مرقس 4
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
World English Bible
1و باز به کناره دریا به تعلیم دادن شروع کردو جمعی کثیر نزد او جمع شدند بطوری که به کشتی سوار شده، بر دریا قرار گرفت و تمامی آن جماعت بر ساحل دریا حاضر بودند.
1Again he began to teach by the seaside. A great multitude was gathered to him, so that he entered into a boat in the sea and sat down. All the multitude were on the land by the sea.
2پس ایشان را به مثلها چیزهای بسیار می‌آموخت و درتعلیم خود بدیشان گفت:
2He taught them many things in parables, and told them in his teaching,
3«گوش گیرید! اینک برزگری بجهت تخم پاشی بیرون رفت.
3“Listen! Behold, the farmer went out to sow.
4و چون تخم می‌پاشید، قدری بر راه ریخته شده، مرغان هوا آمده آنها را برچیدند.
4As he sowed, some seed fell by the road, and the birds came and devoured it.
5و پاره‌ای بر سنگلاخ پاشیده شد، در جایی که خاک بسیار نبود. پس چون که زمین عمق نداشت به زودی رویید،
5Others fell on the rocky ground, where it had little soil, and immediately it sprang up, because it had no depth of soil.
6وچون آفتاب برآمد، سوخته شد و از آنرو که ریشه نداشت خشکید.
6When the sun had risen, it was scorched; and because it had no root, it withered away.
7و قدری در میان خارها ریخته شد و خارها نمو کرده، آن را خفه نمود که ثمری نیاورد.
7Others fell among the thorns, and the thorns grew up and choked it, and it yielded no fruit.
8و مابقی در زمین نیکو افتاد و حاصل پیدا نمود که رویید و نمو کرد و بارآورد، بعضی سی وبعضی شصت و بعضی صد.»
8Others fell into the good ground and yielded fruit, growing up and increasing. Some produced thirty times, some sixty times, and some one hundred times as much.”
9پس گفت: «هرکه گوش شنوا دارد، بشنود!»
9He said, “Whoever has ears to hear, let him hear.”
10و چون به خلوت شد، رفقای او با آن دوازده شرح این مثل را از او پرسیدند.
10When he was alone, those who were around him with the twelve asked him about the parables.
11به ایشان گفت: «به شما دانستن سر ملکوت خدا عطاشده، اما به آنانی که بیرونند، همه‌چیز به مثلهامی شود،
11He said to them, “To you is given the mystery of God’s Kingdom, but to those who are outside, all things are done in parables,
12تا نگران شده بنگرند و نبینند و شنواشده بشنوند و نفهمند، مبادا بازگشت کرده گناهان ایشان آمرزیده شود.»
12that ‘seeing they may see and not perceive, and hearing they may hear and not understand, lest perhaps they should turn again, and their sins should be forgiven them.’”
13و بدیشان گفت: «آیا این مثل رانفهمیده‌اید؟ پس چگونه سایر مثلها را خواهیدفهمید؟
13He said to them, “Don’t you understand this parable? How will you understand all of the parables?
14برزگر کلام را می‌کارد.
14The farmer sows the word.
15و اینانند به کناره راه، جایی که کلام کاشته می‌شود؛ و چون شنیدند فور شیطان آمده کلام کاشته شده درقلوب ایشان را می‌رباید.
15The ones by the road are the ones where the word is sown; and when they have heard, immediately Satan comes and takes away the word which has been sown in them.
16و ایض کاشته شده درسنگلاخ، کسانی می‌باشند که چون کلام رابشنوند، در حال آن را به خوشی قبول کنند،
16These in the same way are those who are sown on the rocky places, who, when they have heard the word, immediately receive it with joy.
17ولکن ریشه‌ای در خود ندارند بلکه فانی می‌باشند؛ و چون صدمه‌ای یا زحمتی به‌سبب کلام روی دهد در ساعت لغزش می‌خورند.
17They have no root in themselves, but are short-lived. When oppression or persecution arises because of the word, immediately they stumble.
18و کاشته شده در خارها آنانی می‌باشند که چون کلام راشنوند،
18Others are those who are sown among the thorns. These are those who have heard the word,
19اندیشه های دنیوی و غرور دولت وهوس چیزهای دیگر داخل شده، کلام را خفه می‌کند و بی‌ثمر می‌گردد.
19and the cares of this age, and the deceitfulness of riches, and the lusts of other things entering in choke the word, and it becomes unfruitful.
20و کاشته شده درزمین نیکو آنانند که چون کلام را شنوند آن رامی پذیرند و ثمر می‌آورند، بعضی سی و بعضی شصت و بعضی صد.»
20Those which were sown on the good ground are those who hear the word, accept it, and bear fruit, some thirty times, some sixty times, and some one hundred times.”
