ปฐมกาล 41
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Berean Standard Bible
1เมื่อครบ 2 ปีเต็ม ฟาโรห์ฝันว่ากำลังยืนอยู่ริมแม่น้ำ
1After two full years had passed, Pharaoh had a dream: He was standing beside the Nile,
2แล้วมีวัว 7 ตัวขึ้นมาจากแม่น้ำ ตัวอ้วนพีและดูสมบูรณ์ พวกมันกินหญ้าอยู่ริมน้ำ
2when seven cows, sleek and well-fed, came up from the river and began to graze among the reeds.
3จากนั้นมีวัวอีก 7 ตัวขึ้นจากแม่น้ำตามมา รูปร่างน่าเกลียดและผอมโซ พวกมันมายืนข้างวัวชุดแรกตรงริมแม่น้ำ
3After them, seven other cows, sickly and thin, came up from the Nile and stood beside the well-fed cows on the bank of the river.
4วัวที่น่าเกลียดและผอมโซกินวัวอ้วนพีทั้ง 7 ตัวเข้าไป แล้วฟาโรห์ก็ตื่น
4And the cows that were sickly and thin devoured the seven sleek, well-fed cows. Then Pharaoh woke up,
5ฟาโรห์หลับต่อและฝันเป็นครั้งที่ 2 มีรวงธัญพืช 7 รวงงอกขึ้นจากก้านเดียว สมบูรณ์และงาม
5but he fell back asleep and dreamed a second time: Seven heads of grain, plump and ripe, came up on one stalk.
6จากนั้นมีรวงธัญพืชอีก 7 รวงงอกตามมา ลีบและถูกลมตะวันออกพัดจนแห้ง
6After them, seven other heads of grain sprouted, thin and scorched by the east wind.
7รวงที่ลีบกลืนรวงที่อวบเต็มทั้ง 7 รวงเข้าไป ฟาโรห์ตื่นขึ้น และพบว่าเป็นความฝัน
7And the thin heads of grain swallowed up the seven plump, ripe ones. Then Pharaoh awoke and realized it was a dream.
8พอเช้า ใจของฟาโรห์กระวนกระวาย เขาจึงเรียกนักเวทและนักปราชญ์ทั้งหมดของอียิปต์มา ฟาโรห์เล่าความฝันให้พวกเขาฟัง แต่ไม่มีใครแปลความฝันให้ฟาโรห์ได้
8In the morning his spirit was troubled, so he summoned all the magicians and wise men of Egypt. Pharaoh told them his dreams, but no one could interpret them for him.
9หัวหน้าคนถือถ้วยจึงพูดกับฟาโรห์ว่า “วันนี้ผมนึกถึงความผิดของตัวเองขึ้นมาได้
9Then the chief cupbearer said to Pharaoh, “Today I recall my failures.
10ตอนนั้นท่านโกรธคนรับใช้ของท่าน และขังผมไว้ในบ้านของหัวหน้าองครักษ์พร้อมกับหัวหน้าคนทำขนมปัง
10Pharaoh was once angry with his servants, and he put me and the chief baker in the custody of the captain of the guard.
11คืนหนึ่งผมกับเขาต่างก็ฝัน และความฝันของแต่ละคนก็มีความหมายเฉพาะของมัน
11One night both the chief baker and I had dreams, and each dream had its own meaning.
12ที่นั่นมีชายหนุ่มชาวฮีบรูคนหนึ่ง เป็นคนรับใช้ของหัวหน้าองครักษ์ เราเล่าความฝันให้เขาฟัง เขาก็แปลความฝันให้เราแต่ละคนตามความฝันของเรา
12Now a young Hebrew was there with us, a servant of the captain of the guard. We told him our dreams and he interpreted them for us individually.
13แล้วทุกอย่างก็เกิดขึ้นตามที่เขาแปลไว้ ท่านคืนตำแหน่งให้ผม และแขวนอีกคนไว้”
13And it happened to us just as he had interpreted: I was restored to my position, and the other man was hanged.”
14ฟาโรห์จึงส่งคนไปเรียกโยเซฟ พวกเขารีบพาเขาออกจากคุกใต้ดิน โยเซฟโกนหนวดเครา เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วมาหาฟาโรห์
14So Pharaoh sent for Joseph, who was quickly brought out of the dungeon. After he had shaved and changed his clothes, he went in before Pharaoh.
15ฟาโรห์พูดกับโยเซฟว่า “เราฝันเรื่องหนึ่ง แต่ไม่มีใครแปลได้ เราได้ยินมาว่าเจ้าพอฟังความฝันก็แปลความหมายได้”
15Pharaoh said to Joseph, “I had a dream, and no one can interpret it. But I have heard it said of you that when you hear a dream you can interpret it.”
