2 Corinthiens 1
Louis Segond 1910Translation
Louis Segond 1910
Freedom Bible (Thai)
1Paul, apôtre de Jésus-Christ par la volonté de Dieu, et le frère Timothée, à l’Église de Dieu qui est à Corinthe, et à tous les saints qui sont dans toute l’Achaïe:
1ข้าพเจ้าเปาโล อัครทูตของพระเยซูคริสต์ ตามความประสงค์ของพระเจ้า และทิโมธีพี่น้องของเรา ถึงประชาคมของพระเจ้าที่เมืองโครินธ์ พร้อมกับผู้บริสุทธิ์ทุกคนทั่วแคว้นอาคายา
2que la grâce et la paix vous soient données de la part de Dieu notre Père et du Seigneur Jésus-Christ!
2ขอพระคุณและสันติสุขจากพระเจ้าพระบิดาของเรา และจากพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้า อยู่กับพวกคุณ
3Béni soit Dieu, le Père de notre Seigneur Jésus-Christ, le Père des miséricordes et le Dieu de toute consolation,
3ขอถวายคำสรรเสริญแด่พระเจ้า พระบิดาของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา พระบิดาผู้เปี่ยมด้วยความเมตตา และพระเจ้าผู้ประทานการปลอบใจทุกอย่าง
4qui nous console dans toutes nos afflictions, afin que, par la consolation dont nous sommes l’objet de la part de Dieu, nous puissions consoler ceux qui se trouvent dans quelque affliction!
4พระองค์ทรงปลอบใจเราในความทุกข์ยากทุกอย่าง เพื่อให้เราสามารถปลอบใจคนที่กำลังเผชิญความทุกข์ยากอย่างใดอย่างหนึ่ง ด้วยการปลอบใจที่เราเองได้รับจากพระเจ้า
5Car, de même que les souffrances de Christ abondent en nous, de même notre consolation abonde par Christ.
5เพราะความทุกข์ทรมานของพระคริสต์มาถึงเราอย่างล้นเหลือเพียงใด การปลอบใจที่เราได้รับทางพระคริสต์ก็ล้นเหลือเพียงนั้น
6Si nous sommes affligés, c’est pour votre consolation et pour votre salut; si nous sommes consolés, c’est pour votre consolation, qui se réalise par la patience à supporter les mêmes souffrances que nous endurons.
6ถ้าเราต้องทนทุกข์ยาก ก็เพื่อให้พวกคุณได้รับการปลอบใจและความรอด ถ้าเราได้รับการปลอบใจ ก็เพื่อให้พวกคุณได้รับการปลอบใจเช่นกัน การปลอบใจนี้ทำให้พวกคุณอดทนอย่างมั่นคงต่อความทุกข์ทรมานแบบเดียวกับที่เราทนอยู่
7Et notre espérance à votre égard est ferme, parce que nous savons que, si vous avez part aux souffrances, vous avez part aussi à la consolation.
7ความหวังที่เรามีต่อพวกคุณนั้นมั่นคง เพราะเรารู้ว่าเมื่อพวกคุณมีส่วนในความทุกข์ทรมาน ก็มีส่วนในการปลอบใจด้วย
8Nous ne voulons pas, en effet, vous laisser ignorer, frères, au sujet de la tribulation qui nous est survenue en Asie, que nous avons été excessivement accablés, au-delà de nos forces, de telle sorte que nous désespérions même de conserver la vie.
8พี่น้องทั้งหลาย เราอยากให้พวกคุณรู้เรื่องความทุกข์ยากที่เกิดขึ้นกับเราในแคว้นเอเชีย เราถูกกดดันหนักเกินกำลังอย่างยิ่ง จนสิ้นหวังแม้แต่จะมีชีวิตอยู่ต่อ
9Et nous regardions comme certain notre arrêt de mort, afin de ne pas placer notre confiance en nous-mêmes, mais de la placer en Dieu, qui ressuscite les morts.
9ในใจเราเอง เราได้รับคำตัดสินให้ตายแล้ว เพื่อเราจะไม่ไว้วางใจในตัวเอง แต่ไว้วางใจในพระเจ้าผู้ทรงทำให้คนตายฟื้นขึ้นจากความตาย
10C’est lui qui nous a délivrés et qui nous délivrera d’une telle mort, lui de qui nous espérons qu’il nous délivrera encore,
10พระองค์ทรงช่วยเราให้พ้นจากความตายอันน่ากลัวเช่นนั้น และยังทรงช่วยอยู่ เราหวังในพระองค์ว่าพระองค์จะทรงช่วยเราอีก
11vous-mêmes aussi nous assistant de vos prières, afin que la grâce obtenue pour nous par plusieurs soit pour plusieurs une occasion de rendre grâces à notre sujet.
11พวกคุณก็ช่วยเราด้วยการอธิษฐานวิงวอน เพื่อว่าของประทานที่เราได้รับอาศัยคำอธิษฐานของคนจำนวนมาก จะทำให้คนจำนวนมากถวายคำขอบคุณเพื่อพวกคุณ
12Car ce qui fait notre gloire, c’est ce témoignage de notre conscience, que nous nous sommes conduits dans le monde, et surtout à votre égard, avec sainteté et pureté devant Dieu, non point avec une sagesse charnelle, mais avec la grâce de Dieu.
