2 Manghai 3
Baibal Olcim (Matupi Chin)Translation
Baibal Olcim (Matupi Chin)
Freedom Bible (Thai)
1Judah manghai Jehoshaphat kah kum hlai rhet dongah Ahab capa Jehoram loh Samaria ah Israel a manghai thil tih kum hlai nit manghai.
1เยโฮรัมบุตรอาหับเริ่มครองราชย์เหนืออิสราเอลในสะมาเรีย ในปีที่สิบแปดแห่งรัชกาลเยโฮชาฟัทกษัตริย์แห่งยูดาห์ และครองราชย์สิบสองปี
2Tedae a manu a napa bang lamtah BOEIPA mikhmuh ah boethae a saii moenih. A napa loh a saii Baal kah kaam te khaw a khoe pah.
2เขาทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ แต่ไม่เหมือนบิดาและมารดาของเขา เพราะเขารื้อเสาบูชาบาอัลที่บิดาของเขาสร้างไว้ออกไป
3Israel aka tholh sak Nebat capa Jeroboam kah tholhnah dongah balak tih te lamloh nong pawh.
3ถึงกระนั้น เขายังคงยึดติดกับบาปของเยโรโบอัมบุตรเนบัท ซึ่งทำให้อิสราเอลทำบาป เขาไม่ได้หันจากบาปเหล่านั้น
4Te vaengah Moab manghai Mesha tah saelhung boei la om tih Israel manghai te tuca thawng yakhat, tutal thawng yakhat mul neh a thuung.
4เมชากษัตริย์แห่งโมอับเป็นผู้เลี้ยงแกะ เขาส่งลูกแกะหนึ่งแสนตัวและขนแกะผู้หนึ่งแสนตัวให้กษัตริย์แห่งอิสราเอล
5Tedae Ahab a duek van neh Moab manghai loh Israel manghai taengah boe a koek.
5แต่เมื่ออาหับสิ้นชีวิต กษัตริย์แห่งโมอับก็กบฏต่อกษัตริย์แห่งอิสราเอล
6Manghai Jehoram tah amah khohnin ah Samaria lamloh cet tih Israel pum te a soep.
6ในเวลานั้นกษัตริย์เยโฮรัมออกจากสะมาเรียและรวบรวมกำลังพลอิสราเอลทั้งหมด
7Cet tih Judah manghai Jehoshaphat taengla ol a pat vaengah, “Moab manghai loh kai taengah boe a koek coeng dongah Moab te caemtloek thil ham kai taengla na lo aya?” a ti nah. Te vaengah, “Ka lo ni, kai khaw nang banghui, ka pilnam khaw na pilnam banghui, ka marhang khaw na marhang banghui ni,” a ti nah.
7เขาส่งข่าวไปหาเยโฮชาฟัทกษัตริย์แห่งยูดาห์ว่า “กษัตริย์แห่งโมอับกบฏต่อข้าแล้ว ท่านจะไปกับข้าเพื่อรบกับโมอับหรือไม่?” เยโฮชาฟัทตอบว่า “ข้าจะไป ข้ากับท่านเป็นพวกเดียวกัน ประชาชนของข้ากับประชาชนของท่านก็เช่นกัน ม้าของข้ากับม้าของท่านก็เช่นกัน”
8Te phoeiah, “Longpuei he me long nim n'caeh eh?” a ti nah vaengah, “Edom khosoek longpuei ah,” a ti nah.
8แล้วเยโฮชาฟัทถามว่า “เราจะขึ้นไปทางไหน?” เยโฮรัมตอบว่า “ทางถิ่นทุรกันดารแห่งเอโดม”
9Te dongah Israel manghai neh Judah manghai khaw, Edom manghai khaw cet uh tih hnin rhih longcaeh hil a hil uh vaengah tah lambong ham neh a kho kung kah rhamsa ham khaw tui om pawh.
9กษัตริย์แห่งอิสราเอลจึงไปกับกษัตริย์แห่งยูดาห์และกษัตริย์แห่งเอโดม พวกเขาเดินทัพอ้อมเป็นเวลาเจ็ดวัน แต่ไม่มีน้ำสำหรับกองทัพหรือสัตว์ที่ไปกับกองทัพ
10Israel manghai loh, “Ya-oe Manghai pathum he Moab kut ah tloeng ham nim BOEIPA loh n'khue dae,” a ti.
10กษัตริย์แห่งอิสราเอลพูดว่า “แย่แล้ว! พระยาห์เวห์เรียกกษัตริย์ทั้งสามนี้มารวมกันเพื่อให้อยู่ในอำนาจของโมอับ”
11Tedae Jehoshaphat loh, “Heah he BOEIPA kah tonghma a om moenih a? Anih lamloh BOEIPA te n'dawt lah mako,” a ti nah. Israel manghai kah sal pakhat loh a doo tih, “Shaphat capa Elisha, Elijah kut dongah tui a bueih te heah om,” a ti nah.
