2 Samuel 19
Louis Segond 1910Translation
Louis Segond 1910
Freedom Bible (Thai)
1On vint dire à Joab: Voici, le roi pleure et se lamente à cause d’Absalom.
1มีคนบอกโยอาบว่า “กษัตริย์ร้องไห้ไว้ทุกข์ให้อับซาโลม”
2Et la victoire, ce jour-là, fut changée en deuil pour tout le peuple, car en ce jour le peuple entendait dire: Le roi est affligé à cause de son fils.
2วันนั้นชัยชนะกลับกลายเป็นความโศกเศร้าของผู้คนทั้งหมด เพราะพวกเขาได้ยินว่า “กษัตริย์เสียใจเรื่องลูกชาย”
3Ce même jour, le peuple rentra dans la ville à la dérobée, comme l’auraient fait des gens honteux d’avoir pris la fuite dans le combat.
3วันนั้นผู้คนแอบเข้าเมืองราวกับคนที่หนีศึกกลับมาอย่างอับอาย
4Le roi s’était couvert le visage, et il criait à haute voix: Mon fils Absalom! Absalom, mon fils, mon fils!
4กษัตริย์ปิดหน้าและร้องเสียงดังว่า “อับซาโลมลูกพ่อ! อับซาโลม ลูกพ่อ ลูกพ่อ!”
5Joab entra dans la chambre où était le roi, et dit: Tu couvres aujourd’hui de confusion la face de tous tes serviteurs, qui ont aujourd’hui sauvé ta vie, celle de tes fils et de tes filles, celle de tes femmes et de tes concubines.
5โยอาบเข้าไปหากษัตริย์ในบ้านแล้วพูดว่า “วันนี้ท่านทำให้คนรับใช้ทุกคนที่ช่วยชีวิตท่าน ชีวิตบุตรชายบุตรสาว ภรรยาและนางสนมของท่าน ต้องอับอาย
6Tu aimes ceux qui te haïssent et tu hais ceux qui t’aiment, car tu montres aujourd’hui qu’il n’y a pour toi ni chefs ni serviteurs; et je vois maintenant que, si Absalom vivait et que nous fussions tous morts en ce jour, cela serait agréable à tes yeux.
6เพราะท่านรักคนที่เกลียดท่าน และเกลียดคนที่รักท่าน วันนี้ท่านแสดงชัดว่าบรรดาผู้นำกับคนรับใช้ไม่มีความหมายสำหรับท่าน ข้าเห็นแล้วว่า ถ้าอับซาโลมยังมีชีวิต และวันนี้พวกเราทุกคนตาย ท่านคงพอใจ
7Lève-toi donc, sors, et parle au cœur de tes serviteurs! Car je jure par l’Éternel que, si tu ne sors pas, il ne restera pas un homme avec toi cette nuit; et ce sera pour toi pire que tous les malheurs qui te sont arrivés depuis ta jeunesse jusqu’à présent.
7บัดนี้ลุกขึ้นออกไปพูดปลอบคนของท่านเถิด ข้าสาบานต่อพระยาห์เวห์ว่า ถ้าท่านไม่ออกไป คืนนี้จะไม่มีใครอยู่กับท่านเลย และเรื่องนั้นจะเลวร้ายยิ่งกว่าภัยทุกอย่างที่ท่านประสบมาตั้งแต่หนุ่มจนถึงบัดนี้”
8Alors le roi se leva, et il s’assit à la porte. On fit dire à tout le peuple: Voici, le roi est assis à la porte. Et tout le peuple vint devant le roi. Cependant Israël s’était enfui, chacun dans sa tente.
8กษัตริย์จึงลุกขึ้นไปนั่งที่ประตูเมือง มีคนบอกทุกคนว่า “กษัตริย์นั่งอยู่ที่ประตูเมืองแล้ว” คนทั้งหมดจึงมาเข้าเฝ้า ส่วนชาวอิสราเอลต่างหนีกลับกระโจมของตน
9Et dans toutes les tribus d’Israël, tout le peuple était en contestation, disant: Le roi nous a délivrés de la main de nos ennemis, c’est lui qui nous a sauvés de la main des Philistins; et maintenant il a dû fuir du pays devant Absalom.
