ดาเนียล 9
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Clementine Vulgate, 1598
1ในปีแรกของรัชกาลดาริอัส บุตรของอาหสุเอรัส ผู้มีเชื้อสายมีเดีย และได้รับแต่งตั้งให้เป็นกษัตริย์เหนืออาณาจักรของชาวเคลเดีย
1In anno primo Darii filii Assueri de semine Medorum, qui imperavit super regnum Chaldæorum,
2ในปีแรกของรัชกาลนั้น ข้าพเจ้า ดาเนียล เข้าใจจากหนังสือทั้งหลายว่า ตามคำที่พระยาห์เวห์ บอกแก่เยเรมียาห์ผู้พยากรณ์ ความร้างเปล่าของเยรูซาเล็มจะครบกำหนดเจ็ดสิบปี
2anno uno regni ejus, ego Daniel intellexi in libris numerum annorum, de quo factus est sermo Domini ad Jeremiam prophetam, ut complerentur desolationis Jerusalem septuaginta anni.
3ข้าพเจ้าหันไปหาพระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นพระเจ้า เพื่ออธิษฐานวิงวอนขอ อดอาหาร และใช้ผ้ากระสอบกับขี้เถ้า
3Et posui faciem meam ad Dominum Deum meum rogare et deprecari in jejuniis, sacco, et cinere.
4ข้าพเจ้าอธิษฐานต่อพระยาห์เวห์ พระเจ้าของข้าพเจ้า ยอมรับความผิดและกล่าวว่า “ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่และน่าเกรงขาม พระองค์รักษาพันธสัญญาและความรักเมตตาต่อคนที่รักพระองค์และทำตามคำสั่งของพระองค์
4Et oravi Dominum Deum meum, et confessus sum, et dixi: Obsecro, Domine Deus magne et terribilis, custodiens pactum, et misericordiam diligentibus te, et custodientibus mandata tua:
5พวกเราทำบาป ประพฤติผิด ทำชั่ว และกบฏ หันเหจากข้อบัญญัติและข้อกำหนดของพระองค์
5peccavimus, iniquitatem fecimus, impie egimus, et recessimus: et declinavimus a mandatis tuis ac judiciis.
6พวกเราไม่ฟังผู้พยากรณ์ ผู้รับใช้ของพระองค์ ซึ่งพูดในพระนามของพระองค์กับกษัตริย์ ผู้ปกครอง บรรพบุรุษของพวกเรา และประชาชนทุกคนในแผ่นดิน
6Non obedivimus servis tuis prophetis, qui locuti sunt in nomine tuo regibus nostris, principibus nostris, patribus nostris, omnique populo terræ.
7“พระผู้เป็นเจ้า ความเที่ยงธรรมเป็นของพระองค์ แต่ความอับอายเป็นของพวกเรา ดังที่เป็นอยู่วันนี้ ทั้งชาวยูดาห์ ผู้คนในเยรูซาเล็ม และชาวอิสราเอลทั้งหมด ทั้งที่อยู่ใกล้และไกล ในทุกประเทศที่พระองค์ขับไล่พวกเขาไป เพราะพวกเขาล่วงละเมิดต่อพระองค์
7Tibi, Domine, justitia: nobis autem confusio faciei, sicut est hodie viro Juda, et habitatoribus Jerusalem, et omni Israël, his qui prope sunt, et his qui procul in universis terris, ad quas ejecisti eos propter iniquitates eorum, in quibus peccaverunt in te.
8พระผู้เป็นเจ้า พวกเราต้องอับอาย ทั้งกษัตริย์ ผู้ปกครอง และบรรพบุรุษของพวกเรา เพราะพวกเราทำบาปต่อพระองค์
8Domine, nobis confusio faciei, regibus nostris, principibus nostris, et patribus nostris, qui peccaverunt.
9พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นพระเจ้าของพวกเรามีความเมตตาและการให้อภัย เพราะพวกเรากบฏต่อพระองค์
9Tibi autem Domino Deo nostro misericordia et propitiatio, quia recessimus a te,
10พวกเราไม่เชื่อฟังพระยาห์เวห์ พระเจ้าของพวกเรา และไม่ดำเนินตามกฎที่พระองค์ให้ไว้ผ่านผู้พยากรณ์ ผู้รับใช้ของพระองค์
10et non audivimus vocem Domini Dei nostri ut ambularemus in lege ejus, quam posuit nobis per servos suos prophetas.
11ชาวอิสราเอลทั้งหมดฝ่าฝืนกฎของพระองค์ หันเหไป ไม่ยอมฟังเสียงของพระองค์ “คำสาปและคำสาบานที่เขียนไว้ในกฎของโมเสส ผู้รับใช้ของพระเจ้า จึงหลั่งลงบนพวกเรา เพราะพวกเราทำบาปต่อพระองค์
11Et omnis Israël prævaricati sunt legem tuam, et declinaverunt ne audirent vocem tuam: et stillavit super nos maledictio et detestatio quæ scripta est in libro Moysi servi Dei, quia peccavimus ei.