16โยเซฟตอบฟาโรห์ว่า “เรื่องนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับผม พระเจ้าจะเป็นผู้ให้คำตอบที่ทำให้ท่านคลายกังวล”
16“I myself cannot do it,” Joseph replied, “but God will give Pharaoh a sound answer.”
17ฟาโรห์จึงเล่าให้โยเซฟฟังว่า “ในฝัน เรากำลังยืนอยู่ริมแม่น้ำ
17Then Pharaoh said to Joseph: “In my dream I was standing on the bank of the Nile,
18มีวัว 7 ตัวขึ้นมาจากแม่น้ำ ตัวอ้วนพีและดูสมบูรณ์ แล้วกินหญ้าอยู่ริมน้ำ
18when seven cows, well-fed and sleek, came up from the river and began to graze among the reeds.
19ต่อมาก็มีวัวอีก 7 ตัวขึ้นมาตามหลัง สภาพแย่ น่าเกลียดมาก และผอมโซอย่างที่เราไม่เคยเห็นวัวน่าเกลียดอย่างนี้เลยทั่วอียิปต์
19After them, seven other cows—sickly, ugly, and thin—came up. I have never seen such ugly cows in all the land of Egypt!
20วัวผอมและน่าเกลียดกินวัวอ้วน 7 ตัวแรกเข้าไป
20Then the thin, ugly cows devoured the seven well-fed cows that were there first.
21แต่เมื่อกินเข้าไปแล้วก็ดูไม่ออกเลยว่าพวกมันกินอะไรไป เพราะยังน่าเกลียดเหมือนเดิม แล้วเราก็ตื่น
21When they had devoured them, however, no one could tell that they had done so; their appearance was as ugly as it had been before. Then I awoke.
22จากนั้นในฝัน เราเห็นรวงธัญพืช 7 รวงงอกขึ้นจากก้านเดียว เต็มเมล็ดและงาม
22In my dream I also saw seven heads of grain, plump and ripe, growing on a single stalk.
23แล้วมีรวงธัญพืชอีก 7 รวงงอกตามมา เหี่ยว ลีบ และถูกลมตะวันออกพัดจนแห้ง
23After them, seven other heads of grain sprouted—withered, thin, and scorched by the east wind.
24รวงที่ลีบกลืนรวงที่ดีทั้ง 7 รวงเข้าไป เราเล่าเรื่องนี้ให้นักเวทฟัง แต่ไม่มีใครอธิบายให้เราได้”
24And the thin heads of grain swallowed the seven plump ones. I told this dream to the magicians, but no one could explain it to me.”
25โยเซฟพูดกับฟาโรห์ว่า “ความฝันของท่านเป็นเรื่องเดียวกัน พระเจ้าได้บอกท่านแล้วว่าพระองค์กำลังจะทำอะไร
25At this, Joseph said to Pharaoh, “The dreams of Pharaoh are one and the same. God has revealed to Pharaoh what He is about to do.
26วัวดี 7 ตัวหมายถึง 7 ปี และรวงธัญพืชดี 7 รวงก็หมายถึง 7 ปี ความฝันทั้งสองเป็นเรื่องเดียวกัน
26The seven good cows are seven years, and the seven ripe heads of grain are seven years. The dreams have the same meaning.
27วัวผอมและน่าเกลียด 7 ตัวที่ขึ้นมาตามหลังหมายถึง 7 ปี ส่วนรวงธัญพืชลีบ 7 รวงที่ถูกลมตะวันออกพัดก็เช่นกัน ทั้งหมดหมายถึงความอดอยาก 7 ปี
27Moreover, the seven thin, ugly cows that came up after them are seven years, and so are the seven worthless heads of grain scorched by the east wind—they are seven years of famine.
28นี่คือสิ่งที่ผมบอกท่าน พระเจ้าได้แสดงให้ท่านเห็นแล้วว่าพระองค์กำลังจะทำอะไร
28It is just as I said to Pharaoh: God has shown Pharaoh what He is about to do.
29กำลังจะมี 7 ปีที่อุดมสมบูรณ์อย่างยิ่งทั่วแผ่นดินอียิปต์
29Behold, seven years of great abundance are coming throughout the land of Egypt,
30หลังจากนั้นจะเกิดความอดอยาก 7 ปี จนความอุดมสมบูรณ์ที่เคยมีก็จะเลือนหายไปจากอียิปต์ ความอดอยากจะกลืนกินแผ่นดิน
30but seven years of famine will follow them. Then all the abundance in the land of Egypt will be forgotten, and the famine will devastate the land.
