Laitloek 19
Baibal Olcim (Matupi Chin)Translation
Baibal Olcim (Matupi Chin)
Freedom Bible (Thai)
1Te vaeng tue ah khaw Israel ah he manghai tal pueng. Te dongah Ephraim tlang hlaep ah aka kuep Levi hlang loh Judah Bethlehem lamkah huta pakhat te yula la a loh.
1ในสมัยนั้น เมื่ออิสราเอลไม่มีกษัตริย์ มีคนเลวีคนหนึ่งอาศัยอยู่ในส่วนที่ห่างไกลของแถบภูเขาเอฟราอิม เขารับหญิงคนหนึ่งจากเบธเลเฮมยูดาห์มาเป็นภรรยาน้อย
2Tedae anih taengkah a yula tah a cukhalh dongah a va taeng lamloh a napa im Judah Bethlehem la cet tih hla li om.
2ภรรยาน้อยนอกใจเขา แล้วจากไปยังบ้านบิดาที่เบธเลเฮมยูดาห์และอยู่ที่นั่นสี่เดือน
3Te dongah a yuu te ha mael khaw ha mael laeh saeh tila a lungbuei te yam pah ham a va te thoo tih a yuu taengla cet. Te vaengah amah taengkah cadong pakhat neh laak rhoi te a khuen. A va te a napa im a paan puei tih huta kah a napa loh a hmuh hatah anih doe ham a kohoe.
3สามีจึงออกเดินทางตามไปเพื่อพูดอย่างอ่อนโยนและพานางกลับมา เขาพาคนรับใช้กับลาสองตัวไปด้วย นางพาเขาเข้าไปในบ้านบิดา เมื่อบิดาของหญิงสาวเห็นเขาก็ดีใจที่ได้พบ
4Tedae huta kah a napa, khosoih masae loh a parhaeng. Te dongah hnin thum a om puei hatah a caak a ok uh tih rhaeh uh.
4พ่อตาของเขาคือบิดาของหญิงสาวรั้งเขาไว้ เขาจึงอยู่ด้วยสามวัน พวกเขากิน ดื่ม และพักอยู่ที่นั่น
5Hnin li a om nen tah mincang ah thoo tih caeh hamla hlah uh bal. Tedae huta kah a napa loh a cava te, “Buh kamat nen khaw na lungbuei duel lamtah a hnuk la cet mai,” a ti nah.
5วันที่สี่พวกเขาตื่นแต่เช้า ชายคนนั้นลุกขึ้นจะออกเดินทาง บิดาของหญิงสาวพูดกับลูกเขยว่า “กินขนมปังสักหน่อยให้มีกำลังก่อน แล้วค่อยเดินทางต่อ”
6Te dongah ngol rhoi tih thikat la a caak a ok rhoi. Te vaengah tekah hlang te huta kah a napa loh, “Ueh mai lamtah na lungbuei voelphoeng la rhaeh rhoi mai dae,” a ti nah.
6ทั้งสองจึงนั่งกินและดื่มด้วยกัน แล้วบิดาของหญิงสาวพูดกับชายคนนั้นว่า “โปรดค้างคืนและพักให้สำราญใจ”
7Tekah hlang loh caeh hamla thoo bal coeng dae a masae loh a hloep dongah mael tih hnap rhaeh.
7ชายคนนั้นลุกขึ้นจะเดินทาง แต่พ่อตารบเร้า เขาจึงพักอยู่ที่นั่นอีก
8A hnin nga mincang ah caeh hamla thoo bal. Te vaengah huta kah a napa loh, “Na thinko duel rhoi dae lamatah khovoei duela rhing rhoi mai,” a ti nah. Te dongah amih rhoi long te buh koep a caak rhoi bal.
