1 Reis 3
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Asang Khongca Bible (Eastern Khumi Chin, 2019)
1Salomão fez uma aliança de casamento com o Faraó, rei do Egito. Ele casou-se com a filha do Faraó e a trouxe para a cidade de Davi, até que terminasse de construir a sua própria casa, a casa do SENHOR e a muralha ao redor de Jerusalém.
1Solomon loe Izip siangpahrang Faro hoi angdaehhaih sak moe, Faro canu to zu ah lak; angmah ih im, Angraeng ih im hoi Jerusalem ih sipae pacoeng ai karoek to, a zu to David vangpui ah ohsak.
2No entanto, o povo sacrificava nos lugares altos, porque ainda não havia uma casa construída para o nome do SENHOR.
2To nathuem ah Angraeng ih ahmin oh hanah sak ih tempul maeto doeh om ai vop pongah, kaminawk loe hmuensang ah angbawnhaih sak o.
3Salomão amava o SENHOR, andando nos estatutos de Davi, seu pai, apenas que ele sacrificava e queimava incenso nos lugares altos.
3Solomon loe Angraeng to palung moe, ampa David caehhaih loklam to pazui; toe hmuensang ah angbawnhaih to sak moe, hmuihoih to a thlaek.
4O rei foi a Gibeão para sacrificar lá, pois aquele era o principal lugar alto. Salomão ofereceu mil holocaustos naquele altar.
4Siangpahrang loe amgbawnhaih sak hanah Gibeon ah caeh; to ahmuen loe kalen parai kasang ahmuen maeto ah oh; to hmaicam ah Solomon mah hmai angbawnhaih sangto a sak.
5Em Gibeão, o SENHOR apareceu a Salomão em um sonho durante a noite; e Deus disse: “Peça o que eu devo lhe dar.”
5Gibeon ah oh naah qum amang ah Solomon khaeah Angraeng angphong pae. Sithaw mah hmuen kang paek hanah na hni ah, tiah a naa.
6Salomão disse: “O Senhor mostrou ao seu servo Davi, meu pai, grande bondade, porque ele andou diante do Senhor em verdade, em justiça e em retidão de coração. O Senhor manteve para ele esta grande bondade, e lhe deu um filho para se assentar no seu trono, como se vê hoje.
6Solomon mah na tamna kampa David khaeah, kalen parai na tahmenhaih to nam tuengsak boeh; anih loe na hmaa ah loktang ah caeh moe, toenghaih, poektoenghaih palung hoiah caeh; anih khaeah kalen parai tahmenhaih na tawnh poe, vaihni roe ah, anih ih angraeng tangkhang nuiah anghnut hanah a capa maeto na paek boeh.
7Agora, SENHOR meu Deus, o Senhor fez do seu servo rei em lugar de Davi, meu pai. Eu sou apenas uma criança pequena. Não sei como sair nem entrar.
7Vaihiah, Aw ka Angraeng Sithaw, kampa David zuengah na tamna to siangpahrang ah na ohsak boeh; toe kai loe nawkta ah ka oh vop pongah, kawbangmaw tacawt moe, ka kun han, tito ka panoek ai.
8O seu servo está no meio do seu povo que o Senhor escolheu, um grande povo, que não pode ser numerado nem contado de tão numeroso.
8Na tamna kai loe na qoih ih, kapop parai kaminawk, kroek laek ai kaminawk salakah ka oh.
9Dê, portanto, ao seu servo um coração com entendimento para julgar o seu povo, para que eu possa discernir entre o bem e o mal; pois quem é capaz de julgar este seu grande povo?”
9To pongah na tamna hanah, nangmah ih kaminawk uk thaihaih hoi kasae kahoih pathlaeng kophaih palungthin to na paek ah; mi mah maw hae tiah kapop nangmah ih kaminawk hae uk thai tih? tiah a naa.
10Este pedido agradou ao Senhor, por Salomão ter pedido tal coisa.
10Solomon mah hae hmuen to hnik pongah, Angraeng loe poeknawm.
11Deus lhe disse: “Já que você pediu isso, e não pediu para si mesmo vida longa, nem pediu riquezas para si mesmo, nem pediu a vida dos seus inimigos, mas pediu para si mesmo entendimento para discernir a justiça,
11Sithaw mah anih khaeah, Nang loe nangmah hanah hinglung sawkhaih, angraenghaih hoi misanawk hum thaihaih to hni ai ah, panoek thaihaih hoi lok takroek thaihaih to nang hnik pongah,
12eis que fiz segundo a sua palavra. Eis que lhe dei um coração sábio e com entendimento, de modo que não houve ninguém como você antes, e depois de você não se levantará ninguém igual a você.
12khenah, nang hnik ih lok baktih toengah ka sak boeh; palunghahaih hoi panoek thaihaih palung to kang paek boeh; canghnii ah nang baktih kami mi doeh om ai, hmabang tue ah doeh om mak ai.
13Também lhe dei o que você não pediu, tanto riquezas quanto honra, de modo que não haverá nenhum entre os reis como você por todos os seus dias.
13To pacoengah nang hni ai ih hmuen, angraenghaih hoi pakoehhaih doeh kang paek bae vop; na hing thung nang hoi kanghmong siangpahrang mi doeh om mak ai.
14Se você andar nos meus caminhos, guardando os meus estatutos e os meus mandamentos, como andou Davi, seu pai, então prolongarei os seus dias.”
14Nampa David mah pazui ih loklam baktiah, ka loklam to na pazui moe, ka lok takroekhaih hoi ka paek ih loknawk to na pazui nahaeloe, na hinglung kang sawksak han, tiah a naa.
