มาระโก 5
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Baibal Olcim (Matupi Chin)
1พวกเขาข้ามไปถึงอีกฝั่งหนึ่งของทะเล ในดินแดนของชาวกาดารา
1Te phoeiah tuili rhalvangan Gerasenes kho la pawk uh.
2เมื่อพระองค์ขึ้นจากเรือ ชายคนหนึ่งที่มีวิญญาณที่ไม่บริสุทธิ์สิงอยู่ก็ออกจากสุสานมาพบพระองค์ทันที
2Lawng lamkah loh a suntlak vaengah hlan lamkah rhalawt mueihla neh hlang pakhat loh Jesuh te tlek a doe.
3เขาอาศัยอยู่ในสุสาน และไม่มีใครสามารถมัดเขาได้อีก แม้แต่ด้วยโซ่
3Anih tah a khosaknah te phuel ah a khueh tih thirhui neh pin ham khaw anih aka noeng te a om loengloeng voel moenih.
4เพราะเขาเคยถูกมัดด้วยตรวนและโซ่หลายครั้ง แต่เขากระชากโซ่จนขาด และหักตรวนเป็นชิ้น ๆ ไม่มีใครมีกำลังพอจะควบคุมเขาได้
4Anih te hloong, thirhui neh a pin uh taitu dae thirhui te a thuek tih hloong te a tlawt sak dongah anih te sim uh thai pawh.
5ทั้งกลางคืนและกลางวัน เขาอยู่ตามสุสานและภูเขา ร้องตะโกนและเอาหินกรีดตัวเองอยู่เสมอ
5Khoyin khothaih phuel ah khaw, tlang ah khaw vawpvawp pang yoeyah tih amah te lungto neh huet uh.
6เมื่อเขาเห็นพระเยซูแต่ไกล เขาก็วิ่งเข้ามาหมอบกราบพระองค์
6Jesuh te a hla lamloh a hmuh vaengah yong tih a bawk.
7และร้องเสียงดังว่า “ท่านมายุ่งอะไรกับข้า พระเยซู พระบุตรของพระเจ้าผู้สูงสุด? ข้าขอให้ท่านสาบานต่อพระเจ้าว่าจะไม่ทรมานข้า”
7Te phoeiah ol ue la pang tih, “Khohni Pathen Capa Jesuh, nang neh kai balae benbo benpang? Pathen rhangneh nang taengah ol ka hlo, kai he n'phaep mai boeh,” a ti nah.
8เพราะพระองค์ได้กล่าวกับเขาว่า “ออกมาจากชายคนนี้ เจ้าวิญญาณที่ไม่บริสุทธิ์!”
8Te dongah anih te, “ Mueihla thae aw, hlang taeng lamkah loh coe laeh,” a ti nah.
9พระองค์ถามเขาว่า “เจ้าชื่ออะไร?” เขาตอบว่า “ชื่อของข้าคือ เลกิโอน เพราะพวกเรามีมาก”
9Te phoeiah anih te, “ Ulae na ming nah,” a ti nah hata, “Muep ka om uh dongah, kai ming tah caempuei caempa ni,” a ti nah.
10แล้วเขาก็วิงวอนพระองค์อย่างมากไม่ให้ส่งพวกมันออกไปจากดินแดนนั้น
10Te vaengah amih te ram lamkah loh voelh tueih pawt ham Jesuh taengah khak a bih.
11ที่ไหล่เขามีหมูฝูงใหญ่กำลังหากินอยู่
11Tedae a yoei la tlang tapkhoeh om tih ok hui muep luem.
12ปีศาจทั้งหมดวิงวอนพระองค์ว่า “ส่งพวกเราเข้าไปในหมู เพื่อพวกเราจะได้เข้าไปสิงมัน”
12Te dongah Jesuh te a hloep uh tih, “Kaimih he ok rhoek khuila n'tueih mai lamtah te rhoek khuiah ka kun uh mai eh,” a ti nah.
13พระเยซูก็อนุญาตตามคำขอของพวกมันทันที วิญญาณที่ไม่บริสุทธิ์จึงออกมาและเข้าไปในหมู หมูฝูงนั้นซึ่งมีประมาณสองพันตัววิ่งกรูลงทางลาดชันสู่ทะเล และจมน้ำตายในทะเล
13Te dongah amih te a caeh sak. Tedae mueihla thae rhoek tah cet uh tih, ok khuiah kun uh. Te dongah ok hui tah laengpoeng ah tuili khuila cu uh tih thawnghnih tluk tah tuili ah buek uh.
14คนเลี้ยงหมูพากันหนี และนำเรื่องไปบอกในเมืองและตามชนบท ผู้คนจึงออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น
14Ok aka luempuei rhoek khaw rhaelrham tih khopuei khui neh lohma ah khaw puen uh. Te dongah aka thoeng hno te metla a om khaw hmuh hamla cet uh.