8วันที่ห้าเขาตื่นแต่เช้าจะออกเดินทาง บิดาของหญิงสาวพูดว่า “โปรดกินอะไรให้มีกำลังและรอจนบ่ายคล้อย” ทั้งสองจึงกินด้วยกัน
9Te phoeiah caeh hamla a yula neh cadong te a thoh puei hatah hula kah a napa, a napa loh, “Kholaeh ham khohnin loh khum coeng ta, khohnin loh thok coeng tih pahoi rhaeh rhoi mai lamtah na thinko voelphoeng sak rhoi mai, na longpuei te thangvuen ah na thoh thil vetih na dap khaw na paan bitni,” a ti nah.
9เมื่อชายคนนั้นกับภรรยาน้อยและคนรับใช้ลุกขึ้นจะออกเดินทาง พ่อตาคือบิดาของหญิงสาวพูดว่า “ตอนนี้ใกล้ค่ำแล้ว โปรดค้างคืน วันกำลังจะสิ้นแล้ว อยู่ที่นี่ให้สำราญใจ พรุ่งนี้เช้าค่อยออกเดินทางกลับบ้าน”
10Tedae rhaeh hamla hlang loh a huem pawt dongah thoo tih nong. Te vaengah amah taengah a khih laak rhoi neh a taengkah a yula te Jerusalem kah Jebus dan la a pawk puei.
10แต่ชายคนนั้นไม่ยอมค้างคืน เขาลุกขึ้นเดินทางมาถึงบริเวณใกล้เยบุส ซึ่งเรียกอีกชื่อว่าเยรูซาเล็ม มีลาสองตัวผูกอานและภรรยาน้อยไปกับเขา
11Jebus taengah tah khohnin khaw dalh thok tih a boei te cadong loh, “Cet uh sih lamtah Jebusi khopuei la ng'ael phoeiah rhaeh uh sih,” a ti nah.
11เมื่อพวกเขาอยู่ใกล้เยบุส เวลาก็ล่วงไปมาก คนรับใช้พูดกับนายว่า “มาเถอะ ให้เราเข้าไปพักในเมืองของชาวเยบุสนี้กัน”
12Tedae anih te a boei loh, “Kholong kho la ael boel sih, amih te Israel ca moenih, te dongah Gibeah la cet uh mai sih,” a ti nah.
12นายตอบว่า “เราจะไม่เข้าไปในเมืองของคนต่างชาติซึ่งไม่ใช่ชาวอิสราเอล แต่จะเดินต่อไปยังกิเบอาห์”
13Te phoeiah cadong te, “Cet sih lamtah a hmuen pakhat te moeh sih, Gibeah ah khaw Ramah ah khaw rhaeh uh mai sih,” a ti nah.
13เขาบอกคนรับใช้ว่า “มาเถอะ ให้เราเข้าไปใกล้เมืองใดเมืองหนึ่งในแถบนี้ แล้วพักค้างคืนที่กิเบอาห์หรือรามาห์”
14Te dongah cet uh tih Benjamin khuikah Gibeah taengah a pha tom ah kho tla coeng.
14พวกเขาจึงเดินทางต่อไป ดวงอาทิตย์ตกขณะอยู่ใกล้กิเบอาห์ซึ่งเป็นเมืองของเผ่าเบนยามิน
15Te dongah pahoi kun ham neh Gibeah ah rhaeh ham khaw paa uh. Te phoeiah cet uh tih khopuei toltung ah ngol uh. Tedae im khuila pah sak ham amih te hlang loh voek pawh.
15พวกเขาแวะเข้าไปในกิเบอาห์เพื่อพักค้างคืน ชายคนนั้นนั่งอยู่บนถนนในเมือง เพราะไม่มีใครรับพวกเขาเข้าพักในบ้าน
16Hlaem vaengah patong pakhat tah lohma lamkah a bibi lamkah lawt halo. Tedae anih khaw Benjamin ca rhoek kah hmuen Gibeah ah aka bakuep Ephraim tlang lamkah hlang van ni.
