Hebrews 10
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)Translation
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1For the law having a shadow of the good things to come, not the very image of the things; by the selfsame sacrifices which they offer continually every year, can never make the comers thereunto perfect:
1زیرا که چون شریعت را سایه نعمتهای آینده است، نه نفس صورت آن چیزها، آن هرگز نمی تواند هر سال به همان قربانی هایی که پیوسته می‌گذرانند، تقرب جویندگان را کامل گرداند.
2For then they would have ceased to be offered: because the worshippers once cleansed should have no conscience of sin any longer:
2والا آیا گذرانیدن آنها موقوف نمی شدچونکه عبادت‌کنندگان، بعد از آنکه یک بار پاک شدند، دیگر حس گناهان را در ضمیر نمی داشتند؟
3But in them there is made a commemoration of sins every year.
3بلکه در اینها هر سال یادگاری گناهان می‌شود.
4For it is impossible that with the blood of oxen and goats sin should be taken away.
4زیرا محال است که خون گاوهاو بزها رفع گناهان را بکند.
5Wherefore when he cometh into the world, he saith: Sacrifice and oblation thou wouldest not: but a body thou hast fitted to me:
5لهذا هنگامی که داخل جهان می‌شود، می‌گوید: «قربانی و هدیه را نخواستی، لکن جسدی برای من مهیا ساختی.
6Holocausts for sin did not please thee.
6به قربانی های سوختنی و قربانی های گناه رغبت نداشتی.
7Then said I: Behold I come: in the head of the book it is written of me: that I should do thy will, O God.
7آنگاه گفتم، اینک می‌آیم (در طومار کتاب درحق من مکتوب است ) تا اراده تو را‌ای خدا بجاآورم.»
8In saying before, Sacrifices, and oblations, and holocausts for sin thou wouldest not, neither are they pleasing to thee, which are offered according to the law.
8چون پیش می‌گوید: «هدایا و قربانی‌ها وقربانی های سوختنی و قربانی های گناه رانخواستی و به آنها رغبت نداشتی، » که آنها رابحسب شریعت می‌گذرانند،
9Then said I: Behold, I come to do thy will, O God: he taketh away the first, that he may establish that which followeth.
9بعد گفت که «اینک می‌آیم تا اراده تو را‌ای خدا بجا آورم.» پس اول را برمی دارد، تا دوم را استوار سازد.
10In the which will, we are sanctified by the oblation of the body of Jesus Christ once.
10و به این اراده مقدس شده‌ایم، به قربانی جسد عیسی مسیح، یک مرتبه فقط.
11And every priest indeed standeth daily ministering, and often offering the same sacrifices, which can never take away sins.
11و هر کاهن هر روزه به خدمت مشغول بوده، می‌ایستد وهمان قربانی‌ها را مکرر می‌گذراند که هرگز رفع گناهان را نمی تواند کرد.
12But this man offering one sacrifice for sins, for ever sitteth on the right hand of God,
12لکن او چون یک قربانی برای گناهان گذرانید، به‌دست راست خدابنشست تا ابدالاباد.
13From henceforth expecting, until his enemies be made his footstool.
13و بعد از آن منتظر است تادشمنانش پای انداز او شوند.
14For by one oblation he hath perfected for ever them that are sanctified.
14از آنرو که به یک قربانی مقدسان را کامل گردانیده است تا ابدالاباد.
15And the Holy Ghost also doth testify this to us. For after that he said:
15و روح‌القدس نیزبرای ما شهادت می‌دهد، زیرا بعد از آنکه گفته بود:
16And this is the testament which I will make unto them after those days, saith the Lord. I will give my laws in their hearts, and on their minds will I write them:
16«این است آن عهدی که بعد از آن ایام باایشان خواهم بست، خداوند می‌گوید احکام خود را در دلهای ایشان خواهم نهاد و بر ذهن ایشان مرقوم خواهم داشت،
17And their sins and iniquities I will remember no more.
17(باز می‌گوید) وگناهان و خطایای ایشان را دیگر به یاد نخواهم آورد.»
18Now where there is a remission of these, there is no more an oblation for sin.
18اما جایی که آمرزش اینها هست، دیگرقربانی گناهان نیست.
19Having therefore, brethren, a confidence in the entering into the holies by the blood of Christ;
19پس‌ای برادران، چونکه به خون عیسی دلیری داریم تا به مکان اقدس داخل شویم
20A new and living way which he hath dedicated for us through the veil, that is to say, his flesh,
20ازطریق تازه و زنده که آن را بجهت ما از میان پرده یعنی جسم خود مهیا نموده است،
21And a high priest over the house of God:
21و کاهنی بزرگ را بر خانه خدا داریم،
22Let us draw near with a true heart in fulness of faith, having our hearts sprinkled from an evil conscience, and our bodies washed with clean water.