31ความอุดมสมบูรณ์ก่อนหน้านั้นจะไม่เหลือร่องรอยในแผ่นดิน เพราะความอดอยากที่ตามมาจะรุนแรงมาก
31The abundance in the land will not be remembered, since the famine that follows it will be so severe.
32ที่ท่านฝันซ้ำสองครั้งก็เพราะพระเจ้าได้กำหนดเรื่องนี้ไว้อย่างแน่นอน และพระเจ้าจะทำให้เกิดขึ้นในไม่ช้า
32Moreover, because the dream was given to Pharaoh in two versions, the matter has been decreed by God, and He will carry it out shortly.
33“ดังนั้น ท่านควรหาคนที่รอบคอบและมีปัญญา แล้วตั้งเขาให้ดูแลแผ่นดินอียิปต์
33Now, therefore, Pharaoh should look for a discerning and wise man and set him over the land of Egypt.
34ท่านควรแต่งตั้งผู้กำกับดูแลทั่วแผ่นดิน และเก็บหนึ่งในห้าของผลผลิตในช่วง 7 ปีแห่งความอุดมสมบูรณ์
34Let Pharaoh take action and appoint commissioners over the land to take a fifth of the harvest of Egypt during the seven years of abundance.
35ให้คนเหล่านั้นรวบรวมอาหารทั้งหมดจากปีที่อุดมสมบูรณ์ซึ่งกำลังมาถึง เก็บธัญพืชไว้ในเมืองต่างๆ ภายใต้อำนาจของฟาโรห์ และรักษาไว้เป็นอาหาร
35Under the authority of Pharaoh, let them collect all the excess food from these good years, that they may come and lay up the grain to be preserved as food in the cities.
36อาหารนี้จะเป็นเสบียงสำรองสำหรับแผ่นดินในช่วง 7 ปีแห่งความอดอยากที่จะเกิดในอียิปต์ เพื่อแผ่นดินจะไม่พินาศเพราะความอดอยาก”
36This food will be a reserve for the land during the seven years of famine to come upon the land of Egypt. Then the country will not perish in the famine.”
37ข้อเสนอนี้เป็นที่พอใจของฟาโรห์และคนรับใช้ทั้งหมดของเขา
37This proposal pleased Pharaoh and all his officials.
38ฟาโรห์พูดกับคนรับใช้ว่า “เราจะหาคนอย่างนี้ได้อีกหรือ คนที่มีพระวิญญาณของพระเจ้าอยู่ในตัว?”
38So Pharaoh asked them, “Can we find anyone like this man, in whom the Spirit of God abides?”
39แล้วฟาโรห์พูดกับโยเซฟว่า “เพราะพระเจ้าเปิดเผยเรื่องทั้งหมดนี้ให้เจ้ารู้ ก็ไม่มีใครรอบคอบและมีปัญญาเท่าเจ้า
39Then Pharaoh said to Joseph, “Since God has made all this known to you, there is no one as discerning and wise as you.
40เจ้าจะเป็นผู้ดูแลบ้านของเรา ประชาชนทั้งหมดของเราจะทำตามคำสั่งของเจ้า มีเพียงเราในฐานะผู้ครองบัลลังก์เท่านั้นที่อยู่เหนือกว่าเจ้า”
40You shall be in charge of my house, and all my people are to obey your commands. Only with regard to the throne will I be greater than you.”
41ฟาโรห์พูดกับโยเซฟต่อว่า “เราแต่งตั้งเจ้าให้ดูแลทั่วแผ่นดินอียิปต์แล้ว”
41Pharaoh also told Joseph, “I hereby place you over all the land of Egypt.”
42ฟาโรห์ถอดแหวนตราประทับจากมือของตน สวมให้โยเซฟ ให้เขาสวมเสื้อผ้าลินินเนื้อละเอียด และคล้องสร้อยทองที่คอ
42Then Pharaoh removed the signet ring from his finger, put it on Joseph’s finger, clothed him in garments of fine linen, and placed a gold chain around his neck.
43ฟาโรห์ให้โยเซฟนั่งรถม้าคันที่สองของตน มีคนร้องนำหน้าเขาว่า “คุกเข่าลง!” ฟาโรห์จึงตั้งโยเซฟให้ดูแลทั่วแผ่นดินอียิปต์
43He had Joseph ride in his second chariot, with men calling out before him, “Bow the knee!” So he placed him over all the land of Egypt.
44ฟาโรห์พูดกับโยเซฟว่า “เราเป็นฟาโรห์ ถ้าไม่มีเจ้า จะไม่มีใครยกมือหรือยกเท้าได้ทั่วแผ่นดินอียิปต์”
44And Pharaoh declared to Joseph, “I am Pharaoh, but without your permission, no one in all the land of Egypt shall lift his hand or foot.”