16ตอนเย็นมีชายชราคนหนึ่งกลับจากทำงานในทุ่ง เขามาจากแถบภูเขาเอฟราอิมและอาศัยอยู่ในกิเบอาห์ แต่ชาวเมืองนั้นเป็นชาวเบนยามิน
17Patong loh a mik a huel a sawt hatah khopuei toltung ah yincet hlang pakhat te a hm uh. Te dongah tekah hlang te patong loh, “Me lamkah lae na lo tih melam na caeh eh?,” a ti nah.
17เขาเงยหน้าขึ้นเห็นผู้เดินทางนั่งอยู่บนถนนในเมือง จึงถามว่า “ท่านกำลังจะไปไหน และมาจากไหน?”
18Te dongah, “Kaimih tah Judah Bethlehem lamkah Ephraim tlang hlaep la ka cet uh. Te lamkah te Judah Bethlehem la ka cet uh tih BOEIPA im ka paan. Tedae im khuila kai aka pah sak ham hlang om pawh.
18ชายคนนั้นตอบว่า “เรากำลังเดินทางจากเบธเลเฮมยูดาห์ไปยังส่วนที่ห่างไกลของแถบภูเขาเอฟราอิม ข้าพเจ้าเป็นคนจากที่นั่นและเพิ่งไปเบธเลเฮมยูดาห์มา บัดนี้กำลังไปยังพระนิเวศของพระยาห์เวห์ แต่ไม่มีใครรับข้าพเจ้าเข้าบ้าน
19Tahae ah ka laak ham cangkong neh a kamvuelh khaw om pueng. Kamah ham neh na salnu ham khaw, na sal taengkah cadong ham khaw buh neh misurtui om pueng tih hnopai dongah pakhat khaw a tloelnah om pawh,” a ti nah.
19เรามีทั้งฟางและอาหารสำหรับลา มีขนมปังกับเหล้าองุ่นสำหรับข้าพเจ้า ผู้รับใช้ของท่าน และชายหนุ่มที่อยู่กับผู้รับใช้ของท่าน เราไม่ขาดสิ่งใด”
20Te dongah tekah hlang te patong loh, “Nang taengah ngaimongnah om saeh. Na tloelnah boeih nen khaw kai taengah om mai toltung ah rhaehba boeh,” a ti nah.
20ชายชราตอบว่า “สันติสุขจงมีแก่ท่าน ให้ข้าพเจ้าจัดหาทุกสิ่งที่ท่านต้องการ แต่อย่านอนบนถนนในเมืองเลย”
21Yin te a im khuila a khuen tih laak a vuelh pah, a kho a silh pah phoeiah a caak a ok uh.
21เขาจึงพาชายคนนั้นเข้าบ้านและให้อาหารลา พวกเขาล้างเท้า กินและดื่ม
22A lungbuei a voelphoeng uh li vaengah khopuei hlang khui hlang muen ca rhoek loh im te tarha a vael uh tih thohkhaih te a tum uh. Im kung patong te khaw a doek uh uh tih, “Na im la aka pawk hlang te hang khuen lamtah anih ka hmat uh lah eh,” a ti nah.
22ขณะที่กำลังรื่นเริง ชายชาวเมืองกลุ่มหนึ่งซึ่งเป็นคนชั่วร้ายมาล้อมบ้าน ทุบประตู และพูดกับชายชราผู้เป็นเจ้าของบ้านว่า “ส่งผู้ชายที่เข้ามาในบ้านของเจ้าออกมาให้เราร่วมเพศกับเขา!”
23Tedae im kung te amih taengla ha moe tih, “Ka manuca rhoek nang te tlam moenih, hekah hlang he ka im khuila ha kun coeng dongah thaehuet uh boel mai, boethae halang he tah saii uh boeh.