21پس بدیشان گفت: «آیا چراغ را می‌آورند تازیر پیمانه‌ای یا تختی و نه بر چراغدان گذارند؟
21He said to them, “Is a lamp brought to be put under a basket or under a bed? Isn’t it put on a stand?
22زیرا که چیزی پنهان نیست که آشکارا نگردد وهیچ‌چیز مخفی نشود، مگر تا به ظهور آید.
22For there is nothing hidden except that it should be made known, neither was anything made secret but that it should come to light.
23هرکه گوش شنوا دارد بشنود.»
23If any man has ears to hear, let him hear.”
24و بدیشان گفت: «باحذر باشید که چه می‌شنوید، زیرا به هر میزانی که وزن کنید به شما پیموده شود، بلکه از برای شماکه می‌شنوید افزون خواهد گشت.
24He said to them, “Take heed what you hear. With whatever measure you measure, it will be measured to you; and more will be given to you who hear.
25زیرا هرکه دارد بدو داده شود و از هرکه ندارد آنچه نیز داردگرفته خواهد شد.»
25For whoever has, to him more will be given; and he who doesn’t have, even that which he has will be taken away from him.”
26و گفت: «همچنین ملکوت خدا مانند کسی است که تخم بر زمین بیفشاند،
26He said, “God’s Kingdom is as if a man should cast seed on the earth,
27و شب و روزبخوابد و برخیزد و تخم بروید و نمو کند. چگونه؟ او نداند.
27and should sleep and rise night and day, and the seed should spring up and grow, though he doesn’t know how.
28زیرا که زمین به ذات خودثمر می‌آورد، اول علف، بعد خوشه، پس از آن دانه کامل در خوشه.
28For the earth bears fruit by itself: first the blade, then the ear, then the full grain in the ear.
29و چون ثمر رسید، فور داس را بکار می‌برد زیرا که وقت حصاد رسیده است.»
29But when the fruit is ripe, immediately he puts in the sickle, because the harvest has come.”
30و گفت: «به چه چیز ملکوت خدا را تشبیه کنیم و برای آن چه مثل بزنیم؟
30He said, “How will we liken God’s Kingdom? Or with what parable will we illustrate it?
31مثل دانه خردلی است که وقتی که آن را بر زمین کارند، کوچکترین تخمهای زمینی باشد.
31It’s like a grain of mustard seed, which, when it is sown in the earth, though it is less than all the seeds that are on the earth,
32لیکن چون کاشته شد، می‌روید و بزرگتر از جمیع بقول می‌گردد و شاخه های بزرگ می‌آورد، چنانکه مرغان هوا زیر سایه‌اش می‌توانند آشیانه گیرند.»
32yet when it is sown, grows up and becomes greater than all the herbs, and puts out great branches, so that the birds of the sky can lodge under its shadow.”
33و به مثلهای بسیار مانند اینهابقدری که استطاعت شنیدن داشتند، کلام رابدیشان بیان می‌فرمود،
33With many such parables he spoke the word to them, as they were able to hear it.
34و بدون مثل بدیشان سخن نگفت. لیکن در خلوت، تمام معانی را برای شاگردان خود شرح می‌نمود.
34Without a parable he didn’t speak to them; but privately to his own disciples he explained everything.
35و در همان روز وقت شام، بدیشان گفت: «به کناره دیگر عبور کنیم.»
35On that day, when evening had come, he said to them, “Let’s go over to the other side.”
36پس چون آن گروه رارخصت دادند، او را همانطوری که در کشتی بودبرداشتند و چند زورق دیگر نیز همراه او بود.
36Leaving the multitude, they took him with them, even as he was, in the boat. Other small boats were also with him.
37که ناگاه طوفانی عظیم از باد پدید آمد وامواج بر کشتی می‌خورد بقسمی که برمی گشت.
37A big wind storm arose, and the waves beat into the boat, so much that the boat was already filled.
38و او در موخر کشتی بر بالشی خفته بود. پس اورا بیدار کرده گفتند: «ای استاد، آیا تو را باکی نیست که هلاک شویم؟»
38He himself was in the stern, asleep on the cushion; and they woke him up and asked him, “Teacher, don’t you care that we are dying?”
39در ساعت اوبرخاسته، باد را نهیب داد و به دریا گفت: «ساکن شو و خاموش باش!» که باد ساکن شده، آرامی کامل پدید آمد.
39He awoke and rebuked the wind, and said to the sea, “Peace! Be still!” The wind ceased and there was a great calm.
40و ایشان را گفت: «از بهر‌چه چنین ترسانید و چون است که ایمان ندارید؟»
40He said to them, “Why are you so afraid? How is it that you have no faith?”
41پس بی‌نهایت ترسان شده، به یکدیگر گفتند: «این کیست که باد و دریا هم او را اطاعت می‌کنند؟»
41They were greatly afraid and said to one another, “Who then is this, that even the wind and the sea obey him?”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.