Nomipā 11
Tongan Bible, Revised West VersionTranslation
Tongan Bible, Revised West Version
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
1Pea naʻe lāunga ʻae kakai, pea houhau ai ʻa Sihova; pea naʻe fanongo ki ai ʻa Sihova; pea naʻe tutu hono houhau, pea naʻe vela ʻae afi ʻa Sihova ʻiate kinautolu, pea naʻe ʻai ʻae fakaʻauha ʻi he potu kotoa pē ʻoe ʻapitanga.
1O povo estava reclamando aos ouvidos do SENHOR. Quando o SENHOR ouviu isso, sua ira se acendeu; e o fogo do SENHOR ardeu entre eles, e consumiu algumas das extremidades do acampamento.
2Pea naʻe tangi ʻae kakai kia Mōsese pea ʻi he lotu ʻa Mōsese kia Sihova, ne mate ai ʻae afi.
2O povo clamou a Moisés; e Moisés orou ao SENHOR, e o fogo diminuiu.
3Pea naʻa ne fakahingoa ʻae potu ko ia ko Tapela: koeʻuhi naʻe vela ai ʻae afi ʻa Sihova ʻiate kinautolu.
3O nome daquele lugar foi chamado Taberá, porque o fogo do SENHOR ardeu entre eles.
4¶ Pea ko e kakai ʻiate kinautolu mei he potu kehekehe naʻa nau tō ki he holi fakasino: pea naʻe toe tangi foki ʻae fānau ʻa ʻIsileli, ʻo pehē, “Ko hai te ne foaki kiate kitautolu ha kakano ke tau kai?
4A multidão mista que estava entre eles teve um forte desejo; e os filhos de Israel também choraram novamente, e disseram: “Quem nos dará carne para comer?
5ʻOku tau manatu ki he ika, ʻaia naʻa tau kai faʻiteliha pe ʻi ʻIsipite; mo e kukumipa, mo e meleni, pea mo e liki, mo e onioni, pea mo e kāliki:
5Nós nos lembramos dos peixes que comíamos de graça no Egito; dos pepinos, dos melões, dos alhos-porós, das cebolas e dos alhos;
6Ka ko eni kuo fakamahamaha ʻetau moʻui ke ʻosi; ʻoku ʻikai ha meʻa ʻe taha ʻi hotau ʻao, ka ko e mana ni.”
6mas agora perdemos o nosso apetite. Não há mais nada para olhar, a não ser este maná.”
7Pea naʻe hangē ko e tengaʻi kolianita ʻae mana, pea ko hono lanu naʻe hangē ko e lanu ʻoe mataʻitofe.
7O maná era como semente de coentro, e sua aparência era como a do bdélio.
8Pea naʻe ʻalu ʻae kakai, ʻo tānaki ia, pea naʻa nau momosi ia ʻi he ngaahi meʻa momosi, pe tuki ia ʻi ha ipu, pea naʻe tunu ia ʻi he ngaahi ipu kapa, pea naʻe ngaohi ʻaki ia ʻae ngaahi foʻi ma: pea ko hono ifo naʻe tatau mo e ifo ʻoe lolo foʻou,
8O povo saía, recolhia-o e o moía em moinhos, ou o socava em pilões, e o fervia em panelas, e fazia bolos com ele. Seu sabor era como o sabor de azeite fresco.
9Pea ʻi heʻene tō ʻae hahau ʻi he poʻuli ki he ʻapitanga, naʻe tō ʻae mana ki ai.
9Quando o orvalho caía sobre o acampamento à noite, o maná caía sobre ele.
10¶ Pea naʻe toki fanongo ʻa Mōsese ki he tangi ʻae kakai ʻi honau ngaahi faʻahinga, ʻae tangata taki taha ʻi he matapā ʻo hono fale fehikitaki: pea naʻe vela ʻae houhau ʻo Sihova ʻo lahi; pea naʻe ʻita foki ʻa Mōsese.
10Moisés ouviu o povo chorando por todas as suas famílias, cada homem à porta de sua tenda; e a ira do SENHOR se acendeu grandemente; e Moisés ficou desgostoso.
11Pea naʻe pehē ʻe Mōsese kia Sihova, “Ko e hā kuo ke fakamamahiʻi ai ʻa hoʻo tamaioʻeiki? Pea ko e hā kuo ʻikai te u ʻiloa ai ʻae ʻofa ʻi ho ʻao, koeʻuhi kuo ke tuku ʻae kavenga ʻae kakai ni kotoa pē kiate au?