23เจ้าของบ้านออกไปหาพวกเขาและพูดว่า “อย่าเลย พี่น้องของข้าพเจ้า โปรดอย่าทำสิ่งชั่วร้ายเช่นนี้ ในเมื่อชายคนนี้เข้ามาในบ้านของข้าพเจ้าแล้ว อย่าทำเรื่องเลวทรามนี้เลย
24Ka canu, oila neh ka yula kang khuen mai eh. Amih phaep uh lamtah na mik dongah then na ti uh bangla amih rhoi taengah saii uh. Tedae hekah hlang taengah boethae halang hno te saii uh boeh,” a ti nah.
24ข้าพเจ้ามีบุตรสาวพรหมจารี และชายคนนี้มีภรรยาน้อย ข้าพเจ้าจะพาพวกนางออกมา พวกท่านจะข่มเหงและทำกับพวกนางตามที่เห็นว่าดีก็ได้ แต่อย่าทำเรื่องเลวทรามเช่นนี้กับชายคนนี้”
25Tedae hlang loh hnatun ham a huem uh pawt dongah khosoih loh a yula te a mawt tih amih taengah poeng la a thak pah. Te vaengah anih te a tholh puei uh tih khoyin khing te mincang duela a poelyoe uh. Khothaih a pha daengah huta te a hlah uh.
25แต่ชายเหล่านั้นไม่ยอมฟัง คนเลวีจึงจับภรรยาน้อยของตนพาออกไปให้พวกเขา พวกเขาข่มขืนและทารุณนางตลอดคืนจนถึงเช้า พอฟ้าเริ่มสางจึงปล่อยนางไป
26Mincang a pha vaengah tah huta te cet tih a boei a om nah im kah thohka ah khosae duela hmawk sop uh.
26ตอนรุ่งสาง หญิงนั้นมาล้มลงตรงประตูบ้านที่ผู้เป็นนายของนางพักอยู่ และอยู่ตรงนั้นจนสว่าง
27A boei te mincang ah thoo tih im thohkhaih te a ong. Amah kho long ah voei ham ha moe phai hatah a yula te im thohka kah cingkhaa dongah kut a tloeng tih lawt ana bakop pah.
27ตอนเช้า ผู้เป็นนายของนางลุกขึ้น เปิดประตูบ้าน และออกมาจะเดินทางต่อ ภรรยาน้อยของเขาล้มอยู่ตรงประตูบ้าน มือทั้งสองวางอยู่บนธรณีประตู
28Te dongah anih te, “Thoo lamtah cet pawn sih,” a ti nah. Tedae a doo voel pawt dongah laak dongla a khueh. Te phoeiah tekah hlang te thoo tih a hmuen a paan.
28เขาพูดกับนางว่า “ลุกขึ้น ไปกันเถอะ!” แต่ไม่มีเสียงตอบ เขาจึงยกนางขึ้นบนหลังลา แล้วออกเดินทางกลับไปยังที่ของตน
29Amah im la a pawk vaengah tah tumcaca a loh tih a yula te a tloeng. Te phoeiah a rhuh te maehpoel hlai nit la a tloek tih Israel khorhi takuem ah a pat.
29เมื่อกลับถึงบ้าน เขาหยิบมีดมาตัดร่างภรรยาน้อย แยกออกทีละส่วนเป็นสิบสองชิ้น แล้วส่งชิ้นส่วนไปทั่วทุกเขตแดนของอิสราเอล
30Te tla aka om te boeih a hmuh uh vaengah, “Egypt kho lamkah n'thoo uh hnin lamkah loh tihnin duela te bang te Israel ca rhoek taengah om pawt tih hmuh noek bal moenih. He he nangmih loh dueh uh, anih he dawtlet uh lamtah thui uh,” a ti nah.
30ทุกคนที่เห็นต่างพูดว่า “การกระทำเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นหรือมีใครเคยพบเห็น ตั้งแต่วันที่ชาวอิสราเอลขึ้นจากแผ่นดินอียิปต์จนถึงวันนี้! จงพิจารณาเรื่องนี้ ปรึกษากัน แล้วบอกความเห็นของพวกท่าน”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.