2 Coríntios 1
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Asang Khongca Bible (Eastern Khumi Chin, 2019)
1Paulo, apóstolo de Cristo Jesus pela vontade de Deus, e o irmão Timóteo, à igreja de Deus que está em Corinto, com todos os santos que estão em toda a Acaia:
1Sithaw koehhaih baktih toengah Jesu Kri mah patoeh ih kami kai, Pawl hoi aicae ih amnawk Timote mah, Korin vangpui ah kaom Sithaw ih kricaabu hoi Akaia prae thung boih ah kaom kaciim kaminawk boih khaeah ca kang pat hoi:
2Graça e paz a vocês da parte de Deus nosso Pai e do Senhor Jesus Cristo.
2aicae Ampa Sithaw, Angraeng Jesu Kri khae ih tahmenhaih hoi monghaih to nangcae khaeah om nasoe.
3Bendito seja o Deus e Pai de nosso Senhor Jesus Cristo, o Pai das misericórdias e Deus de toda consolação,
3Palungnathaih Ampa, kaminawk boih monghaih Sithaw, aicae Angraeng Jesu Kri Ampa hoi Sithaw loe pakoehhaih om nasoe.
4que nos consola em toda a nossa aflição, para que possamos consolar os que passam por qualquer aflição com o mesmo consolo que recebemos de Deus.
4Sithaw mah aicae han monghaih paek baktih toengah, aicae mah doeh raihaih tong kaminawk to mongsak thai hanah, Anih mah aicae raihaih boih thung hoiah aicae han monghaih to paek boeh.
5Pois, assim como os sofrimentos de Cristo abundam em nós, assim também por meio de Cristo abunda a nossa consolação.
5Kri pongah patang a khang o parai baktih toengah, Kri rang hoiah kating ai monghaih to a hnuk o toeng.
6Mas, se somos afligidos, é para a consolação e salvação de vocês. Se somos consolados, é para a consolação de vocês, que lhes dá perseverança para suportar os mesmos sofrimentos que nós também padecemos.
6Monghaih hoi pahlonghaih a hnuk o han ih ni vaihi raihaih a tong o. Raihaih ka tong o baktih toengah, nangcae doeh palungsawkhaih hoiah raihaih to na pauep o pongah, ka hnuk o ih monghaih baktih toengah, nangcae mah doeh monghaih hoi pahlonghaih to na hnu o toeng tih.
7A nossa esperança a respeito de vocês está firme, pois sabemos que, assim como vocês participam dos sofrimentos, também participam da consolação.
7Patangkhanghaih tong kami ah na oh o baktih toengah, monghaih hnu kami ah na om o toeng tih, tito ka panoek o naah, nangcae nuiah ka tawnh o ih oephaih to thazok ai.
8Porque não queremos que vocês ignorem, irmãos, a respeito da aflição que nos sobreveio na Ásia: fomos sobrecarregados além das nossas forças, a ponto de perdermos até a esperança de continuar vivos.
8Nawkamyanawk, Asia prae ah ka tongh o ih raihaih to panoek ai ah ohsak han ka koeh ai; ka tong o ih raihaih loe pauep thai ai, duek han khoek to oh:
9Sim, nós mesmos sentíamos que já havíamos recebido a sentença de morte, para que não confiássemos em nós mesmos, mas em Deus, que ressuscita os mortos.
9kaicae loe duek han khue ni ka oh o sut boeh, toe kaicae loe kaimacae hoi kaimacae to angoep ai ah, duekhaih thung hoi pathawkkung, Sithaw to ni ka tang o.
10ele nos livrou de uma morte tão terrível e continua a nos livrar. Nele temos colocado a nossa esperança de que ainda nos livrará,
10Kanung parai duekhaih thung hoiah Sithaw mah kaicae to pahlong boeh, vaihi doeh Anih mah pahlong let bae vop tih, tiah oephaih ka tawnh o;
11enquanto vocês também nos ajudam com suas súplicas em nosso favor, para que, pelo dom que nos foi concedido por meio das orações de muitos, muitas pessoas deem graças em favor de vocês.
11kaicae han lawk nang thuih pae o nahaeloe, to tiah paroeai kaminawk mah abomhaih rang hoiah ka hnuk o ih tangqum pongah, kaminawk mah kaicae han kawnhaih lawk na thui pae o thai tih.
12Pois o nosso motivo de orgulho é este: o testemunho da nossa consciência de que nos comportamos no mundo com a santidade e a sinceridade que vêm de Deus, não com sabedoria carnal, mas pela graça de Deus, e especialmente em nosso relacionamento com vocês.