11Moisés disse ao SENHOR: “Por que trataste tão mal o teu servo? Por que não encontrei favor aos teus olhos, para que coloques sobre mim o fardo de todo este povo?
12He ko au koā naʻe tuʻituʻia ʻi he kakai ni kotoa pē? Pe ko au naʻaku fakatupu ʻakinautolu? He kuo ke folofola mai kiate au, Ke ke fua ʻakinautolu ʻi ho fatafata, ʻo hangē ko e tamai ʻoku ne tauhi, ʻo fua ʻae tamasiʻi ʻoku huhu, ki he fonua ʻaia naʻa ke fuakava ʻaki ki heʻenau ngaahi tamai?
12Fui eu que concebi todo este povo? Fui eu que os dei à luz, para que me digas: ‘Carregue-os no colo, como uma ama carrega um bebê de peito, para a terra que juraste aos seus pais’?
13Pea te u maʻu mei fē ʻeau ha kakano ke foaki ki he kakai ni kotoa pē? He ʻoku nau tangi kiate au, ʻonau pehē, Foaki mai ha kakano maʻamautolu koeʻuhi ke mau kai.
13Onde eu conseguiria carne para dar a todo este povo? Pois eles choram diante de mim, dizendo: ‘Dê-nos carne, para que possamos comer.’
14ʻOku ʻikai te u mālohi ke u fua tokotaha pe ʻae kakai ni, koeʻuhi ʻoku nau mamafa fau kiate au.
14Eu não sou capaz de carregar todo este povo sozinho, porque é pesado demais para mim.
15Pea kapau te ke fai pehē kiate au, ʻoku ou kole atu ki hoʻo ʻafio ke ke tāmateʻi leva au mei ho nima, ʻo kapau ʻoku ou ʻiloa ʻae ʻofa ʻi ho ʻao; kaeʻoua ʻe tuku au ke u mamata ki hoku mamahi.”
15Se é assim que vais me tratar, por favor, mata-me agora mesmo, se encontrei favor aos teus olhos; e não me deixes ver a minha miséria.”
16¶ Pea naʻe pehē ʻe Sihova kia Mōsese, “Tānaki mai kiate au ʻae kau tangata ʻe toko fitungofulu ʻi he kau mātuʻa ʻo ʻIsileli, ʻakinautolu ʻoku ke ʻilo ko e kau mātuʻa ʻi he kakai, pea mo e kau matāpule ʻiate kinautolu; pea ke ʻomi ʻakinautolu ki he fale fehikitaki ʻoe kakai, koeʻuhi kenau tuʻu fakataha ʻi ai mo koe.
16O SENHOR disse a Moisés: “Reúna para mim setenta homens dos anciãos de Israel, que você sabe que são os anciãos do povo e oficiais sobre eles; e traga-os à Tenda do Encontro, para que fiquem ali com você.
17Pea te u ʻalu hifo ʻo ta alea ʻi ai mo koe: pea te u toʻo ʻae laumālie ʻoku ʻiate koe, ʻo tuku ia kiate kinautolu; pea tenau fua fakataha mo ko e ʻae kavenga ʻae kakai, ʻe ʻikai te ke fua tokotaha pe ia
17Eu descerei e falarei com você ali. Tirarei do Espírito que está sobre você, e o colocarei sobre eles; e eles levarão o fardo do povo com você, para que você não o carregue sozinho.
18Pea te ke pehē ki he kakai, Fakamaʻa ʻakimoutolu ki he ʻapongipongi, pea te mou kai kakano: he kuo mou tangi ki he fofonga ʻo Sihova, ʻo pehē, Ko hai te ne foaki kiate kimautolu ha kakano ke mau kai; he naʻa mau lelei ʻi ʻIsipite: pea ko ia ʻe foaki ai ʻe Sihova ʻae kakano kiate kimoutolu, pea te mou kai.
18“Diga ao povo: ‘Santifiquem-se em preparação para amanhã, e vocês comerão carne; pois vocês choraram aos ouvidos do SENHOR, dizendo: “Quem nos dará carne para comer? Pois passávamos bem no Egito.” Portanto, o SENHOR lhes dará carne, e vocês comerão.