9ผู้คนจากทุกชนเผ่าของอิสราเอลโต้เถียงกันว่า “กษัตริย์เคยช่วยเราจากศัตรูและชาวฟีลิสเตีย บัดนี้ท่านหนีอับซาโลมออกจากแผ่นดิน
10Or Absalom, que nous avions oint pour qu’il régnât sur nous, est mort dans la bataille: pourquoi ne parlez-vous pas de faire revenir le roi?
10ส่วนอับซาโลมที่เราเจิมให้เป็นกษัตริย์เหนือเรา ก็ตายในสนามรบแล้ว ทำไมพวกเจ้าจึงไม่พูดเรื่องรับกษัตริย์กลับมา?”
11De son côté, le roi David envoya dire aux sacrificateurs Tsadok et Abiathar: Parlez aux anciens de Juda, et dites-leur: Pourquoi seriez-vous les derniers à ramener le roi dans sa maison? Car ce qui se disait dans tout Israël était parvenu jusqu’au roi.
11กษัตริย์ดาวิดส่งคำถึงศาโดกกับอาบียาธาร์ปุโรหิตว่า “ไปบอกบรรดาผู้ใหญ่ของยูดาห์ว่า ‘ทำไมพวกท่านเป็นกลุ่มสุดท้ายที่จะรับกษัตริย์กลับบ้าน ทั้งที่คำพูดของอิสราเอลทั้งหมดเรื่องรับท่านกลับมาถึงกษัตริย์แล้ว?
12Vous êtes mes frères, vous êtes mes os et ma chair; pourquoi seriez-vous les derniers à ramener le roi?
12พวกท่านเป็นพี่น้อง เป็นเลือดเนื้อเดียวกับข้า ทำไมจึงเป็นกลุ่มสุดท้ายที่จะรับกษัตริย์กลับมา?’
13Vous direz aussi à Amasa: N’es-tu pas mon os et ma chair? Que Dieu me traite dans toute sa rigueur, si tu ne deviens pas devant moi pour toujours chef de l’armée à la place de Joab!
13แล้วจงบอกอามาสาว่า ‘เจ้าเป็นเลือดเนื้อเดียวกับข้ามิใช่หรือ? ขอให้พระเจ้าลงโทษข้า และเพิ่มโทษให้หนักยิ่งขึ้น หากเจ้าจะไม่ได้เป็นผู้บัญชาการกองทัพของข้าแทนโยอาบตลอดไป’”
14David fléchit le cœur de tous ceux de Juda, comme s’ils n’eussent été qu’un seul homme; et ils envoyèrent dire au roi: Reviens, toi, et tous tes serviteurs.
14ดาวิดโน้มน้าวใจชาวยูดาห์ทั้งหมดให้เป็นน้ำหนึ่งใจเดียว พวกเขาจึงส่งคำถึงกษัตริย์ว่า “ขอท่านกับคนรับใช้ทั้งหมดกลับมา”
15Le roi revint et arriva jusqu’au Jourdain; et Juda se rendit à Guilgal, afin d’aller à la rencontre du roi et de lui faire passer le Jourdain.
15กษัตริย์จึงกลับมาถึงแม่น้ำจอร์แดน ชาวยูดาห์มาที่กิลกาลเพื่อต้อนรับและพากษัตริย์ข้ามแม่น้ำ
16Schimeï, fils de Guéra, Benjamite, qui était de Bachurim, se hâta de descendre avec ceux de Juda à la rencontre du roi David.
16ชิเมอี บุตรของเกรา ชาวเบนยามินจากบาฮูริมรีบลงมาพร้อมชาวยูดาห์เพื่อต้อนรับกษัตริย์ดาวิด
17Il avait avec lui mille hommes de Benjamin, et Tsiba, serviteur de la maison de Saül, et les quinze fils et les vingt serviteurs de Tsiba. Ils passèrent le Jourdain à la vue du roi.