12พระองค์ทำให้คำที่กล่าวโทษพวกเราและผู้พิพากษาที่ตัดสินพวกเราเป็นจริง ด้วยการนำภัยพิบัติใหญ่หลวงมาสู่พวกเรา ทั่วใต้ฟ้าไม่เคยมีเหตุการณ์อย่างที่เกิดขึ้นกับเยรูซาเล็ม
12Et statuit sermones suos, quos locutus est super nos et super principes nostros, qui judicaverunt nos, ut superinduceret in nos magnum malum, quale numquam fuit sub omni cælo, secundum quod factum est in Jerusalem.
13ภัยพิบัติทั้งหมดนี้มาถึงพวกเราตามที่เขียนไว้ในกฎของโมเสส แต่พวกเราไม่ได้วิงวอนขอความโปรดปรานจากพระยาห์เวห์ พระเจ้าของพวกเรา เพื่อจะหันจากความชั่วและเข้าใจความจริงของพระองค์
13Sicut scriptum est in lege Moysi, omne malum hoc venit super nos: et non rogavimus faciem tuam, Domine Deus noster, ut reverteremur ab iniquitatibus nostris, et cogitaremus veritatem tuam.
14พระยาห์เวห์จึงเฝ้าดูภัยพิบัตินั้น และนำมาสู่พวกเรา เพราะพระยาห์เวห์ พระเจ้าของพวกเรา เที่ยงธรรมในทุกสิ่งที่ทำ แต่พวกเราไม่เชื่อฟังพระองค์
14Et vigilavit Dominus super malitiam, et adduxit eam super nos. Justus Dominus Deus noster in omnibus operibus suis, quæ fecit: non enim audivimus vocem ejus.
15“ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของพวกเรา พระองค์นำประชาชนของพระองค์ออกจากแผ่นดินอียิปต์ด้วยมืออันทรงพลัง และสร้างชื่อเสียงให้พระองค์เองดังที่ปรากฏอยู่วันนี้ พวกเราทำบาป พวกเราทำชั่ว
15Et nunc Domine Deus noster, qui eduxisti populum tuum de terra Ægypti in manu forti, et fecisti tibi nomen secundum diem hanc: peccavimus, iniquitatem fecimus.
16พระผู้เป็นเจ้า ตามความเที่ยงธรรมทุกประการของพระองค์ โปรดหันความโกรธและความเดือดดาลออกไปจากเยรูซาเล็ม เมืองของพระองค์ ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ เพราะบาปของพวกเราและความชั่วของบรรพบุรุษ เยรูซาเล็มและประชาชนของพระองค์จึงถูกคนรอบข้างดูหมิ่น
16Domine, in omnem justitiam tuam avertatur, obsecro, ira tua et furor tuus a civitate tua Jerusalem, et monte sancto tuo. Propter peccata enim nostra, et iniquitates patrum nostrorum, Jerusalem et populus tuus in opprobrium sunt omnibus per circuitum nostrum.
17“พระเจ้าของพวกเรา โปรดฟังคำอธิษฐานและคำวิงวอนของผู้รับใช้ของพระองค์ โปรดแสดงพระเมตตาต่อสถานศักดิ์สิทธิ์ที่ร้างเปล่า เพื่อเห็นแก่พระผู้เป็นเจ้า
17Nunc ergo exaudi, Deus noster, orationem servi tui, et preces ejus: et ostende faciem tuam super sanctuarium tuum, quod desertum est propter temetipsum.
18พระเจ้าของข้าพเจ้า โปรดเงี่ยหูฟัง เปิดตาดูความร้างเปล่าของพวกเรา และเมืองที่เรียกตามพระนามของพระองค์ พวกเราไม่ได้วิงวอนต่อพระองค์เพราะความเที่ยงธรรมของตน แต่เพราะความเมตตาอันยิ่งใหญ่ของพระองค์
18Inclina, Deus meus, aurem tuam, et audi: aperi oculos tuos, et vide desolationem nostram, et civitatem super quam invocatum est nomen tuum: neque enim in justificationibus nostris prosternimus preces ante faciem tuam, sed in miserationibus tuis multis.
19พระผู้เป็นเจ้า โปรดฟัง! พระผู้เป็นเจ้า โปรดให้อภัย! พระผู้เป็นเจ้า โปรดรับฟังและลงมือทำ! อย่ารอช้าเลย พระเจ้าของข้าพเจ้า เพื่อเห็นแก่พระองค์เอง เพราะเมืองและประชาชนของพระองค์เรียกตามพระนามของพระองค์”
19Exaudi, Domine; placare Domine: attende et fac: ne moreris propter temetipsum, Deus meus, quia nomen tuum invocatum est super civitatem et super populum tuum.
