Taniela
Chapter 6
Tongan Bible, Revised We…
vs Bíblia Portuguesa …
Aa
Text size
Line width
Verse numbers
Tongan Bible, Revised West Version
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
1Naʻe lelei kia Talaiasi ke fakanofo ʻi he puleʻanga ʻae houʻeiki ʻe toko teau ma toko uofulu, ke māʻolunga ʻi he puleʻanga kotoa pē;
1Pareceu bem a Dario estabelecer sobre o reino cento e vinte governadores locais, que deveriam estar por todo o reino;
2Pea ke māʻolunga ʻiate kinautolu ʻae kau pule ʻe toko tolu; pea ko e ʻuluaki ʻiate kinautolu ʻa Taniela; koeʻuhi ke fakahā ʻe he houʻeiki ʻae ngaahi ngāue kiate kinautolu, pea ke ʻoua naʻa hoko ha kovi ki he tuʻi ʻi ha meʻa.
2e sobre eles três presidentes, dos quais Daniel era um, para que esses governadores locais lhes prestassem contas, e para que o rei não sofresse nenhum prejuízo.
3Pea naʻe fokotuʻu ki muʻa ʻae Taniela ni ʻi he kau pule mo e houʻeiki, koeʻuhi naʻe ʻilo ʻae ʻatamai lelei ʻiate ia, pea naʻe fakakaukau ʻae tuʻi ke fakanofo ia ko e pule ki he puleʻanga kotoa pē.
3Então este Daniel se destacou acima dos presidentes e dos governadores locais, porque havia nele um espírito excelente; e o rei pensava em estabelecê-lo sobre todo o reino.
4Pea naʻe toki kumi ʻe he kau pule mo e houʻeiki ke nau ʻilo ha meʻa kia Taniela ʻi he puleʻanga; ka naʻe ʻikai te nau ʻilo ha meʻa pe ha kovi; he naʻa ne angatonu, pea naʻe ʻikai ke ʻilo ha kovi pe ha fai hala ʻiate ia.
4Então os presidentes e os governadores locais procuraram encontrar um motivo de acusação contra Daniel em relação ao reino; mas não conseguiram encontrar nenhum motivo ou falta, porque ele era fiel. Não se achou nele nenhum erro ou falta.
5Pea naʻe pehē ʻe he kau tangata ni, “ʻE ʻikai te tau ʻilo ha meʻa ʻi he Taniela ni ka ʻi heʻetau maʻu ha meʻa ʻoku kau kiate ia mo e fono ʻa hono ʻOtua.”
5Então estes homens disseram: “Não encontraremos nenhum motivo de acusação contra este Daniel, a menos que o encontremos contra ele na lei do seu Deus.”
6Pea naʻe toki fakataha ʻae kau pule mo e houʻeiki ko ia ki he tuʻi, pea nau pehē kiate ia, “ʻE tuʻi ko Talaiasi, ke ke moʻui ʻo taʻengata.
6Então estes presidentes e governadores locais se reuniram e foram ao rei, e lhe disseram o seguinte: “Rei Dario, viva para sempre!
7Kuo fealēleaʻaki fakataha ʻae kau pule kotoa pē ʻoe puleʻanga mo e kau pule ʻoe ngaahi vahe fonua , mo e houʻeiki, mo e kau fakamatala fono, mo e ngaahi ʻeikitau, ke fokotuʻu ha fono fakapuleʻanga mo fokotuʻu ke maʻu ha tapu, koeʻuhi ko ia kotoa pē ʻe fai ha kole ki ha ʻotua pe ki ha tangata ʻi he ʻaho ʻe tolungofulu, ka kiate koe pe, ʻe tuʻi, ke lī ia ki he ʻana ʻoe fanga laione.
7Todos os presidentes do reino, os prefeitos e os governadores locais, os conselheiros e os governadores, consultaram-se para estabelecer um estatuto real e fazer um decreto rigoroso, de que qualquer um que fizer um pedido a qualquer deus ou homem por trinta dias, exceto a você, ó rei, será lançado na cova dos leões.
