ʻEsela 3
Tongan Bible, Revised West VersionTranslation
Tongan Bible, Revised West Version
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
1Pea ʻi heʻene hoko mai hono fitu ʻoe māhina, pea nofo ʻi honau ngaahi kolo ʻae fānau ʻa ʻIsileli, naʻe fakakātoa fakataha ʻe he kakai ki Selūsalema, ʻo hangē ko e tangata pe taha.
1Quando chegou o sétimo mês, e os filhos de Israel já estavam nas cidades, o povo se reuniu como um só homem em Jerusalém.
2Pea naʻe tuʻu hake ai ʻa Sesua ko e foha ʻo Sosataki, mo hono ngaahi kāinga ko e kau taulaʻeiki, mo Selupepeli ko e foha ʻo Sialiteli mo hono ngaahi kāinga, ʻonau langa ʻae feilaulauʻanga ʻoe ʻOtua ʻo ʻIsileli, ke ʻatu ʻi ai ʻae ngaahi feilaulau, ʻo hangē ko ia kuo tohi ʻi he fono ʻa Mōsese ko e tangata ʻae ʻOtua.
2Então Jesua, filho de Jozadaque, levantou-se com seus irmãos, os sacerdotes, e Zorobabel, filho de Sealtiel, e seus parentes, e construíram o altar do Deus de Israel, para oferecer holocaustos sobre ele, como está escrito na lei de Moisés, o homem de Deus.
3Pea naʻa nau fokotuʻu ʻae feilaulauʻanga ki hono ngaahi tuʻunga; he naʻe ʻiate kinautolu ʻae manavahē koeʻuhi ko e kakai ʻoe ngaahi fonua ko ia: pea naʻa nau ʻatu ʻi ai ʻae ngaahi feilaulau tutu kia Sihova, ʻio, ʻae ngaahi feilaulau tutu ʻi he pongipongi mo e efiafi.
3Apesar do medo que tinham dos povos das terras vizinhas, eles colocaram o altar em sua base; e ofereceram holocaustos sobre ele ao SENHOR, holocaustos pela manhã e à tarde.
4Naʻa nau fai ʻae kātoanga foki ʻoe ngaahi fale fehikitaki, ʻo hangē ko ia kuo tohi, pea naʻe ʻatu lau pe ʻi he ʻaho kotoa pē ʻae ngaahi feilaulau tutu; ʻo fakatatau ki hono anga, ʻo taau mo e ngāue ʻae ʻaho kotoa pē;
4Eles celebraram a Festa dos Tabernáculos, como está escrito, e ofereceram os holocaustos diários em número, de acordo com a ordenança, conforme exigia o dever de cada dia;
5Pea naʻa nau toki ʻatu ʻae feilaulau tutu fai maʻu pe, ʻi he ngaahi tuʻu efiafi, mo e ngaahi kātoanga kotofa kotoa pē ʻa Sihova ʻaia naʻe fakatapui, pea meiate ia kotoa pē naʻe ʻatu loto ʻofa ʻae feilaulau kia Sihova.
5e depois o holocausto contínuo, as ofertas das luas novas, de todas as festas fixas do SENHOR que foram consagradas, e de todo aquele que voluntariamente oferecia uma oferta voluntária ao SENHOR.
6Mei he ʻuluaki ʻaho ʻo hono fitu ʻoe māhina naʻa nau kamata ke ʻatu ʻae ngaahi feilaulau tutu kia Sihova. Ka naʻe teʻeki fakatoka ʻae tuʻunga ʻoe faletapu ʻo Sihova.
6Desde o primeiro dia do sétimo mês, eles começaram a oferecer holocaustos ao SENHOR; mas os alicerces do templo do SENHOR ainda não haviam sido lançados.
7Naʻa nau ʻatu ʻae ngaahi paʻanga foki ki he kau tufunga maka, pea ki he kau tufunga ʻakau, mo e meʻa kai, mo e inu, mo e lolo, kiate kinautolu ʻo Saitoni, pea kiate kinautolu ʻo Taia, ke fetuku ʻae ngaahi ʻakau ko e sita mei Lepanoni ki he tahi ʻo Sopa, ʻo fakatatau ki hono tuʻutuʻuni meia Kolesi ko e tuʻi ʻo Peasia.
7Eles também deram dinheiro aos pedreiros e aos carpinteiros. Também deram comida, bebida e azeite ao povo de Sidom e de Tiro para trazerem árvores de cedro do Líbano até o mar, para Jope, de acordo com a permissão que tinham de Ciro, rei da Pérsia.
