1 Korintanoj 13
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Reina-Valera 1909
1Se mi parolus la lingvojn de homoj kaj anĝeloj, sed ne havus amon, mi fariĝus sonanta kupro aŭ tintanta cimbalo.
1SI yo hablase lenguas humanas y angélicas, y no tengo caridad, vengo á ser como metal que resuena, ó címbalo que retiñe.
2Kaj se mi posedus la profetpovon, kaj komprenus ĉiujn misterojn kaj ĉian scion; kaj se mi havus ĉian fidon, tiel ke mi povus formovi montojn, sed ne havus amon, mi estus nenio.
2Y si tuviese profecía, y entendiese todos los misterios y toda ciencia; y si tuviese toda la fe, de tal manera que traspasase los montes, y no tengo caridad, nada soy.
3Kaj se mi disdonus mian tutan havon por nutri la malsatulojn, kaj se mi lasus mian korpon por forbrulo, sed ne havus amon, per tio mi neniom profitus.
3Y si repartiese toda mi hacienda para dar de comer á pobres , y si entregase mi cuerpo para ser quemado, y no tengo caridad, de nada me sirve.
4Amo longe suferas, kaj bonfaras; amo ne envias; amo ne fanfaronas, ne ŝveligas sin,
4La caridad es sufrida, es benigna; la caridad no tiene envidia, la caridad no hace sinrazón, no se ensancha;
5ne kondutas nedece, ne celas por si mem, ne koleriĝas, ne pripensas malbonon,
5No es injuriosa, no busca lo suyo, no se irrita, no piensa el mal;
6ne ĝojas pri maljusteco, sed kunĝojas kun vereco;
6No se huelga de la injusticia, mas se huelga de la verdad;
7ĉion toleras, ĉion kredas, ĉion esperas, ĉion eltenas.
7Todo lo sufre, todo lo cree, todo lo espera, todo lo soporta.
8Amo neniam pereas; sed, ĉu estas profetadoj, ili neniiĝos; ĉu lingvoj, ili ĉesiĝos; ĉu estas scio, ĝi neniiĝos.
8La caridad nunca deja de ser: mas las profecías se han de acabar, y cesarán las lenguas, y la ciencia ha de ser quitada;
9Ĉar ni scias laŭparte, kaj ni profetadas laŭparte;
9Porque en parte conocemos, y en parte profetizamos;
10sed kiam venos perfektaĵo, tiam neniiĝos tio, kio estas laŭparta.
10Mas cuando venga lo que es perfecto, entonces lo que es en parte será quitado.
11Kiam mi estis infano, kiel infano mi parolis, kiel infano mi sentis, kiel infano mi pensis; nun fariĝinte plenaĝulo, mi jam forigis la infanaĵojn.
11Cuando yo era niño, hablaba como niño, pensaba como niño, juzgaba como niño; mas cuando ya fuí hombre hecho, dejé lo que era de niño.
12Ĉar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon ĉe okulo; nun mi konas laŭparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaŭ mi estas konita.
12Ahora vemos por espejo, en obscuridad; mas entonces veremos cara á cara: ahora conozco en parte; mas entonces conoceré como soy conocido.
13Restas do nun fido, espero, amo, tiuj tri; kaj la plej granda el ili estas amo.
13Y ahora permanecen la fe, la esperanza, y la caridad, estas tres: empero la mayor de ellas es la caridad.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.