45ฟาโรห์ตั้งชื่อโยเซฟว่าศาเฟนาท-ปาเนอาห์ และยกอาเสนัทบุตรสาวของโปทิเฟรา นักบวชแห่งโอน ให้เป็นภรรยาของเขา โยเซฟจึงออกไปทั่วแผ่นดินอียิปต์
45Pharaoh gave Joseph the name Zaphenath-paneah, and he gave him Asenath daughter of Potiphera, priest of On, to be his wife. And Joseph took charge of all the land of Egypt.
46โยเซฟอายุ 30 ปีเมื่อมายืนต่อหน้าฟาโรห์กษัตริย์แห่งอียิปต์ จากนั้นเขาออกจากที่ที่ฟาโรห์อยู่และเดินทางไปทั่วแผ่นดินอียิปต์
46Now Joseph was thirty years old when he entered the service of Pharaoh king of Egypt. And Joseph left Pharaoh’s presence and traveled throughout the land of Egypt.
47ในช่วง 7 ปีแห่งความอุดมสมบูรณ์ แผ่นดินให้ผลผลิตอย่างเหลือเฟือ
47During the seven years of abundance, the land brought forth bountifully.
48โยเซฟรวบรวมอาหารที่ได้มาตลอด 7 ปีนั้นในแผ่นดินอียิปต์ แล้วเก็บไว้ตามเมืองต่างๆ โดยเก็บผลผลิตจากทุ่งรอบเมืองแต่ละแห่งไว้ในเมืองนั้น
48During those seven years, Joseph collected all the excess food in the land of Egypt and stored it in the cities. In every city he laid up the food from the fields around it.
49โยเซฟสะสมธัญพืชไว้มากมายเหมือนเม็ดทรายริมทะเล จนในที่สุดเลิกนับ เพราะมีมากจนนับไม่ถ้วน
49So Joseph stored up grain in such abundance, like the sand of the sea, that he stopped keeping track of it; for it was beyond measure.
50ก่อนปีแห่งความอดอยากมาถึง โยเซฟมีบุตรชายสองคน ซึ่งอาเสนัทบุตรสาวของโปทิเฟรา นักบวชแห่งโอน คลอดให้เขา
50Before the years of famine arrived, two sons were born to Joseph by Asenath daughter of Potiphera, priest of On.
51โยเซฟตั้งชื่อบุตรคนโตว่ามนัสเสห์ เพราะเขาพูดว่า “พระเจ้าทำให้ผมลืมความลำบากทั้งหมดและบ้านของพ่อ”
51Joseph named the firstborn Manasseh, saying, “God has made me forget all my hardship and all my father’s household.”
52เขาตั้งชื่อบุตรคนที่สองว่าเอฟราอิม เพราะเขาพูดว่า “พระเจ้าทำให้ผมงอกงามในแผ่นดินที่ผมต้องทุกข์ยาก”
52And the second son he named Ephraim, saying, “God has made me fruitful in the land of my affliction.”
537 ปีแห่งความอุดมสมบูรณ์ในแผ่นดินอียิปต์สิ้นสุดลง
53When the seven years of abundance in the land of Egypt came to an end,
54แล้ว 7 ปีแห่งความอดอยากก็เริ่มขึ้นตามที่โยเซฟบอกไว้ ทุกดินแดนเกิดความอดอยาก แต่ทั่วแผ่นดินอียิปต์ยังมีอาหารกิน
54the seven years of famine began, just as Joseph had said. And although there was famine in every country, there was food throughout the land of Egypt.
55เมื่อคนทั่วอียิปต์เริ่มอดอยาก พวกเขาร้องขออาหารจากฟาโรห์ ฟาโรห์จึงบอกชาวอียิปต์ทุกคนว่า “ไปหาโยเซฟ แล้วทำตามที่เขาบอก”
55When extreme hunger came to all the land of Egypt and the people cried out to Pharaoh for food, he told all the Egyptians, “Go to Joseph and do whatever he tells you.”
56ความอดอยากแผ่ไปทั่วพื้นแผ่นดิน โยเซฟจึงเปิดคลังอาหารทั้งหมดออกขายให้ชาวอียิปต์ ความอดอยากในอียิปต์รุนแรงมาก
56When the famine had spread over all the land, Joseph opened up all the storehouses and sold grain to the Egyptians; for the famine was severe in the land of Egypt.
57ผู้คนจากทุกประเทศมายังอียิปต์เพื่อซื้อธัญพืชจากโยเซฟ เพราะความอดอยากรุนแรงไปทั่วแผ่นดิน
57And every nation came to Joseph in Egypt to buy grain, because the famine was severe over all the earth.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.