12Aicae amoekhaih loe hae ni: nangcae khae ka oh o naah cae loe, poek pahnaemhaih hoi Sithaw toenghaih hoiah ni kho ka sak o aep; hae long palunghahaih hoi na ai ah, a tahmenhaih rang hoiah ni Sithaw mah ang zaehhoih, tiah kasae kahoih panoekhaih palung hoiah ka thuih o.
13Porque não escrevemos a vocês outras coisas senão as que leem ou mesmo reconhecem, e espero que as reconheçam até o fim —
13Na kroek o moe, na panoek o ih lok ai ah loe, kalah lok nangcae khaeah ka tarik o ai; vaihi loe na panoek o thai boih tih boeh, tiah oephaih ka tawnh;
14como também já nos reconheceram em parte — que somos o motivo de orgulho de vocês, assim como vocês também são o nosso, no dia de nosso Senhor Jesus.
14nangcae mah nazetto maw loe kaicae kawng nang panoek o baktih toengah, Angraeng Jesu ih ani ah, kaicae mah nangcae kam oek o haih baktih toengah, nangcae mah doeh kaicae nam oek o haih toeng tih.
15Com essa confiança, eu pretendia ir primeiro até vocês, para que recebessem um segundo benefício,
15Hae tiah tanghaih ka tawnh pongah, vaihnetto amekhaih na hnuk o thai hanah, nangcae khae kang zoh hmaloe han, tiah poekhaih ka tawnh;
16e, passando por vocês, seguir para a Macedônia; depois, da Macedônia, voltar a vocês e receber de vocês ajuda para prosseguir viagem para a Judeia.
16Macedonia prae ah ka caeh naah nangcae khaeah kang paqai moe, Macedonia prae hoiah nangcae khaeah kang zoh let han. To pacoengah nangcae mah Judah prae ah kacaeh hanah na thak oh.
17Quando planejei isso, por acaso agi com leviandade? Ou será que faço meus planos segundo a carne, de modo que eu diga ao mesmo tempo “Sim, sim” e “Não, não”?
17Hae tiah kholong caeh kam sak naah zoidaekta ah maw kam sak? To tih ai boeh loe long taksa baktih toengah, ue, ue, tiah thuih moe, to tih na ai ni, to tih na ai ni, tiah thuih han ih maw kam sak moeng?
18Mas, como Deus é fiel, a nossa palavra a vocês não foi “Sim e não”.
18Toe Sithaw loe oepthoh baktih toengah, nangcae khaeah kang thuih o ih lok loe Ue, tiah thuih ih lok ni oh, To tih na ai ni, tiah thuih ih lok to om ai.
19Porque o Filho de Deus, Jesus Cristo, que foi pregado entre vocês por nós — por mim, Silvano e Timóteo — não foi “Sim e não”, mas nele está o “Sim”.
19Kai, Silvana hoi Timote mah, kang thuih o ih Sithaw capa, Jesuh Kri ah loe Ue, tiah thuih ih lok hoi To tih na ai ni, tiah thuih ih lok to om ai, toe Anih ah loe Ue, tiah thuih ih lok ni oh.
20Pois, por mais numerosas que sejam as promessas de Deus, nele está o “Sim”. Por isso, também por meio dele vem o “Amém”, para a glória de Deus por nosso intermédio.
20Sithaw lokkamhaih boih loe, aicae rang hoiah Sithaw lensawk thai hanah, Anih ah loe Ue, tiah thuih ih lok to oh moe, anih rang hoiah ni Amen, tiah thuihaih lok to doeh oh.
21Ora, Deus é quem nos firma, juntamente com vocês, em Cristo e quem nos ungiu,
21Anih mah Kri ah vaihi nangcae to kaicae hoi nawnto caksak boeh, kaicae situi bawhkung loe Sithaw ni;
22o qual também nos selou e nos deu o penhor do Espírito em nossos corações.
22Anih mah aicae angmathaih tacik to daengh moe, aicae palung thungah kacak Muithla to paek.
23Mas eu invoco a Deus como testemunha sobre a minha alma, de que foi para poupar vocês que não fui mais a Corinto.
23Toe nangcae tahmen pongah ni Korin vangpui ah kang zo ai boeh, tiah ka poekhaih panoekkung Sithaw loe kai hnukung ah oh.
24Não que tenhamos domínio sobre a fé de vocês, mas somos cooperadores para a alegria de vocês. Pois é pela fé que vocês permanecem firmes.
24Nangcae tanghaih nuiah ukhaih akaa ka tawn o ai, toe tanghaih ah nang doet o pongah, anghoehaih na tawnh o thai hanah nangcae hoi nawnto toksah kami ah ni ka oh o.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.