8Pea ko eni, ʻe tuʻi, ke ke fokotuʻu ʻae fono, mo ke ʻai ho hingoa ki he tohi, koeʻuhi ke ʻoua naʻa fakakeheʻi ia, kae fakatatau ia ki he fono ʻoe kakai Mitia mo Peasia, ʻaia ʻoku ʻikai ke feliliuʻaki.”
8Agora, ó rei, estabeleça o decreto e assine o documento, para que não seja alterado, de acordo com a lei dos medos e dos persas, que não se altera.”
9Ko ia naʻe tohi ai ʻe Talaiasi ki he tohi mo e fono.
9Portanto, o rei Dario assinou o documento e o decreto.
10Pea ʻi he ʻilo ʻe Taniela, kuo tohi ʻae fono, naʻa ne hū ki hono fale, pea ko e ngaahi matapā sioʻata ʻi hono fale mohe naʻe ava ki Selūsalema, pea naʻa ne tōmapeʻe ʻo tūʻulutui ʻo liunga tolu ʻi he ʻaho, pea ne lotu mo fakafetaʻi ʻi he ʻao ʻo hono ʻOtua, ʻo hangē ko ʻene faʻa fai ʻi muʻa.
10Quando Daniel soube que o documento havia sido assinado, ele foi para sua casa (ora, as janelas do seu quarto estavam abertas em direção a Jerusalém) e ele se ajoelhou três vezes ao dia, e orou, e deu graças diante do seu Deus, como costumava fazer antes.
11Pea naʻe toki fakataha ʻae kau tangata ni, pea naʻa nau ʻilo ʻa Taniela, ʻoku ne lotu mo fai ʻene hū ʻi he ʻao ʻo hono ʻOtua.
11Então estes homens se reuniram, e encontraram Daniel fazendo pedidos e súplicas diante do seu Deus.
12Pea naʻa nau ʻunuʻunu atu, ʻo lea ʻi he ʻao ʻoe tuʻi ki he fono ʻae tuʻi. “ʻIkai kuo ke tohi ʻae fono, ke ʻilonga ha tangata ʻe fai ha kole ki ha ʻotua pe ha tangata ʻi he ʻaho ʻe tolungofulu, ka kiate koe pe, ʻe tuʻi, ʻe lī ia ki he ʻana ʻoe fanga laione?” Pea naʻe lea ʻae tuʻi ʻo ne pehēange, “ʻOku moʻoni ʻae meʻa, ʻo fakatatau ki he fono ʻae kakai Mitia ʻaia ʻoku ʻi he fānau pōpula ʻo Siuta, ʻoku ʻikai te ke liliu.
12Então eles se aproximaram, e falaram diante do rei a respeito do decreto real: “Você não assinou um decreto de que todo homem que fizesse um pedido a qualquer deus ou homem no prazo de trinta dias, exceto a você, ó rei, seria lançado na cova dos leões?” O rei respondeu: “Isso é verdade, de acordo com a lei dos medos e dos persas, que não se altera.”
13Pea naʻa nau lea ʻo pehē ʻi he ʻao ʻoe tuʻi, “Ko e Taniela na ʻaia ʻoku ʻi he fānau pōpula ʻo Siuta, ʻoku ʻikai te ne tokanga kiate koe, pe ki he fono ʻaia kuo ke tohi, ka ʻoku ne fai ʻene lotu ʻo liunga tolu ʻi he ʻaho.”
13Então eles responderam e disseram diante do rei: “Aquele Daniel, que é dos filhos do cativeiro de Judá, não respeita você, ó rei, nem o decreto que você assinou, mas faz o seu pedido três vezes ao dia.”
14Pea ʻi he fanongo ʻae tuʻi ki he lea ni, naʻa ne mamahi lahi, pea naʻe tokanga lahi hono loto kia Taniela ke fakahaofi ia, pea naʻa ne feinga ʻo aʻu ki he tō hifo ʻae laʻā ke fakahaofi ia.