15พวกเขามาหาพระเยซู และเห็นคนที่เคยถูกปีศาจสิง คนที่เคยมีเลกิโอนอยู่ในตัว กำลังนั่งอยู่ สวมเสื้อผ้า และมีสติเป็นปกติ พวกเขาก็กลัว
15Jesuh taengla a pawk uh vaengah rhaithae aka kaem a ngol te a hmuh uh. Anih te yol uh tih muet uh. Anih te caempuei caempa a khueh dongah a rhih uh.
16คนที่เห็นเหตุการณ์เล่าให้พวกเขาฟังถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับคนที่เคยถูกปีศาจสิง และเรื่องของหมู
16Te vaengah rhaithae aka kaem taengah aka thoeng hno neh ok kawng te aka hmu rhoek loh amih taengah a thui pa uh.
17พวกเขาจึงเริ่มวิงวอนพระองค์ให้ออกไปจากเขตแดนของพวกเขา
17Te dongah amih vaang lamloh nong hamla Jesuh te a hloep uh.
18ขณะที่พระองค์กำลังลงเรือ ชายที่เคยถูกปีศาจสิงวิงวอนขออยู่กับพระองค์
18Lawng khuiah a kun vaengah rhaithae aka kaem loh a taengah om ham a bih.
19แต่พระองค์ไม่อนุญาต และกล่าวกับเขาว่า “กลับบ้านไปหาคนใกล้ชิดของเจ้า แล้วบอกพวกเขาถึงสิ่งยิ่งใหญ่ที่องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทำเพื่อเจ้า และพระองค์เมตตาเจ้าอย่างไร”
19Te vaengah anih te a hlah pak moenih. Tedae amah te, “ Namah im la cet lamtah nahuiko rhoek taengah Boeipa loh nang ham a saii tih nang ng'rhen boeih te amih taengah puen pah,” a ti nah.
20ชายคนนั้นจึงไป และเริ่มประกาศทั่วแคว้นเดคาโปลิสถึงสิ่งยิ่งใหญ่ที่พระเยซูทำเพื่อเขา ทุกคนต่างประหลาดใจ
20Te dongah cet tih, Jesuh loh anih ham a saii boeih te Decapolis ah a tong tih a hoe hatah hlang boeih loh a ngaihmang uh.
21เมื่อพระเยซูข้ามเรือกลับไปยังอีกฝั่งหนึ่ง ฝูงชนจำนวนมากก็มารวมกันรอบพระองค์ ขณะที่พระองค์อยู่ริมทะเล
21Jesuh te lawng neh rhalvangan la koep a hlaikan hatah a taengah hlangping hut a tingtun pa tih tuili kaengah vik om.
22ดูสิ มีหัวหน้าธรรมศาลาคนหนึ่งชื่อ ไยรัส มาหาพระองค์ เมื่อเห็นพระองค์ เขาก็หมอบลงที่เท้าของพระองค์
22Te vaengah tamtaeng pakhat, a ming ah Jairus te ha pawk tih Jesuh te a hmuh neh a kho taengah bakop.
23และวิงวอนอย่างมากว่า “ลูกสาวตัวน้อยของข้าพเจ้ากำลังจะตาย โปรดมาวางมือบนลูก เพื่อให้ลูกหายดีและมีชีวิตอยู่”
23Jesuh te tlal a hloep tih, “Ka canu tah duekhlong coeng. Na lo vetih anih te kut na tloeng thil daengah ni daem vetih a hing eh?,” a ti nah.
24พระองค์จึงไปกับเขา ฝูงชนจำนวนมากติดตามพระองค์ และเบียดเสียดพระองค์ทุกด้าน
24Te dongah anih taengla a caeh vaengah hlangping loh muep a vai tih Jesuh khaw a nen uh.
25มีหญิงคนหนึ่งมีเลือดไหลไม่หยุดมาสิบสองปี
25Te vaengah kum hlainit khuiah thii aka buk huta pakhat om.
26นางต้องทนทุกข์จากการรักษาของหมอหลายคน ใช้เงินที่มีอยู่จนหมด แต่อาการก็ไม่ดีขึ้น กลับแย่ลงกว่าเดิม
26Siboei tom taengah khaw muep patang coeng tih a taengkah khaw boeih vak coeng. Tedae hoeikhang pawt tih a thae la lat a om pah.
27เมื่อนางได้ยินเรื่องของพระเยซู จึงเข้ามาทางด้านหลังพระองค์ท่ามกลางฝูงชน และแตะเสื้อผ้าของพระองค์
27Jesuh kah a thang te a yaak vaengah hlangping lakli la cet tih a hnuk lamloh Jesuh kah himbai te a taek.
28เพราะนางพูดว่า “ถ้าเพียงได้แตะเสื้อผ้าของเขา ฉันก็จะหาย”
28Amah long tah, “A himbai mah ka taek koinih ka hoeih ni,” a ti.
29ทันทีนั้น เลือดที่ไหลก็หยุด และนางรู้สึกในร่างกายว่าหายจากโรคที่ทรมานนางแล้ว
29Te vaengah a thii tuisih bang te khaw pahoi a khaam pah tih a pum khaw nganboh lamloh hoeih coeng tila a ming.
30พระเยซูรู้สึกได้ทันทีว่าพลังได้ออกจากพระองค์ จึงหันกลับมาท่ามกลางฝูงชน และถามว่า “ใครแตะเสื้อผ้าของเรา?”
