متّی 19
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Asang Khongca Bible (Eastern Khumi Chin, 2019)
1و چون عیسی این سخنان را به اتمام رسانید، از جلیل روانه شده، به حدودیهودیه از آن طرف اردن آمد.
1Jesu mah hae loknawk thuih pacoengah, Kalili prae hoiah tacawt moe, Judea prae Jordan vapui zaeh ah a caeh;
2و گروهی بسیار ازعقب او آمدند و ایشان را در آنجا شفا بخشید.
2paroeai kaminawk anih hnukah bang o; anih mah to ahmuen ah nihcae to ngantuisak.
3پس فریسیان آمدند تا او را امتحان کنند وگفتند: «آیا جایز است مرد، زن خود را به هر علتی طلاق دهد؟»
3Thoemto Farasinawk loe Anih tanoek hanah, anih khaeah angzoh o, kawbaktih hmuen pongah doeh kami maeto mah a zu to pakhrak thaihaih daan oh maw? tiah a naa o.
4او در جواب ایشان گفت: «مگرنخوانده‌اید که خالق در ابتدا ایشان را مرد و زن آفرید،
4Anih mah nihcae khaeah, Tangsuek hoi sahkung mah loe nongpa hoi nongpata to a sak, tiah pathim pae,
5و گفت از این جهت مرد، پدر و مادرخود را رها کرده، به زن خویش بپیوندد و هر دویک تن خواهند شد؟
5hae pongah nongpa mah ampa hoi amno to caehtaak ueloe, a zu to la tih: nihnik loe takpum maeto ah om hoi tih, tiah kaom lok to na kroek o vai ai maw?
6بنابراین بعد از آن دونیستند بلکه یک تن هستند. پس آنچه را خداپیوست انسان جدا نسازد.»
6To pongah nihnik loe hnetto na ai boeh ni, takpum maeto ah ni oh hoi boeh. To pongah Sithaw mah nawnto patomh boeh loe, mi mah doeh tapraek hmah nasoe, tiah a naa.
7به وی گفتند: «پس از بهر‌چه موسی‌امر فرمود که زن را طلاقنامه دهند و جدا کنند؟»
7Nihcae mah anih khaeah, to tiah nahaeloe tipongah Mosi mah loe, Zu pakhrakhaih ca to paek ah loe, zu to pakhrah ah, tiah thuih loe? tiah a naa o.
8ایشان را گفت: «موسی به‌سبب سنگدلی شما، شما را اجازت داد که زنان خود را طلاق دهید. لیکن از ابتدا چنین نبود.
8Jesu mah nihcae khaeah, Palung na thah o hmoek pongah ni zu pakhrak hanah ang thuih o: toe tangsuek naah loe to tiah om ai, tiah a naa.
9و به شما می‌گویم هرکه زن خود را بغیر علت زناطلاق دهد و دیگری را نکاح کند، زانی است و هرکه زن مطلقه‌ای را نکاح کند، زنا کند.»
9Kang thuih o, mi kawbaktih doeh zu sava laep ah daan ai ah nongpa nongpata zae sakhaih khue ai ah, zu pakhrah moe, kalah nongpata to zu ah la kami loe, daan ai ah minawk ih zu sava hoi zaehaih sah kami ah ni a oh, tiah a naa.
10شاگردانش بدو گفتند: «اگر حکم شوهر بازن چنین باشد، نکاح نکردن بهتر است!»
10A hnukbang kaminawk mah, Zulakhaih kawng pongah hae tiah kami to om nahaeloe, zu lak han hoih ai bae to, tiah a naa o.
11ایشان را گفت: «تمامی خلق این کلام را نمی پذیرند، مگر به کسانی که عطا شده است.
11Toe anih mah nihcae khaeah, Paek ih kaminawk khae khue mah ai ah loe, kami boih mah hae thuih ih lok hae talawk o thai mak ai.
12زیرا که خصی‌ها می‌باشند که از شکم مادر چنین متولدشدند و خصی‌ها هستند که از مردم خصی شده‌اند و خصی‌ها می‌باشند که بجهت ملکوت خدا خود را خصی نموده‌اند. آنکه توانایی قبول دارد بپذیرد.»
12Thoemto kaminawk loe amno zokthung hoiah tangzat dueh kami ah tapen: thoemto kaminawk loe kaminawk mah loe tangzat to duek o sak: thoemto kaminawk loe van prae taham ah angmacae hoi angmacae tangzat dueh kami ah oh o. Talawk thaih kami mah hae lok hae talawk nasoe.
13آنگاه چند بچه کوچک را نزد او آوردند تادستهای خود را بر ایشان نهاده، دعا کند. اماشاگردان، ایشان را نهیب دادند.
13Anih mah nawktanawk nuiah ban koeng moe, lawkthuih pae hanah nawktanawk anih khaeah angzoh o haih, toe a hnukbang kaminawk mah nihcae to zoeh pae o.
14عیسی گفت: «بچه های کوچک را بگذارید و از آمدن نزد من، ایشان را منع مکنید، زیرا ملکوت آسمان از مثل اینها است.»
14Toe Jesu mah, Nawktanawk to om o nasoe, nihcae to pakaa o hmah, kai khaeah angzo o haih ah: siangpahrang mah uk ih van prae loe to baktih kaminawk han ih ni oh, tiah a naa.
15و دستهای خود را بر ایشان گذارده از آن جا روانه شد.
15Nihcae nuiah a ban koeng pae pacoengah, to ahmuen hoiah tacawt taak.
16ناگاه شخصی آمده، وی را گفت: «ای استادنیکو، چه عمل نیکو کنم تا حیات جاودانی یابم؟»
16Khenah, kami maeto anih khaeah angzoh moe, Kahoih patukkung, dungzan hinghaih ka hnuk thai hanah, kahoih hmuen timaw ka sak han? tiah a dueng.