14Então o rei, quando ouviu estas palavras, ficou muito desgostoso, e propôs em seu coração livrar Daniel; e ele se empenhou até o pôr do sol para resgatá-lo.
15Pea naʻe toki fakataha ʻae kau tangata ni ki he tuʻi, pea nau pehē ki he tuʻi, “Ke ke ʻilo, ʻe tuʻi, ʻoku pehē ʻae fono ʻae kakai Mitia mo Peasia, ke ʻilonga ha fono pe ha tapu ʻoku fokotuʻu ʻe he tuʻi ʻe ʻikai siʻi liliu ia.”
15Então estes homens se reuniram e foram ao rei, e disseram ao rei: “Saiba, ó rei, que é uma lei dos medos e dos persas, que nenhum decreto ou estatuto que o rei estabelece pode ser alterado.”
16Pea naʻe toki fekau ʻe he tuʻi, pea naʻa nau ʻomi ʻa Taniela, pea lī ia ki he ʻana ʻoe fanga laione. Ka naʻe lea ʻae tuʻi ʻo ne pehē kia Taniela, “Ko ho ʻOtua, ʻaia ʻoku ke faʻa tauhi, te ne fakahaofi koe.”
16Então o rei ordenou, e trouxeram Daniel e o lançaram na cova dos leões. O rei falou e disse a Daniel: “O seu Deus, a quem você serve continuamente, ele o livrará.”
17Pea naʻe ʻomi ha maka, ʻo ʻai ki he ngutu ʻoe ʻana: pea naʻe pulusi ia ʻe he tuʻi ʻaki hono fakaʻilonga ʻoʻona, pea mo e fakaʻilonga ʻo ʻene houʻeiki; koeʻuhi ke ʻoua naʻa liliu ʻae meʻa kia Taniela.
17Uma pedra foi trazida e colocada sobre a boca da cova; e o rei a selou com o seu próprio anel, e com o anel dos seus senhores; para que nada fosse alterado a respeito de Daniel.
18Pea naʻe ʻalu ʻae tuʻi ki hono fale, pea ne ʻaukai ʻi he pō ʻo ʻaho, pea naʻe ʻikai ke ʻomi ki hono ʻao ʻae ngaahi meʻa fasi hiva: pea naʻe mahuʻi ʻae mohe meiate ia.
18Então o rei foi para o seu palácio, e passou a noite jejuando. Nenhum instrumento musical foi trazido à sua presença; e o seu sono fugiu dele.
19Pea naʻe tuʻu hake ʻae tuʻi ʻi he pongipongi ʻo hengihengi ʻaupito, pea ne ʻalu fakavave ki he ʻana ʻoe fanga laione.
19Então o rei se levantou muito cedo pela manhã, e foi apressadamente à cova dos leões.
20Pea ʻi heʻene hoko ki he ʻana, naʻa ne kalanga ʻi he leʻo mamahi kia Taniela; pea naʻe lea ʻae tuʻi ʻo pehē kia Taniela, “ʻE Taniela, ko e tamaioʻeiki ʻae ʻOtua moʻui, ʻoku mālohi ho ʻOtua ʻaia ʻoku ke tauhi maʻuaipē, ke fakahaofi koe mei he fanga laione?”
20Quando ele se aproximou da cova de Daniel, ele clamou com uma voz angustiada. O rei falou e disse a Daniel: “Daniel, servo do Deus vivo, será que o seu Deus, a quem você serve continuamente, pôde livrá-lo dos leões?”
21Pea naʻe pehē ʻe Taniela ki he tuʻi, ʻE tuʻi, ke ke moʻui ʻo taʻengata.
21Então Daniel disse ao rei: “Ó rei, viva para sempre!