30Amah pum lamkah thaomnah a coe te Jesuh amah loh tlek a ming vaengah hlangping taengla mael tih, “ Ulae kai himbai aka taek?,” a ti nah.
31สาวกของพระองค์กล่าวว่า “ท่านเห็นฝูงชนกำลังเบียดเสียดท่านอยู่ แล้วท่านยังถามอีกหรือว่า ‘ใครแตะเรา?’”
31Te vaengah a hnukbang rhoek loh a taengah, “Hlangping loh nang n'nen te na hmuh lalah, 'Ulae kai aka taek,’ na ti,” a ti na uh.
32พระองค์มองไปรอบ ๆ เพื่อดูหญิงที่ทำเช่นนั้น
32Tedae te aka saii te hmuh ham a sawt.
33แต่หญิงคนนั้นทั้งกลัวและตัวสั่น เพราะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตน จึงมาหมอบลงต่อหน้าพระองค์ และเล่าความจริงทั้งหมดให้พระองค์ฟัง
33Huta long khaw a taengah aka thoeng te a ming dongah a rhih neh birhih coeng. Te dongah a paan tih bakop doela Jesuh taengah oltak te boeih a thui pah.
34พระองค์กล่าวกับนางว่า “ลูกสาวเอ๋ย ความเชื่อของเจ้าทำให้เจ้าหายแล้ว จงไปอย่างสงบสุข และจงหายขาดจากโรคของเจ้า”
34Te dongah anih te, “ Ka canu, na tangnah loh nang ng' khang coeng, ngaimong la cet lamtah na tlohtat lamkah loh sading la om laeh,” a ti nah.
35ขณะที่พระองค์ยังกล่าวอยู่ มีคนมาจากบ้านของหัวหน้าธรรมศาลาและบอกว่า “ลูกสาวของท่านตายแล้ว จะรบกวนอาจารย์อีกทำไม?”
35A thui li vaengah, tamtaeng im lamkah aka pawk rhoek loh, “Na canu te duek coeng, baham nim saya te khing na toeh na oeih,” a ti na uh.
36แต่ทันทีที่พระเยซูได้ยินคำพูดนั้น พระองค์กล่าวกับหัวหน้าธรรมศาลาว่า “อย่ากลัว เพียงเชื่อเท่านั้น”
36Tedae a thui ol soah Jesuh tah altha tih tamtaeng te, “ Rhih boeh, dawk tangnah,” a ti nah.
37พระองค์ไม่ยอมให้ใครตามไป นอกจาก เปโตร ยากอบ และยอห์นพี่น้องของยากอบ
37Te vaengah Peter neh James, James mana Johan pawt atah ukhaw a hnuk bang sak pawh.
38เมื่อพระองค์มาถึงบ้านของหัวหน้าธรรมศาลา พระองค์เห็นความวุ่นวาย ผู้คนร้องไห้และคร่ำครวญเสียงดัง
38Te phoeiah tamtaeng im la pawk uh. Te vaengah olpungnah khaw, a rhah neh vangvang a kii uh khaw a hmuh.
39เมื่อเข้าไปแล้ว พระองค์กล่าวกับพวกเขาว่า “ทำไมพวกคุณจึงวุ่นวายและร้องไห้? เด็กคนนี้ไม่ได้ตาย แต่กำลังหลับอยู่”
39Te dongah kun tih amih te, “ Balae tih sarhingrhup la na rhah uh? Camoe he a duek moenih, aka ip ni he,” a ti nah.
40พวกเขาหัวเราะเยาะพระองค์ แต่พระองค์ให้ทุกคนออกไป แล้วพาบิดาและมารดาของเด็ก รวมทั้งคนที่อยู่กับพระองค์ เข้าไปยังที่เด็กนอนอยู่
40Te vaengah Jesuh te a nueih thil uh. Tedae Jesuh loh amih te boeih a haek. Te phoeiah camoe kah a manu napa neh a taengkah rhoek te a khuen tih camoe a om nah la kun.
41พระองค์จับมือเด็กและกล่าวกับเธอว่า “ทาลิธา คูมิ!” ซึ่งแปลว่า “หนูน้อย เราบอกเจ้า ลุกขึ้น!”
41Camoe kah kut te a tuuk tih, “ Talitha kumi (Te tah hula ni a thuingaih), nang ' Thoo ' ka ti,” a ti nah.
42เด็กหญิงก็ลุกขึ้นและเดินทันที เพราะเธอมีอายุสิบสองปี ทุกคนประหลาดใจอย่างยิ่ง
42Te vaengah hula te koe thoo tih cet. Anih te kum hlainit lo coeng. Te dongah mueimang bangla sut limlum uh pahoi.
43พระองค์กำชับพวกเขาอย่างเข้มงวดไม่ให้ใครรู้เรื่องนี้ และสั่งให้เอาอาหารให้เธอกิน
43Tedae te te hlang ming sak pawt hamla amih te rhep ol a paek phoeiah, “A caak koi pae lah,” a ti nah.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.