22پس به دل راست، در یقین ایمان، دلهای خود را از ضمیر بد پاشیده و بدنهای خود را به آب پاک غسل داده، نزدیک بیاییم؛
23Let us hold fast the confession of our hope without wavering (for he is faithful that hath promised),
23و اعتراف امید را محکم نگاه داریم زیراکه وعده‌دهنده امین است.
24And let us consider one another, to provoke unto charity and to good works:
24و ملاحظه یکدیگررا بنماییم تا به محبت و اعمال نیکو ترغیب نماییم.
25Not forsaking our assembly, as some are accustomed; but comforting one another, and so much the more as you see the day approaching.
25و از با هم آمدن در جماعت غافل نشویم چنانکه بعضی را عادت است، بلکه یکدیگر را نصیحت کنیم و زیادتر به اندازه‌ای که می‌بینید که آن روز نزدیک می‌شود.
26For if we sin wilfully after having the knowledge of the truth, there is now left no sacrifice for sins,
26زیرا که بعد از پذیرفتن معرفت راستی اگرعمد گناهکار شویم، دیگر قربانی گناهان باقی نیست،
27But a certain dreadful expectation of judgment, and the rage of a fire which shall consume the adversaries.
27بلکه انتظار هولناک عذاب و غیرت آتشی که مخالفان را فرو خواهد برد.
28A man making void the law of Moses, dieth without any mercy under two or three witnesses:
28هر‌که شریعت موسی را خوار شمرد، بدون رحم به دویا سه شاهد کشته می‌شود.
29How much more, do you think he deserveth worse punishments, who hath trodden under foot the Son of God, and hath esteemed the blood of the testament unclean, by which he was sanctified, and hath offered an affront to the Spirit of grace?
29پس به چه مقدارگمان می‌کنید که آن کس، مستحق عقوبت سخت‌تر شمرده خواهد شد که پسر خدا راپایمال کرد و خون عهدی را که به آن مقدس گردانیده شد، ناپاک شمرد و روح نعمت رابی حرمت کرد؟
30For we know him that hath said: Vengeance belongeth to me, and I will repay. And again: The Lord shall judge his people.
30زیرا می‌شناسیم او را که گفته است: «خداوند می‌گوید انتقام از آن من است؛ من مکافات خواهم داد.» و ایض: «خداوند قوم خودرا داوری خواهد نمود.»
31It is a fearful thing to fall into the hands of the living God.
31افتادن به‌دستهای خدای زنده چیزی هولناک است.
32But call to mind the former days, wherein, being illuminated, you endured a great fight of afflictions.
32ولیکن ایام سلف را به یاد آورید که بعد ازآنکه منور گردیدید، متحمل مجاهده‌ای عظیم ازدردها شدید،
33And on the one hand indeed, by reproaches and tribulations, were made a gazingstock; and on the other, became companions of them that were used in such sort.
33چه از اینکه از دشنامها وزحمات تماشای مردم می‌شدید، و چه از آنکه شریک با کسانی می‌بودید که در چنین چیزها بسرمی بردند.
34For you both had compassion on them that were in bands, and took with joy the being stripped of your own goods, knowing that you have a better and a lasting substance.
34زیرا که با اسیران نیز همدردمی بودید و تاراج اموال خود را نیز به خوشی می‌پذیرفتید، چون دانستید که خود شما را درآسمان مال نیکوتر و باقی است.
35Do not therefore lose your confidence, which hath a great reward.
35پس ترک مکنید دلیری خود را که مقرون به مجازات عظیم می‌باشد.
36For patience is necessary for you; that, doing the will of God, you may receive the promise.
36زیرا که شما را صبر لازم است تااراده خدا را بجا آورده، وعده را بیابید.
37For yet a little and a very little while, and he that is to come, will come, and will not delay.
37زیرا که «بعد از اندک زمانی، آن آینده خواهد آمد وتاخیر نخواهد نمود.
38But my just man liveth by faith; but if he withdraw himself, he shall not please my soul.
38لکن عادل به ایمان زیست خواهد نمود و اگر مرتد شود نفس من باوی خوش نخواهد شد.»
39But we are not the children of withdrawing unto perdition, but of faith to the saving of the soul.
39لکن ما از مرتدان نیستیم تا هلاک شویم، بلکه از ایمانداران تا جان خود را دریابیم.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.