19ʻE ʻikai te mou kai ia ʻi he ʻaho pe taha, pe ʻi he ʻaho ʻe ua, pe ʻi he ʻaho ʻe nima, pe ʻi he ʻaho ʻe hongofulu, pe ʻi he ʻaho ʻe uofulu;
19Vocês não comerão apenas um dia, ou dois dias, ou cinco dias, ou dez dias, ou vinte dias,
20Ka ko e māhina kātoa, ke ʻoua ke haʻu ia ʻi homou avaʻi ihu, pea ʻe fakalielia ia kiate kimoutolu: koeʻuhi naʻa mou fehiʻa kia Sihova ʻaia ʻoku ʻiate kimoutolu, pea kuo mou tangi ʻi hono ʻao, ʻo pehē, Ko e hā ne mau haʻu ai mei ʻIsipite?”
20mas um mês inteiro, até que saia pelos seus narizes, e se torne repugnante para vocês; porque vocês rejeitaram o SENHOR que está no meio de vocês, e choraram diante dele, dizendo: “Por que saímos do Egito?”’”
21Pea naʻe pehē ʻe Mōsese, “Ko e kakai ʻoku ou nofo ʻi ai, ʻoku nau toko ono kilu ʻae kau tangata fononga; pea kuo ke pehē, Te u foaki ʻae kakano kiate kinautolu, kenau kai ai ʻi he māhina ʻe taha.
21Moisés disse: “O povo, no meio do qual estou, é de seiscentos mil homens a pé; e tu disseste: ‘Eu lhes darei carne, para que comam um mês inteiro.’
22ʻE tāmateʻi ʻae fanga sipi, pea mo e fanga manu lalahi maʻanautolu, kenau mākona ai? Pe tānaki fakataha ʻae ika kotoa pē ʻi he tahi maʻanautolu, kenau mākona ai?”
22Serão abatidos rebanhos e gado para eles, para que lhes seja suficiente? Serão ajuntados todos os peixes do mar para eles, para que lhes seja suficiente?”
23Pea naʻe pehē ʻe Sihova kia Mōsese, “He kuo fakanounou ʻae nima ʻo Sihova? Ko eni te ke mamata, pe hoko ʻeku lea kiate ko e pe ʻikai.”
23O SENHOR disse a Moisés: “A mão do SENHOR encurtou? Agora você verá se a minha palavra se cumprirá para você ou não.”
24¶ Pea naʻe ʻalu kituʻa ʻa Mōsese, ʻo ne fakahā ki he kakai ʻae folofola ʻa Sihova, pea naʻa ne tānaki ʻae kau tangata ʻe toko fitungofulu ʻi he kau mātuʻa ʻoe kakai, pea naʻa ne tuku ʻakinautolu ke tuʻu takatakai ʻi he fale fehikitaki.
24Moisés saiu, e disse ao povo as palavras do SENHOR; e ele reuniu setenta homens dos anciãos do povo, e os colocou ao redor da Tenda.
25Pea naʻe hāʻele hifo ʻa Sihova ʻi he ʻao, ʻo ne folofola kiate ia, pea ne toʻo ʻae laumālie naʻe ʻiate ia, ʻo ne foaki ia ki he kau mātuʻa ʻe toko fitungofulu: pea naʻe pehē, ʻi he hoko ʻae laumālie kiate kinautolu, naʻa nau kikite, pea naʻe ʻikai tuku.
25O SENHOR desceu na nuvem, e falou com ele, e tirou do Espírito que estava sobre ele, e o colocou sobre os setenta anciãos. Quando o Espírito repousou sobre eles, eles profetizaram, mas não o fizeram mais.
26Ka naʻe nofo ʻae ongo tangata ʻe toko ua ʻi he ʻapitanga, ko e hingoa ʻoe tokotaha ko ʻElitati, pea ko e hingoa ʻoe tokotaha ko Metati: pea naʻe hoko ʻae laumālie kiate kinaua; pea naʻa na ʻiate kinautolu kuo tohi, ka naʻe ʻikai te na ō ki he fale fehikitaki: ka naʻa na kikite ʻi he ʻapitanga.
26Mas dois homens permaneceram no acampamento. O nome de um era Eldade, e o nome do outro Medade; e o Espírito repousou sobre eles. Eles estavam entre os que foram alistados, mas não tinham saído para a Tenda; e eles profetizaram no acampamento.