22Kuo fekau ʻe hoku ʻOtua ʻa ʻene ʻāngelo, pea kuo tāpuni ʻae ngutu ʻoe fanga laione ke ʻoua naʻa nau fakamamahi au: koeʻuhi naʻe ʻilo ʻae lelei ʻiate au ʻi hono ʻao: pea ʻi ho ʻao foki ʻe tuʻi naʻe ʻikai te u fai kovi.”
22O meu Deus enviou o seu anjo, e fechou a boca dos leões, e eles não me fizeram mal, porque inocência foi achada em mim diante dele; e também diante de você, ó rei, eu não fiz nenhum mal.”
23Ko ia naʻe fiefia lahi ʻaupito ʻae tuʻi koeʻuhi ko ia, pea ne fekau ke nau toʻo hake ʻa Taniela mei he ʻana. Ko ia naʻe toʻo hake ʻa Taniela mei he ʻana, pea naʻe ʻikai ʻilo ha lavea siʻi ʻiate ia, koeʻuhi naʻa ne tui ki hono ʻOtua.
23Então o rei ficou extremamente alegre, e ordenou que tirassem Daniel da cova. Assim Daniel foi tirado da cova, e nenhum tipo de ferimento foi encontrado nele, porque ele havia confiado no seu Deus.
24¶ Pea naʻe fekau ʻe he tuʻi ke nau ʻomi ʻae kau tangata ko ia naʻe talatalaakiʻi ʻa Taniela, pea naʻa nau lī ʻakinautolu ki he ʻana ʻoe fanga laione, ʻakinautolu, mo ʻenau fānau, mo honau ngaahi uaifi; pea naʻe mālohi ʻae fanga laione kiate kinautolu, pea fesiʻi fakaikiiki honau ngaahi hui kotoa pē, ʻi he teʻeki te nau hoko hifo ki he takele ʻoe ʻana.
24O rei ordenou, e trouxeram aqueles homens que haviam acusado Daniel, e os lançaram na cova dos leões — eles, seus filhos e suas esposas; e os leões os atacaram, e despedaçaram todos os seus ossos antes que chegassem ao fundo da cova.
25Pea naʻe tohi ʻe he tuʻi ko Talaiasi ki he kakai kotoa pē, mo e ngaahi puleʻanga mo e ngaahi lea, ʻaia ʻoku nofo ʻi māmani fulipē; “Ke tupulekina ʻae melino kiate kimoutolu.
25Então o rei Dario escreveu a todos os povos, nações e línguas que habitam em toda a terra: “Que a paz lhes seja multiplicada.
26‌ʻOku ou fai fono, koeʻuhi ke tetetete mo ilifia ʻae kakai ki he ʻOtua ʻo Taniela, ʻi he ngaahi potu kotoa pē ʻo hoku puleʻanga: “He ko e ʻOtua moʻui ia, pea ʻoku tuʻumaʻu, ʻo taʻengata: ko hono puleʻanga ʻe ʻikai ʻauha, pea ko ʻene pule ʻe aʻu atu ki he ngataʻanga.
26“Eu faço um decreto de que em todo o domínio do meu reino os homens tremam e temam diante do Deus de Daniel. “Pois ele é o Deus vivo, e inabalável para sempre. O seu reino é aquele que não será destruído. O seu domínio durará até o fim.
27‌ʻOku ne maluʻi mo fakahaofi, pea ʻoku ne fai ʻae ngaahi mana mo e ngaahi meʻa fakaofo ʻi he langi mo māmani, ko ia ia kuo fakahaofi ʻa Taniela mei he mālohi ʻoe fanga laione.”
27Ele livra e resgata. Ele opera sinais e maravilhas no céu e na terra, ele que livrou Daniel do poder dos leões.”
28Pea naʻe monūʻia ʻae Taniela ni ʻi he kei pule ʻa Talaiasi, pea mo e pule ʻa Kolesi ko e Peasia.
28Assim, este Daniel prosperou no reinado de Dario e no reinado de Ciro, o persa.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.