20ขณะข้าพเจ้ากำลังพูด อธิษฐาน ยอมรับบาปของตนและของชาวอิสราเอล ประชาชนของข้าพเจ้า และวิงวอนต่อพระยาห์เวห์ พระเจ้าของข้าพเจ้า เพื่อภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้า
20Cumque adhuc loquerer, et orarem, et confiterer peccata mea, et peccata populi mei Israël, et prosternerem preces meas in conspectu Dei mei, pro monte sancto Dei mei:
21ขณะกำลังอธิษฐานอยู่นั้น ชายชื่อกาเบรียลที่ข้าพเจ้าเคยเห็นในนิมิตครั้งแรก ถูกส่งให้บินมาอย่างรวดเร็ว และแตะตัวข้าพเจ้าในเวลาประมาณถวายเครื่องบูชาตอนเย็น
21adhuc me loquente in oratione, ecce vir Gabriel, quem videram in visione a principio, cito volans tetigit me in tempore sacrificii vespertini.
22เขาสอนและพูดกับข้าพเจ้าว่า “ดาเนียล ข้าพเจ้ามาให้ท่านมีปัญญาและความเข้าใจ
22Et docuit me, et locutus est mihi, dixitque: Daniel, nunc egressus sum ut docerem te, et intelligeres.
23เมื่อท่านเริ่มวิงวอน คำสั่งก็ออกมา ข้าพเจ้ามาบอกท่าน เพราะท่านเป็นที่รักอย่างยิ่ง จงพิจารณาเรื่องนี้และเข้าใจนิมิต
23Ab exordio precum tuarum egressus est sermo: ego autem veni ut indicarem tibi, quia vir desideriorum es: tu ergo animadverte sermonem, et intellige visionem.
24“มีคำสั่งกำหนดเจ็ดสิบสัปดาห์ไว้สำหรับประชาชนและเมืองศักดิ์สิทธิ์ของท่าน เพื่อยุติการฝ่าฝืน ทำให้บาปสิ้นสุด ลบล้างความผิด นำความเที่ยงธรรมที่ดำรงอยู่ตลอดไปมา ปิดผนึกนิมิตและคำพยากรณ์ และเจิมสิ่งที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุด
24Septuaginta hebdomades abbreviatæ sunt super populum tuum et super urbem sanctam tuam, ut consummetur prævaricatio, et finem accipiat peccatum, et deleatur iniquitas, et adducatur justitia sempiterna, et impleatur visio et prophetia, et ungatur Sanctus sanctorum.
25“จงรู้และเข้าใจว่า ตั้งแต่คำสั่งให้ฟื้นฟูและสร้างเยรูซาเล็มออกมา จนถึงผู้ได้รับการเจิม ซึ่งเป็นผู้ปกครอง จะเป็นเวลาเจ็ดสัปดาห์และหกสิบสองสัปดาห์ เมืองจะได้รับการสร้างใหม่ มีถนนและคูเมือง แม้ในยามยากลำบาก
25Scito ergo, et animadverte: ab exitu sermonis, ut iterum ædificetur Jerusalem, usque ad christum ducem, hebdomades septem, et hebdomades sexaginta duæ erunt: et rursum ædificabitur platea, et muri in angustia temporum.
26หลังจากหกสิบสองสัปดาห์ ผู้ได้รับการเจิม จะถูกกำจัด และไม่เหลืออะไรเลย ประชาชนของผู้ปกครองที่มา จะทำลายเมืองและสถานศักดิ์สิทธิ์ จุดจบจะมาพร้อมน้ำท่วม และจะมีสงครามจนถึงที่สุด ความร้างเปล่าถูกกำหนดไว้แล้ว
26Et post hebdomades sexaginta duas occidetur christus: et non erit ejus populus qui eum negaturus est. Et civitatem et sanctuarium dissipabit populus cum duce venturo: et finis ejus vastitas, et post finem belli statuta desolatio.
27เขาจะทำพันธสัญญาที่มั่นคงกับคนจำนวนมากเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ กลางสัปดาห์นั้น เขาจะทำให้การถวายเครื่องบูชายัญและเครื่องบูชายุติลง จะมีผู้ทำให้ร้างเปล่ามาบนปีกของสิ่งน่ารังเกียจ และความโกรธจะหลั่งลงเหนือสิ่งที่ร้างเปล่าจนถึงจุดจบโดยสิ้นเชิงที่กำหนดไว้”
27Confirmabit autem pactum multis hebdomada una: et in dimidio hebdomadis deficiet hostia et sacrificium: et erit in templo abominatio desolationis: et usque ad consummationem et finem perseverabit desolatio.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.