15Salomão acordou; e eis que era um sonho. Então ele foi a Jerusalém e se colocou diante da arca da aliança do SENHOR, e ofereceu holocaustos, ofereceu sacrifícios pacíficos e fez um banquete para todos os seus servos.
15Solomon angthawk naah, khenah, amang ni, tiah panoek. Jerusalem ah a caeh moe, Angraeng ih lokkamhaih thingkhong hmaa ah angdoet pacoengah, hmai angbawnhaih hoi angdaeh angbawnhaih to a sak. Angmah ih tamnanawk boih hanah poih to a sak pae.
16Então duas mulheres que eram prostitutas vieram ao rei e se apresentaram diante dele.
16Tangyat zaw nongpata hnetto loe siangpahrang khaeah angzoh hoi moe, a hmaa ah angdoet hoi.
17Uma mulher disse: “Ah, meu senhor, eu e esta mulher moramos na mesma casa. Eu dei à luz um filho estando com ela na casa.
17Nongpata maeto mah, Aw ka angraeng, kai loe hae nongpata hoi nawnto im maeto ah ka oh; anih hoi nawnto im ah ka oh naah caa ka sak.
18No terceiro dia depois que eu dei à luz, esta mulher também deu à luz. Nós estávamos juntas. Não havia nenhum estranho conosco na casa, apenas nós duas na casa.
18Nawkta ka tapenhaih ni thumto naah, hae nongpata doeh caa a sak toeng; kaihnik khue ai ah loe, kaihnik hoi kaom kami kalah mi doeh hae im ah om ai.
19O filho desta mulher morreu durante a noite, porque ela se deitou sobre ele.
19Khoving naah anih loe a caa to angsong thuih maat pongah, a caa to duek ving.
20Ela se levantou à meia-noite, e tirou o meu filho do meu lado enquanto a sua serva dormia, e o deitou no seu colo, e deitou o seu filho morto no meu colo.
20To pongah anih mah qum taning ah angthawk moe, na tamna kai ka iih li naah, ka taengah angsong ka capa to a lak ving moe, angmah taengah a pasongh, a capa kadueh to kai taengah a suek.
21Quando me levantei de manhã para amamentar o meu filho, eis que ele estava morto; mas quando olhei para ele de manhã, eis que não era o meu filho, que eu havia dado à luz.”
21Khawnbang khawnthaw ah ka caa tahnu panaek hanah, kang thawk naah loe, khenah, anih loe duek ving boeh; khawnbang khodai ah ka khet het naah, anih loe ka tapen ih ka caa ah om ai, tiah a naa.
22A outra mulher disse: “Não! O vivo é o meu filho, e o morto é o seu filho.” A primeira disse: “Não! O morto é o seu filho, e o vivo é o meu filho.” Elas discutiam assim diante do rei.
22Kalah nongpata maeto mah, To tiah na ai ni; ka hing loe kai ih capa ni, kadueh hae ni nang ih capa, tiah thuih. Hmaloe ih nongpata mah, To tiah na ai ni; kadueh loe nang ih capa ni, kahing hae ni kai ih capa, tiah thuih: nihnik loe siangpahrang hmaa ah to tiah lok angaek hoi.
23Então o rei disse: “Uma diz: 'Este é o meu filho que está vivo, e o seu filho é o morto'; e a outra diz: 'Não! O seu filho é o morto, e o meu filho é o vivo'.”
23Siangpahrang mah, Hae nongpata mah, Ka capa loe hing moe, na capa loe duek, tiah thuih; kalah nongpata maeto mah doeh, To tiah na ai ni; kadueh loe na capa ni, kahing hae ni ka capa, tiah thuih.
24O rei disse: “Tragam-me uma espada.” Então trouxeram uma espada diante do rei.
24Siangpahrang mah, Sumsen maeto na sin oh, tiah a naa. To pongah siangpahrang hmaa ah sumsen to sin pae o.
25O rei disse: “Dividam o menino vivo em dois, e deem metade a uma, e metade à outra.”
25To naah siangpahrang mah, Hae ih kahing nawkta hae hnetto ah takroek ah, ahap to nongpata maeto han paek ah loe, ahap to kalah nongpata maeto hanah paek ah, tiah a naa.
26Então a mulher de quem era o menino vivo falou ao rei, pois o seu coração ansiava pelo seu filho, e ela disse: “Ah, meu senhor, dê a ela o menino vivo, e de modo nenhum o mate!” Mas a outra disse: “Ele não será nem meu nem seu. Dividam-no.”
26To naah a capa kahing nongpata loe a capa to paroeai tahmen pongah, siangpahrang khaeah, Aw ka angraeng, tahmenhaih hoiah kahing nawkta to anih han paek halat ah, hum hmah, tiah a naa. Toe kalah nongpata mah loe, Kai han na paek hmah loe, anih han doeh paek hmah, hnetto ah takroek ah, tiah a naa.
27Então o rei respondeu: “Deem à primeira mulher o menino vivo, e definitivamente não o matem. Ela é a mãe dele.”
27To pacoengah siangpahrang mah, Kahing nawkta to hum o hmah; hmaloe ih nongpata hanah kahing nawkta to paek oh; nawkta ih amno loe anih ni, tiah a naa.
28Todo o Israel ouviu falar do julgamento que o rei havia proferido; e temeram o rei, pois viram que a sabedoria de Deus estava nele para fazer justiça.
28Siangpahrang lok takroekhaih to Israel kaminawk boih mah thaih o; katoengah lok takroek thaih hanah, Sithaw palunghahaih a nuiah oh, tiah a hnuk o naah, nihcae mah siangpahrang to zit o.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.