17وی را گفت: «از چه سبب مرا نیکو گفتی و حال آنکه کسی نیکو نیست، جز خدا فقط. لیکن اگربخواهی داخل حیات شوی، احکام را نگاه دار.»
17Anih mah, tipongah Kahoih, tiah nang kawk loe? Sithaw, maeto khue ai ah loe, kahoih maeto doeh om ai: hinghaih thungah akun han na koeh nahaeloe, kaaloknawk to pazui ah, tiah a naa.
18بدو گفت: «کدام احکام؟» عیسی گفت: «قتل مکن، زنا مکن، دزدی مکن، شهادت دروغ مده،
18To naah to kami mah, Kawbaktih kaalok maw? tiah a naa. Jesu mah, Kami hum hmah, zu sava laep ah nongpa nongpata zaehaih sah hmah, paqu hmah, hnukung amsawn ah om hmah,
19و پدر و مادر خود را حرمت دار و همسایه خود را مثل نفس خود دوست دار.»
19nam no hoi nam pa to saiqat ah, na imtaeng kaminawk to nangmah baktih toengah palung ah, tiah thuih ih kaalok to, tiah a naa.
20جوان وی را گفت: «همه اینها را از طفولیت نگاه داشته‌ام. دیگر مرا چه ناقص است؟»
20To naah thendoeng mah anih khaeah, Hae kaaloknawk loe nawkta nathuem hoiah ka pazui boih boeh: ka sak han ih timaw angai vop? tiah a naa.
21عیسی بدو گفت: «اگر بخواهی کامل شوی، رفته مایملک خود رابفروش و به فقراء بده که در آسمان گنجی خواهی داشت؛ و آمده مرا متابعت نما.»
21Jesu mah anih khaeah, Kakoep ah oh han na koeh nahaeloe, caeh ah loe, na tawnh ih hmuennawk to zawh boih pacoengah, amtang kaminawk hanah paek ah, siangpahrang mah uk ih van prae ah hmuenmae to na tawn tih: to pacoengah ka hnukah bangah, tiah a naa.
22چون جوان این سخن را شنید، دل تنگ شده، برفت زیرا که مال بسیار داشت.
22To lok to thendoeng mah thaih naah, anih loe hmuenmae hoiah angraeng parai kami ah oh pongah, palungset moe, a caeh ving.
23عیسی به شاگردان خود گفت: «هرآینه به شما می‌گویم که شخص دولتمند به ملکوت آسمان به دشواری داخل می‌شود.
23Jesu mah a hnukbang kaminawk khaeah, Loktang kang thuih o, Long angraeng loe siangpahrang mah uk ih van prae thungah akun han rai parai;
24و باز شمارا می‌گویم که گذشتن شتر از سوراخ سوزن، آسانتر است از دخول شخص دولتمند درملکوت خدا.»
24kang thuih o let, Long angraeng Sithaw mah ukhaih prae thungah akun pongah loe, kaengkuu hrang phungvang khaw thungah akun han zoi kue, tiah a naa.
25شاگردان چون شنیدند، بغایت متحیر گشته، گفتند: «پس که می‌تواند نجات یابد؟»
25To lok to a hnukbang kaminawk mah thaih o naah, nihcae mah dawnrai o parai, to tiah nahaeloe mi maw pahlong ah om thai tih? tiah a thuih o.
26عیسی متوجه ایشان شده، گفت: «نزدانسان این محال است لیکن نزد خدا همه‌چیزممکن است.»
26Toe Jesu mah nihcae khaeah angqoi moe, Kami han loe hae hmuen hae angcoeng thai ai; toe Sithaw hoiah loe hmuen boih angcoeng thaih, tiah a naa.
27آنگاه پطرس در جواب گفت: «اینک ما همه‌چیزها را ترک کرده، تو را متابعت می‌کنیم. پس ما را چه خواهد بود؟»
27To pacoengah Piter mah anih khaeah, Khenah, kaicae loe hmuennawk boih ka caeh o taak moe, na hnukah ka bang o: kaicae loe timaw ka hnu o tih? tiah pathim pae.
28«عیسی ایشان را گفت: «هرآینه به شما می‌گویم شما که مرا متابعت نموده‌اید، در معاد وقتی که پسر انسان بر کرسی جلال خود نشیند، شما نیز به دوازده کرسی نشسته، بر دوازده سبط اسرائیل داوری خواهید نمود.
28Jesu mah nihcae khaeah, Loktang kang thuih o, hmuenmae kangtha ah amkhraihaih atue to oh moe, kami Capa a lensawkhaih angraeng tangkhang nuiah anghnut naah, nangcae doeh angraeng tangkhang hatlai hnetto nuiah nang hnu o ueloe, Israeal acaeng hatlai hnettonawk to lok na caek o tih.
29و هرکه بخاطر اسم من، خانه هایا برادران یا خواهران یا پدر یا مادر یا زن یافرزندان یا زمینها را ترک کرد، صد چندان خواهدیافت و وارث حیات جاودانی خواهد گشت.
29Mi kawbaktih doeh ka hmin pongah imnawk maw, to tih ai boeh loe nawkamyanawk maw, to tih ai boeh loe ampa maw, to tih ai boeh loe amno maw, to tih ai boeh loe a zu maw, to tih ai boeh loe a caanawk hoi a lawknawk maw caehtaak kami loe, atho alet cumvaito hnu ueloe, dungzan hinghaih qawk to toep tih.
30لیکن بسا اولین که آخرین می‌گردند و آخرین، اولین!
30Toe pop parai hmahman kaminawk hnukkhuem o ueloe, hnukkhuem kaminawk to hmahman o tih, tiah a naa.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.