27Pea naʻe lele ʻae tangata talavou, ʻo ne pehē kia Mōsese, “ʻOku kikite ʻa ʻElitati mo Metati ʻi he ʻapitanga.”
27Um jovem correu, e contou a Moisés, e disse: “Eldade e Medade estão profetizando no acampamento!”
28Pea naʻe lea ʻa Siosiua ko e foha ʻo Nuni, ko e tamaioʻeiki ʻa Mōsese, ko e tokotaha ʻi heʻene kau tangata talavou, ʻo pehē, “Ko ʻeku ʻeiki ko Mōsese ke ke taʻofi ʻakinaua.”
28Josué, filho de Num, o servo de Moisés, um de seus homens escolhidos, respondeu: “Meu senhor Moisés, proíba-os!”
29Pea naʻe pehē ʻe Mōsese kiate ia, “ʻOku ke meheka koeʻuhi ko au? ʻOku ʻamusiaange ʻeau ki he ʻOtua ke kikite ʻae kakai kotoa pē ʻa Sihova, pea ke tuku ʻe Sihova ʻa hono laumālie kiate kinautolu.”
29Moisés lhe disse: “Você está com ciúmes por minha causa? Quem dera que todo o povo do SENHOR fosse profeta, e que o SENHOR colocasse o seu Espírito sobre eles!”
30Pea naʻe ʻalu ʻa Mōsese ki he ʻapitanga, ʻaia mo e kau mātuʻa ʻo ʻIsileli.
30Moisés foi para o acampamento, ele e os anciãos de Israel.
31¶ Pea naʻe ʻalu atu ʻae matangi meia Sihova, ʻo ne ʻomi ʻae fanga kueili mei he tahi, pea naʻe tuku ia ke tō ʻo ofi ki he ʻapitanga, ʻo hangē ko e ngataʻanga ʻoe fononga ʻi he ʻaho ʻe taha ki he potu toʻomataʻu, pea hangē ko e ngataʻanga ʻoe fononga ʻi he ʻaho ʻe taha ki he potu toʻohema, ʻo takatakai ʻae ʻapitanga, pea naʻe hangē ko e hanga ʻe fā hono māʻolunga mei he funga kelekele.
31Um vento do SENHOR saiu e trouxe codornizes do mar, e as deixou cair junto ao acampamento, cerca de um dia de caminhada de um lado, e um dia de caminhada do outro lado, ao redor do acampamento, e a cerca de dois côvados acima da superfície da terra.
32Pea naʻe tuʻu hake ʻae kakai ʻi he ʻaho kotoa pē ko ia, pea mo e pō kotoa pē ko ia, pea mo e ʻaho kotoa naʻe feholoi, pea naʻa nau tānaki ʻae fanga kueili: ko ia naʻe siʻi ʻene tānaki naʻa ne tānaki ʻae oma ʻe hongofulu: pea naʻa nau fakamafola ʻakinautolu ʻo takatakai ʻi he ʻapitanga.
32O povo se levantou todo aquele dia, e toda aquela noite, e todo o dia seguinte, e recolheu as codornizes. Aquele que recolheu menos, recolheu dez hômeres; e eles as espalharam para si mesmos ao redor do acampamento.
33Pea ʻi he kei ʻi honau nifo ʻae kakano ʻi he teʻeki ai ke lamu, naʻe vela ʻae houhau ʻo Sihova ki he kakai, pea naʻe taaʻi ʻe Sihova ʻae kakai ʻaki ʻae mahaki fakaʻauha lahi ʻaupito.
33Enquanto a carne ainda estava entre os seus dentes, antes de ser mastigada, a ira do SENHOR se acendeu contra o povo, e o SENHOR feriu o povo com uma praga muito grande.
34Pea naʻa ne fakahingoa ʻae potu ko ia ko Kipiloti-Hateva: koeʻuhi naʻa nau tanu ʻi ai ʻae kakai ʻaia naʻe holi kovi.
34O nome daquele lugar foi chamado Quibrote-Hataavá, porque ali enterraram o povo que cobiçou.
35Pea naʻe fononga atu ʻae kakai mei Kipiloti-Hateva ki Heseloti; pea naʻa nau nofo ʻi Heseloti.
35De Quibrote-Hataavá o povo viajou para Hazerote; e eles ficaram em Hazerote.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.