17มีชาวเบนยามินหนึ่งพันคนมากับเขา ศิบาคนรับใช้วงศ์วานซาอูลก็มาด้วย พร้อมบุตรชายสิบห้าคนและคนรับใช้ยี่สิบคน พวกเขาข้ามแม่น้ำจอร์แดนต่อหน้ากษัตริย์
18Le bateau, mis à la disposition du roi, faisait la traversée pour transporter sa maison; et au moment où le roi allait passer le Jourdain, Schimeï, fils de Guéra, se prosterna devant lui.
18มีเรือข้ามฟากมารับคนในบ้านกษัตริย์ข้ามฝั่ง และทำตามที่กษัตริย์เห็นว่าดี ชิเมอี บุตรของเกราหมอบลงต่อหน้ากษัตริย์เมื่อท่านข้ามแม่น้ำมา
19Et il dit au roi: Que mon seigneur ne tienne pas compte de mon iniquité, qu’il oublie que ton serviteur l’a offensé le jour où le roi mon seigneur sortait de Jérusalem, et que le roi n’y ait point égard!
19เขาทูลว่า “ขอนายของข้าผู้เป็นกษัตริย์อย่าถือโทษหรือจดจำความผิดที่ผู้รับใช้ทำในวันที่ท่านออกจากเยรูซาเล็ม ขออย่าเก็บเรื่องนั้นไว้ในใจ
20Car ton serviteur reconnaît qu’il a péché. Et voici, je viens aujourd’hui le premier de toute la maison de Joseph à la rencontre du roi mon seigneur.
20ผู้รับใช้ของท่านรู้ว่าข้าทำบาป วันนี้ข้าจึงเป็นคนแรกจากวงศ์วานโยเซฟที่ลงมาต้อนรับนายของข้าผู้เป็นกษัตริย์”
21Alors Abischaï, fils de Tseruja, prit la parole et dit: Schimeï ne doit-il pas mourir pour avoir maudit l’oint de l’Éternel?
21แต่อาบีชัย บุตรนางเศรุยาห์ทูลว่า “ชิเมอีควรถูกประหารมิใช่หรือ เพราะเขาสาปแช่งผู้ที่พระยาห์เวห์ทรงเจิม?”
22Mais David dit: Qu’ai-je affaire avec vous, fils de Tseruja, et pourquoi vous montrez-vous aujourd’hui mes adversaires? Aujourd’hui ferait-on mourir un homme en Israël? Ne sais-je donc pas que je règne aujourd’hui sur Israël?
22ดาวิดตอบว่า “พวกเจ้าบุตรนางเศรุยาห์ เหตุใดวันนี้จึงมาทำตัวเป็นศัตรูกับข้า? วันนี้ควรมีใครถูกประหารในอิสราเอลหรือ? ข้ารู้อยู่แล้วมิใช่หรือว่าวันนี้ข้าเป็นกษัตริย์เหนืออิสราเอล?”
23Et le roi dit à Schimeï: Tu ne mourras point! Et le roi le lui jura.
23กษัตริย์บอกชิเมอีว่า “เจ้าจะไม่ตาย” และสาบานรับรองแก่เขา
24Mephiboscheth, fils de Saül, descendit aussi à la rencontre du roi. Il n’avait point soigné ses pieds, ni fait sa barbe, ni lavé ses vêtements, depuis le jour où le roi s’en était allé jusqu’à celui où il revenait en paix.
24เมฟีโบเชทลูกหลานของซาอูลลงมาพบกษัตริย์ ตั้งแต่วันที่กษัตริย์จากไปจนวันที่กลับมาโดยสันติ เขาไม่ได้ดูแลเท้า ไม่เล็มเครา และไม่ซักเสื้อผ้า
25Lorsqu’il se rendit au-devant du roi à Jérusalem, le roi lui dit: Pourquoi n’es-tu pas venu avec moi, Mephiboscheth?
25เมื่อเขามาถึงเยรูซาเล็มเพื่อเข้าเฝ้ากษัตริย์ กษัตริย์ถามว่า “เมฟีโบเชท ทำไมเจ้าไม่ไปกับข้า?”
26Et il répondit: O roi mon seigneur, mon serviteur m’a trompé, car ton serviteur, qui est boiteux, avait dit: Je ferai seller mon âne, je le monterai, et j’irai avec le roi.