12สิ่งที่เราอวดได้คือ มโนธรรมของเราเป็นพยานว่า เราดำเนินชีวิตในโลกนี้ด้วยความบริสุทธิ์และความจริงใจที่มาจากพระเจ้า ไม่ใช่ด้วยปัญญาตามเนื้อหนัง แต่ด้วยพระคุณของพระเจ้า และยิ่งกว่านั้นเมื่ออยู่กับพวกคุณ
13Nous ne vous écrivons pas autre chose que ce que vous lisez, et ce que vous reconnaissez. Et j’espère que vous le reconnaîtrez jusqu’à la fin,
13เพราะเราไม่ได้เขียนอะไรถึงพวกคุณนอกจากสิ่งที่พวกคุณอ่านหรือรับรู้อยู่แล้ว และข้าพเจ้าหวังว่าพวกคุณจะรับรู้จนถึงที่สุด
14comme vous avez déjà reconnu en partie que nous sommes votre gloire, de même que vous serez aussi la nôtre au jour du Seigneur Jésus.
14อย่างที่พวกคุณรับรู้เราอยู่บ้างแล้วว่า พวกเราเป็นเหตุให้พวกคุณอวดได้ เช่นเดียวกับที่พวกคุณเป็นเหตุให้พวกเราอวดได้ ในวันของพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา
15Dans cette persuasion, je voulais aller d’abord vers vous, afin que vous eussiez une double grâce;
15ด้วยความมั่นใจนี้ ข้าพเจ้าตั้งใจว่าจะมาหาพวกคุณก่อน เพื่อพวกคุณจะได้รับประโยชน์เป็นครั้งที่สอง
16je voulais passer chez vous pour me rendre en Macédoine, puis revenir de la Macédoine chez vous, et vous m’auriez fait accompagner en Judée.
16แล้วข้าพเจ้าจะเดินทางผ่านพวกคุณไปยังมาซิโดเนีย จากมาซิโดเนียจะกลับมาหาพวกคุณอีก แล้วให้พวกคุณช่วยส่งข้าพเจ้าเดินทางต่อไปยังยูเดีย
17Est-ce que, en voulant cela, j’ai donc usé de légèreté? Ou bien, mes résolutions sont-elles des résolutions selon la chair, de sorte qu’il y ait en moi le oui et le non?
17เมื่อข้าพเจ้าวางแผนอย่างนี้ ข้าพเจ้าโลเลหรือ? หรือสิ่งที่ข้าพเจ้าวางแผน ข้าพเจ้าวางแผนตามเนื้อหนัง จนคำของข้าพเจ้ามีทั้ง “ใช่ ใช่” และ “ไม่ ไม่” หรือ?
18Aussi vrai que Dieu est fidèle, la parole que nous vous avons adressée n’a pas été oui et non.
18แต่พระเจ้าทรงสัตย์ซื่อ และคำพูดของเราที่มีต่อพวกคุณก็ไม่ได้เป็นทั้ง “ใช่” และ “ไม่ใช่”
19Car le Fils de Dieu, Jésus-Christ, qui a été prêché par nous au milieu de vous, par moi, et par Silvain, et par Timothée, n’a pas été oui et non, mais c’est oui qui a été en lui;
19เพราะพระเยซูคริสต์พระบุตรของพระเจ้า ผู้ที่พวกเรา คือข้าพเจ้า สิลวานัส และทิโมธี ประกาศท่ามกลางพวกคุณ ไม่ได้เป็นทั้ง “ใช่” และ “ไม่ใช่” แต่ในพระองค์มีแต่ “ใช่”
20car, pour ce qui concerne toutes les promesses de Dieu, c’est en lui qu’est le oui; c’est pourquoi encore l’Amen par lui est prononcé par nous à la gloire de Dieu.
20เพราะไม่ว่าพระเจ้าทรงมีคำสัญญามากเท่าใด ทุกคำสัญญาก็เป็น “ใช่” ในพระองค์ ดังนั้นโดยทางพระองค์ เราจึงกล่าว “อาเมน” เพื่อถวายพระสิริแด่พระเจ้าผ่านพวกเรา
21Et celui qui nous affermit avec vous en Christ, et qui nous a oints, c’est Dieu,
21พระเจ้าคือผู้ทรงทำให้พวกเรากับพวกคุณมั่นคงในพระคริสต์ และทรงเจิมพวกเรา
22lequel nous a aussi marqués d’un sceau et a mis dans nos cœurs les arrhes de l’Esprit.
22พระองค์ยังทรงประทับตราเรา และประทานพระวิญญาณไว้ในใจเราเป็นมัดจำด้วย
23Or, je prends Dieu à témoin sur mon âme, que c’est pour vous épargner que je ne suis plus allé à Corinthe;
23ข้าพเจ้าเรียกพระเจ้ามาเป็นพยานต่อจิตวิญญาณของข้าพเจ้าว่า ที่ข้าพเจ้ายังไม่ได้ไปเมืองโครินธ์ก็เพื่อจะผ่อนปรนให้พวกคุณ
24non pas que nous dominions sur votre foi, mais nous contribuons à votre joie, car vous êtes fermes dans la foi.
24เราไม่ได้มีอำนาจควบคุมความเชื่อของพวกคุณ แต่เป็นผู้ร่วมงานกับพวกคุณเพื่อความยินดีของพวกคุณ เพราะพวกคุณยืนหยัดมั่นคงด้วยความเชื่อ
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.