongoʻi ia ʻe Tevita, ʻo ne ʻalu hifo ki he kolo mālohi.
18Ora, os filisteus haviam chegado e se espalhado no vale de Refaim.
18Naʻe haʻu foki ʻae kakai Filisitia ʻonau fakamafola ʻakinautolu ʻi he teleʻa ʻo Lefeimi.
19Davi consultou o SENHOR, dizendo: “Devo subir contra os filisteus? Tu os entregarás nas minhas mãos?” O SENHOR disse a Davi: “Suba; porque certamente entregarei os filisteus nas suas mãos.”
19Pea naʻe fehuʻi ʻe Tevita kia Sihova, pehē, “Te u ʻalu hake ki he kakai Filisitia? Te ke tuku mai ʻakinautolu ki hoku nima?” Pea naʻe pehē ʻe Sihova kia Tevita, “ʻAlu hake: he ko e moʻoni te u tuku ʻae kakai Filisitia ki ho nima.”
20Davi foi a Baal-Perazim, e Davi os derrotou ali. Então ele disse: “O SENHOR rompeu os meus inimigos diante de mim, como o rompimento de águas.” Por isso ele chamou o nome daquele lugar de Baal-Perazim.
20Pea naʻe haʻu ʻa Tevita ki Peali-Pilasimi pea naʻe taaʻi ʻakinautolu ʻi ai ʻe Tevita, mo ne pehē, “Kuo meʻa atu ʻa Sihova ki hoku ngaahi fili ʻi hoku ʻao, ʻo hangē ko e hā atu ha ngaahi vai.” Ko ia naʻe ui ai ʻae hingoa ʻoe potu ko ia ko Peali-Pilasimi.
21Eles deixaram as suas imagens ali, e Davi e os seus homens as levaram embora.
21Pea naʻa nau tuku honau ngaahi tamapua ʻi ai, pea naʻe tutu ia ʻe Tevita pea mo hono kau tangata.
22Os filisteus tornaram a subir e se espalharam no vale de Refaim.
22¶ Pea naʻe toe haʻu foki ʻae kakai Filisitia, ʻonau fakamafola kinautolu ʻi he teleʻa ʻo Lefeimi.
23Quando Davi consultou o SENHOR, ele respondeu: “Você não deve subir. Dê a volta por trás deles e ataque-os em frente às amoreiras.
23Pea ʻi heʻene fehuʻi ʻe Tevita kia Sihova, naʻa ne fakahā mai, “ʻE ʻikai te ke ʻalu hake; kae ʻalu fakatakamilo ki mui ʻiate kinautolu, pea ke hoko mai kiate kinautolu ʻo feʻunga mo e ngaahi ʻakau ko e molipeli.
24Quando você ouvir o som de marcha nas copas das amoreiras, então entre em ação; pois então o SENHOR terá saído diante de você para ferir o exército dos filisteus.”
24Pea tuku ke pehē, ʻoka ke ka fanongo ki he mumuhu ʻi he ʻuluʻi ʻakau molipeli, te ke toki ngaue koe: koeʻuhi ʻe toki muʻomuʻa atu ʻa Sihova ʻiate koe, ke teʻia ʻae kautau ʻoe kakai Filisitia.”
25Davi fez assim, conforme o SENHOR lhe ordenou, e feriu os filisteus por todo o caminho, desde Geba até Gezer.
25Pea naʻe fai ia ʻe Tevita ʻo hangē ko ia naʻe fekau ʻe Sihova kiate ia; pea naʻe taaʻi ʻae kakai Filisitia mei Kepa ʻo aʻu atu ʻaupito ki Kesa.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.