26เขาตอบว่า “นายของข้าผู้เป็นกษัตริย์ คนรับใช้ของข้าหลอกข้า เพราะข้าพูดว่า ‘ข้าจะผูกอานลาไว้ขี่ไปกับกษัตริย์’ เพราะข้าขาพิการ
27Et il a calomnié ton serviteur auprès de mon seigneur le roi. Mais mon seigneur le roi est comme un ange de Dieu. Fais ce qui te semblera bon.
27แต่เขากลับใส่ร้ายข้าต่อนายของข้าผู้เป็นกษัตริย์ ท่านเป็นเหมือนทูตสวรรค์ของพระเจ้า โปรดทำตามที่ท่านเห็นว่าดี
28Car tous ceux de la maison de mon père n’ont été que des gens dignes de mort devant le roi mon seigneur; et cependant tu as mis ton serviteur au nombre de ceux qui mangent à ta table. Quel droit puis-je encore avoir, et qu’ai-je à demander au roi?
28วงศ์วานของพ่อข้าทั้งหมดก็ไม่ต่างจากคนตายต่อหน้าท่าน แต่ท่านกลับให้ผู้รับใช้ของท่านร่วมโต๊ะอาหาร ข้ามีสิทธิ์อะไรจะร้องขอกษัตริย์อีก?”
29Le roi lui dit: A quoi bon toutes tes paroles? Je l’ai déclaré: Toi et Tsiba, vous partagerez les terres.
29กษัตริย์ตอบเขาว่า “จะพูดเรื่องของเจ้าอีกทำไม? ข้าตัดสินแล้วว่าเจ้ากับศิบาแบ่งที่ดินกัน”
30Et Mephiboscheth dit au roi: Qu’il prenne même le tout, puisque le roi mon seigneur rentre en paix dans sa maison.
30เมฟีโบเชททูลว่า “ให้เขาเอาไปทั้งหมดก็ได้ เพราะนายของข้าผู้เป็นกษัตริย์กลับถึงบ้านของท่านโดยสันติแล้ว”
31Barzillaï, le Galaadite, descendit de Roguelim, et passa le Jourdain avec le roi, pour l’accompagner jusqu’au-delà du Jourdain.
31บารซิลลัยชาวกิเลอาดลงมาจากโรเกลิม และข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปกับกษัตริย์เพื่อส่งท่านข้ามฝั่ง
32Barzillaï était très vieux, âgé de quatre-vingts ans. Il avait entretenu le roi pendant son séjour à Mahanaïm, car c’était un homme fort riche.
32บารซิลลัยชรามาก อายุแปดสิบปี เขาเคยจัดหาอาหารให้กษัตริย์ตอนพักที่มาหะนาอิม เพราะเขาเป็นคนมีฐานะมาก
33Le roi dit à Barzillaï: Viens avec moi, je te nourrirai chez moi à Jérusalem.
33กษัตริย์บอกบารซิลลัยว่า “ข้ามไปกับข้าเถิด ข้าจะเลี้ยงดูเจ้าที่เยรูซาเล็ม”
34Mais Barzillaï répondit au roi: Combien d’années vivrai-je encore, pour que je monte avec le roi à Jérusalem?
34บารซิลลัยตอบว่า “ชีวิตข้าเหลืออีกกี่ปี ถึงจะขึ้นไปเยรูซาเล็มกับกษัตริย์?
35Je suis aujourd’hui âgé de quatre-vingts ans. Puis-je connaître ce qui est bon et ce qui est mauvais? Ton serviteur peut-il savourer ce qu’il mange et ce qu’il boit? Puis-je encore entendre la voix des chanteurs et des chanteuses? Et pourquoi ton serviteur serait-il encore à charge à mon seigneur le roi?
35วันนี้ข้าอายุแปดสิบปีแล้ว ยังแยกแยะดีชั่วได้หรือ? ยังรู้รสอาหารหรือเครื่องดื่มหรือ? ยังได้ยินเสียงชายหญิงร้องเพลงหรือ? ทำไมผู้รับใช้ของท่านจะต้องเป็นภาระแก่นายของข้าผู้เป็นกษัตริย์?