11แต่เยโฮชาฟัทถามว่า “ที่นี่ไม่มีผู้เผยพระวจนะของพระยาห์เวห์สักคนหรือ เพื่อเราจะได้ทูลถามพระยาห์เวห์ผ่านเขา?” ผู้รับใช้คนหนึ่งของกษัตริย์แห่งอิสราเอลตอบว่า “เอลีชาบุตรชาฟัท ผู้เคยคอยเทน้ำล้างมือให้เอลียาห์อยู่ที่นี่”
12Te vaengah Jehoshaphat loh, “Anih taengah BOEIPA ol om,” a ti. Te dongah a taengla Israel manghai neh Jehoshaphat khaw, Edom manghai khaw suntla uh.
12เยโฮชาฟัทพูดว่า “พระดำรัสของพระยาห์เวห์อยู่กับเขา” ดังนั้นกษัตริย์แห่งอิสราเอล เยโฮชาฟัท และกษัตริย์แห่งเอโดมจึงลงไปหาเอลีชา
13Elisha loh Israel manghai taengah, “Kai taeng neh nang taengah balae aka om? Na pa kah tonghma rhoek neh na nu kah tonghma rhoek taengah cet,” a ti nah. Tedae anih te Israel manghai loh, “Pawh, Moab kut ah tloeng hamla he manghai pathum he BOEIPA loh a khue,” a ti nah.
13เอลีชาพูดกับกษัตริย์แห่งอิสราเอลว่า “ข้าพเจ้าเกี่ยวอะไรกับท่าน? ไปหาพวกผู้เผยพระวจนะของบิดาท่านและพวกผู้เผยพระวจนะของมารดาท่านเถิด” กษัตริย์แห่งอิสราเอลตอบว่า “ไม่ เพราะพระยาห์เวห์เรียกกษัตริย์ทั้งสามนี้มารวมกันเพื่อให้อยู่ในอำนาจของโมอับ”
14Elisha loh, “Caempuei BOEIPA kah hingnah bangla amah mikhmuh ah ni ka pai. Judah manghai Jehoshaphat kah maelhmai pawt koinih kai loh nang kan hinyah venim. Nang te kanpaelki pawt vetih nang te kan hmu pawt mako.
14เอลีชาพูดว่า “พระยาห์เวห์จอมทัพผู้ทรงพระชนม์อยู่ ซึ่งข้าพเจ้ายืนอยู่ต่อหน้าพระองค์ ถ้าไม่ใช่เพราะข้าพเจ้าให้เกียรติเยโฮชาฟัทกษัตริย์แห่งยูดาห์ ข้าพเจ้าจะไม่มองหน้าท่านหรือเหลียวแลท่านเลย
15Tedae rhotoeng aka tum mah kai taengla hang khuen uh laeh,” a ti nah. Rhotoeng aka tum loh a tum van neh BOEIPA kut te anih sola cet coeng.
15แต่ตอนนี้จงนำนักดนตรีมาให้ข้าพเจ้า” เมื่อนักดนตรีบรรเลง อำนาจของพระยาห์เวห์ก็มาเหนือเอลีชา
16Te dongah, “BOEIPA loh he ni a thui. Soklong he tuito, tuito kak la om saeh.
16เขาพูดว่า “พระยาห์เวห์ตรัสว่า ‘จงทำให้หุบเขานี้เต็มไปด้วยร่องน้ำ’
17He he BOEIPA loh a thui coeng dongah, khohli na hmu uh pawt tih khonal na hmuh uh pawt cakhaw, soklong he tui bae vetih namamih neh na boiva neh na rhamsa neh na ok uh bitni.
17เพราะพระยาห์เวห์ตรัสว่า ‘พวกเจ้าจะไม่เห็นลมและจะไม่เห็นฝน แต่หุบเขานี้จะเต็มไปด้วยน้ำ พวกเจ้าจะได้ดื่ม ทั้งพวกเจ้าเอง ฝูงปศุสัตว์ และสัตว์อื่น ๆ ของพวกเจ้า
18He he BOEIPA mik ah yoeikoek mai, Moab te na kut dongah m'paek ni.
18สำหรับพระยาห์เวห์แล้ว เรื่องนี้เป็นเรื่องง่าย พระองค์จะมอบชาวโมอับให้อยู่ในอำนาจของพวกท่านด้วย
19Khopuei hmuencak boeih neh khopuei tung boeih te na tloek uh vetih thing then boeih te na hum uh ni. Tuisih tui boeih te na mak uh vetih lo then boeih te lungto neh thak na khoeih sak uh bitni.