8¶ Pea ko eni, ʻi hono ua taʻu ʻo ʻenau haʻu ki he fale ʻoe ʻOtua ʻi Selūsalema, ʻi hono ua ʻoe māhina, naʻe kamata ʻe Selupepeli ko e foha ʻo Sialiteli, mo Sesua ko e foha ʻo Sosataki, mo hono toe ʻo honau kāinga ko e kau taulaʻeiki, mo e kau Livai, mo kinautolu kotoa pē naʻe haʻu mei he nofo pōpula ki Selūsalema; ʻonau fakanofo ʻae kau Livai, mei he taʻu ʻe uofulu ʻo honau motuʻa ʻo fai hake, ke kamata ʻae ngāue ʻoe fale ʻo Sihova.
8Ora, no segundo ano da sua chegada à casa de Deus em Jerusalém, no segundo mês, Zorobabel, filho de Sealtiel, Jesua, filho de Jozadaque, e o restante de seus irmãos, os sacerdotes e os levitas, e todos os que tinham vindo do cativeiro para Jerusalém, começaram a obra e nomearam os levitas, de vinte anos para cima, para supervisionarem a obra da casa do SENHOR.
9Pea naʻe tuʻu fakataha ai ʻa Sesua mo hono ngaahi foha mo hono ngaahi kāinga, mo Katimieli mo hono ngaahi foha, ko e ngaahi foha ʻo Siuta, ke fakahoko ʻae kau tangata ngāue ʻi he fale ʻoe ʻOtua: ko e ngaahi foha ʻo Henatati, mo honau ngaahi foha mo honau ngaahi kāinga ko e kau Livai.
9Então Jesua se levantou com seus filhos e seus irmãos, Cadmiel e seus filhos, os filhos de Judá, juntos para supervisionarem os trabalhadores na casa de Deus: os filhos de Henadade, com seus filhos e seus irmãos, os levitas.
10Pea ʻi he ʻai ʻe he kau langa fale ʻae tuʻunga ʻoe faletapu ʻo Sihova, naʻa nau tuku ke tuʻu ʻae kau taulaʻeiki ʻi honau ngaahi kofu mo e ngaahi meʻalea, mo e kau Livai ko e ngaahi foha ʻo ʻAsafi mo e ngaahi meʻa pakihi ke fakaongolelei ʻa Sihova, ʻo fakatatau ki he tuʻutuʻuni ʻo Tevita ko e tuʻi ʻo ʻIsileli.
10Quando os construtores lançaram os alicerces do templo do SENHOR, eles posicionaram os sacerdotes em suas vestes com trombetas, e os levitas, filhos de Asafe, com címbalos, para louvarem ao SENHOR, de acordo com as instruções de Davi, rei de Israel.
11Pea naʻa nau hiva kotoa pē ʻo fai fakalakanga ʻi he fakaongolelei mo e fakafetaʻi kia Sihova: “Ko e meʻa ʻi heʻene angalelei, he ʻoku tolonga ʻene angaʻofa ki ʻIsileli ʻo taʻengata.” Pea naʻe kalanga ʻae kakai kotoa pē ʻi he kalanga lahi, ʻi heʻenau fakafetaʻi kia Sihova, koeʻuhi kuo ʻai ʻae tuʻunga ʻoe fale ʻo Sihova.
11Eles cantavam uns para os outros, louvando e dando graças ao SENHOR: “Porque ele é bom, porque a sua misericórdia dura para sempre sobre Israel.” Todo o povo gritou com grande brado, quando louvaram ao SENHOR, porque os alicerces da casa do SENHOR haviam sido lançados.
12Ka ko e tokolahi ʻoe kau taulaʻeiki, mo e kau Livai mo e kau tuʻu ki muʻa ʻi he ngaahi tamai, ʻaia ko e kau tangata motuʻa, naʻe mamata ki he ʻuluaki fale, ʻi he ai ʻae tuʻunga ʻoe fale ni ʻi honau ʻao, naʻa nau tangi leʻo lahi; pea kalanga ʻae tokolahi ʻi he fiefia.
12Mas muitos dos sacerdotes e levitas e chefes das casas paternas, os idosos que tinham visto a primeira casa, quando os alicerces desta casa foram lançados diante de seus olhos, choraram em alta voz. Muitos também gritaram alto de alegria,
13Ko ia naʻe ʻikai faʻa ongoʻi ke ʻilo ʻe he kakai ʻae kalanga ʻoe fiefia mei he longoaʻa ʻoe tangi ʻae kakai: he naʻe kalanga ʻe he kakai ʻi he kalanga lahi, pea naʻe ongoʻi ʻae longoaʻa ki he mamaʻo.
13de modo que o povo não conseguia distinguir o som do grito de alegria do som do choro do povo; pois o povo gritava com grande brado, e o som era ouvido de muito longe.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.