36Ton serviteur ira un peu au-delà du Jourdain avec le roi. Pourquoi, d’ailleurs, le roi m’accorderait-il ce bienfait?
36ข้าข้ามแม่น้ำไปส่งกษัตริย์อีกนิดเดียว เหตุใดท่านจะต้องตอบแทนมากมาย?
37Que ton serviteur s’en retourne, et que je meure dans ma ville, près du sépulcre de mon père et de ma mère! Mais voici ton serviteur Kimham, qui passera avec le roi mon seigneur; fais pour lui ce que tu trouveras bon.
37ขอให้ข้ากลับไปตายที่เมืองของตน ใกล้หลุมศพพ่อแม่ แต่คิมฮามผู้รับใช้ของท่านอยู่ที่นี่ ให้เขาข้ามไปกับนายของข้าผู้เป็นกษัตริย์เถิด แล้วท่านจะปฏิบัติต่อเขาอย่างไรก็ได้ตามที่ท่านเห็นว่าดี”
38Le roi dit: Que Kimham passe avec moi, et je ferai pour lui ce qui te plaira; tout ce que tu désireras de moi, je te l’accorderai.
38กษัตริย์ตอบว่า “คิมฮามจะข้ามไปกับข้า ข้าจะทำกับเขาตามที่เจ้าปรารถนา และจะทำทุกสิ่งที่เจ้าขอจากข้า”
39Quand tout le peuple eut passé le Jourdain et que le roi l’eut aussi passé, le roi baisa Barzillaï et le bénit. Et Barzillaï retourna dans sa demeure.
39ผู้คนทั้งหมดข้ามแม่น้ำจอร์แดน กษัตริย์ก็ข้ามไปด้วย ท่านจูบและให้พรบารซิลลัย แล้วบารซิลลัยกลับถิ่นของตน
40Le roi se dirigea vers Guilgal, et Kimham l’accompagna. Tout le peuple de Juda et la moitié du peuple d’Israël avaient fait passer le Jourdain au roi.
40กษัตริย์ข้ามไปกิลกาลโดยมีคิมฮามไปด้วย ชาวยูดาห์ทั้งหมดกับชาวอิสราเอลครึ่งหนึ่งเป็นผู้พากษัตริย์ข้าม
41Mais voici, tous les hommes d’Israël abordèrent le roi, et lui dirent: Pourquoi nos frères, les hommes de Juda, t’ont-ils enlevé, et ont-ils fait passer le Jourdain au roi, à sa maison, et à tous les gens de David?
41ชาวอิสราเอลทั้งหมดมาถามกษัตริย์ว่า “ทำไมพี่น้องชาวยูดาห์ของเราจึงชิงพาท่านไป พากษัตริย์ คนในบ้าน และคนของดาวิดทั้งหมดข้ามแม่น้ำจอร์แดน?”
42Tous les hommes de Juda répondirent aux hommes d’Israël: C’est que le roi nous tient de plus près; et qu’y a-t-il là pour vous irriter? Avons-nous vécu aux dépens du roi? Nous a-t-il fait des présents?
42ชาวยูดาห์ตอบชาวอิสราเอลว่า “เพราะกษัตริย์เป็นญาติใกล้ชิดของเรา พวกเจ้าจะโกรธทำไม? เราได้กินอาหารจากกษัตริย์หรือได้รับของขวัญอะไรจากท่านหรือ?”
43Et les hommes d’Israël répondirent aux hommes de Juda: Le roi nous appartient dix fois autant, et David même plus qu’à vous. Pourquoi nous avez-vous méprisés? N’avons-nous pas été les premiers à proposer de faire revenir notre roi? Et les hommes de Juda parlèrent avec plus de violence que les hommes d’Israël.
43ชาวอิสราเอลตอบชาวยูดาห์ว่า “เรามีส่วนในกษัตริย์สิบส่วน เราจึงมีสิทธิ์ในดาวิดมากกว่าพวกเจ้า ทำไมพวกเจ้าดูหมิ่นเรา ไม่ถามความเห็นเราก่อนเรื่องรับกษัตริย์ของเรากลับมา?” ชาวยูดาห์ตอบโต้ด้วยถ้อยคำรุนแรงกว่าชาวอิสราเอล
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.