19พวกท่านจะโจมตีเมืองที่มีป้อมปราการทุกเมืองและเมืองชั้นดีทุกแห่ง โค่นต้นไม้ดีทุกต้น อุดตาน้ำทุกแห่ง และทำลายที่ดินดีทุกแปลงด้วยก้อนหิน’”
20Mincang a pha tih khocang a nawn ham vaengah tah Edom longpuei lamloh tui tarha long tih khohmuen ah tui bae.
20ในตอนเช้า ประมาณเวลาถวายเครื่องบูชา ดูสิ น้ำไหลมาจากทางเอโดม และแผ่นดินแถบนั้นก็เต็มไปด้วยน้ำ
21Amih taengah vathoh ham manghai rhoek a caeh te Moab pum loh a yaak vaengah cihin aka yen thai neh a so hang boeih te a khue tih khorhi ah pai uh.
21เมื่อชาวโมอับทั้งหมดได้ยินว่ากษัตริย์ทั้งหลายยกทัพมารบกับพวกเขา พวกเขาก็รวมตัวกัน ทุกคนที่สามารถสวมเกราะออกรบได้ ตั้งแต่คนหนุ่มจนถึงคนแก่ และยืนประจำอยู่ที่ชายแดน
22Mincang a thoh uh vaengah tah khomik loh tui soah a thoeng pah tih Moab loh tui te thii bangla a ling la a hmuh phai.
22พวกเขาลุกขึ้นแต่เช้า แสงอาทิตย์ส่องบนผิวน้ำ และชาวโมอับที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเห็นน้ำนั้นแดงเหมือนเลือด
23Te dongah, “Manghai rhoek a khah la khah uh thae kah thii ni he, hlang loh a hui khaw a ngawn coeng tih Moab kah kutbuem la om coeng,” a ti uh.
23พวกเขาพูดว่า “นี่คือเลือด! กษัตริย์เหล่านั้นคงถูกทำลายแล้ว และพวกเขาคงฆ่าฟันกันเอง ตอนนี้ชาวโมอับเอ๋ย ไปเอาของปล้นกันเถิด!”
24Israel caem te a paan uh dongah Israel te thoo tih Moab te a ngawn. Te dongah amih mikhmuh lamloh rhaelrham uh coeng dae a pawk nah kungah khaw Moab te a ngawn la a ngawn uh.
24เมื่อพวกเขามาถึงค่ายอิสราเอล ชาวอิสราเอลก็ลุกขึ้นโจมตีชาวโมอับจนพวกเขาหนีไป ชาวอิสราเอลรุกเข้าไปในแผ่นดินและโจมตีชาวโมอับต่อไป
25Khopuei rhoek te a koengloeng uh tih lo then boeih khaw hlang loh lungto a voeih tih a kuk thil uh. Tuisih tui boeih te a mak uh. Kirhareseth ah lungto bueng a sueng hil thing then te boeih a hum uh. Tedae payai aka pom rhoek loh a vael uh tih a ngawn uh.
25พวกเขาทำลายเมืองต่าง ๆ และแต่ละคนโยนก้อนหินลงในที่ดินดีทุกแปลงจนเต็ม พวกเขายังอุดตาน้ำทุกแห่งและโค่นต้นไม้ดีทั้งหมด จนในคีร์ฮาเรเชทเหลือเพียงก้อนหิน แต่พวกนักเหวี่ยงหินยังเข้าโอบรอบและโจมตีเมืองนั้น
26Caemtloek loh amah a et te Moab manghai loh a hmuh vaengah amah taengkah cunghang aka pom hlang ya rhih te a khuen tih Edom manghai te a va dae coeng thai pawh.
26เมื่อกษัตริย์แห่งโมอับเห็นว่าการรบรุนแรงเกินกำลัง เขาจึงนำทหารถือดาบเจ็ดร้อยคนพยายามตีฝ่าไปยังกษัตริย์แห่งเอโดม แต่ทำไม่สำเร็จ
27Te dongah amah yueng aka manghai ham a capa caming te a loh tih vongtung dongah hmueihhlutnah la a khuen. Israel soah a thinhul bat doela a taeng lamloh nong uh tih amah kho la mael uh.
27แล้วเขานำบุตรชายคนโตซึ่งจะขึ้นครองราชย์แทน มาถวายเป็นเครื่องเผาบูชาบนกำแพงเมือง เกิดความโกรธแค้นอย่างรุนแรงต่ออิสราเอล พวกเขาจึงถอนทัพออกจากเขาและกลับไปยังแผ่นดินของตน
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.