2 ซามูเอล 12
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
World English Bible
1พระยาห์เวห์ส่งนาธันไปหาดาวิด นาธันมาถึงและเล่าว่า “ในเมืองหนึ่งมีชายสองคน คนหนึ่งมั่งมี อีกคนยากจน
1The LORD sent Nathan to David. He came to him, and said to him, “There were two men in one city: the one rich, and the other poor.
2ชายมั่งมีมีแกะและวัวมากมาย
2The rich man had very many flocks and herds,
3ส่วนชายยากจนไม่มีอะไรเลยนอกจากลูกแกะตัวเมียตัวเล็ก ๆ หนึ่งตัวที่เขาซื้อมาเลี้ยง มันเติบโตมากับเขาและลูก ๆ ของเขา มันกินอาหารของเขาเอง ดื่มจากถ้วยของเขา และนอนในอ้อมอกเขา มันเป็นเหมือนลูกสาวของเขา
3but the poor man had nothing, except one little ewe lamb, which he had bought and raised. It grew up together with him and with his children. It ate of his own food, drank of his own cup, and lay in his bosom, and was like a daughter to him.
4วันหนึ่งมีคนเดินทางมาหาชายมั่งมี เขาไม่อยากนำแกะหรือวัวของตนมาทำอาหารให้แขก จึงเอาลูกแกะของชายยากจนมาทำอาหารให้คนที่มาหา”
4A traveler came to the rich man, and he didn’t want to take of his own flock and of his own herd to prepare for the wayfaring man who had come to him, but took the poor man’s lamb and prepared it for the man who had come to him.”
5ดาวิดโกรธชายคนนั้นอย่างมาก และพูดกับนาธันว่า “ข้าขอสาบานต่อพระยาห์เวห์ผู้ทรงพระชนม์ว่า ชายที่ทำเช่นนี้สมควรตาย!
5David’s anger burned hot against the man, and he said to Nathan, “As the LORD lives, the man who has done this deserves to die!
6เขาต้องชดใช้แกะสี่เท่า เพราะเขาทำเช่นนั้นและไม่มีความเมตตา!”
6He must restore the lamb fourfold, because he did this thing and because he had no pity!”
7นาธันพูดกับดาวิดว่า “ท่านนั่นแหละคือชายคนนั้น! พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ ‘เราเจิมเจ้าเป็นกษัตริย์เหนืออิสราเอล และช่วยเจ้าให้พ้นจากมือซาอูล
7Nathan said to David, “You are the man! This is what the LORD, the God of Israel, says: ‘I anointed you king over Israel, and I delivered you out of the hand of Saul.
8เรามอบวงศ์วานของนายเจ้า รวมทั้งภรรยาของเขาให้แก่เจ้า และมอบวงศ์วานอิสราเอลกับยูดาห์ให้เจ้า หากยังน้อยไป เราก็จะให้เจ้ามากกว่านี้อีก
8I gave you your master’s house and your master’s wives into your bosom, and gave you the house of Israel and of Judah; and if that would have been too little, I would have added to you many more such things.
9ทำไมเจ้าจึงดูหมิ่นพระดำรัสของพระยาห์เวห์ โดยทำสิ่งชั่วในสายพระเนตรของพระองค์? เจ้าใช้ดาบสังหารอุรียาห์ชาวฮิตไทต์ เอาภรรยาของเขามาเป็นภรรยาของเจ้า และฆ่าเขาด้วยดาบของชาวอัมโมน
9Why have you despised the LORD’s word, to do that which is evil in his sight? You have struck Uriah the Hittite with the sword, have taken his wife to be your wife, and have slain him with the sword of the children of Ammon.
10ดังนั้นดาบจะไม่ห่างจากวงศ์วานของเจ้าเลย เพราะเจ้าได้ดูหมิ่นเราและเอาภรรยาของอุรียาห์ชาวฮิตไทต์มาเป็นภรรยาของเจ้า’
10Now therefore the sword will never depart from your house, because you have despised me and have taken Uriah the Hittite’s wife to be your wife.’
11“พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ ‘เราจะทำให้ความชั่วร้ายเกิดขึ้นแก่เจ้าจากในวงศ์วานของเจ้าเอง เราจะเอาภรรยาของเจ้าไปต่อหน้าต่อตาเจ้าและยกให้คนใกล้ตัวเจ้า เขาจะหลับนอนกับภรรยาของเจ้าท่ามกลางแสงแดดนี้
11“This is what the LORD says: ‘Behold, I will raise up evil against you out of your own house; and I will take your wives before your eyes and give them to your neighbor, and he will lie with your wives in the sight of this sun.
12เจ้าทำเรื่องนี้อย่างลับ ๆ แต่เราจะทำเรื่องนี้ต่อหน้าอิสราเอลทั้งหมดและต่อหน้าดวงอาทิตย์’”
12For you did this secretly, but I will do this thing before all Israel, and before the sun.’”
13ดาวิดพูดกับนาธันว่า “ข้าทำบาปต่อพระยาห์เวห์แล้ว” นาธันตอบว่า “พระยาห์เวห์ทรงยกโทษบาปของท่านแล้ว ท่านจะไม่ตาย
13David said to Nathan, “I have sinned against the LORD.” Nathan said to David, “The LORD also has put away your sin. You will not die.
14แต่เพราะการกระทำนี้ของท่านเปิดโอกาสอย่างมากให้ศัตรูของพระยาห์เวห์กล่าวหมิ่นประมาท บุตรของท่านที่เพิ่งเกิดมาจะต้องตายแน่”
14However, because by this deed you have given great occasion to the LORD’s enemies to blaspheme, the child also who is born to you will surely die.”
15แล้วนาธันก็กลับบ้าน พระยาห์เวห์ทรงทำให้บุตรที่ภรรยาของอุรียาห์คลอดให้ดาวิดล้มป่วยหนัก
15Then Nathan departed to his house. The LORD struck the child that Uriah’s wife bore to David, and he was very sick.
16ดาวิดวิงวอนพระเจ้าเพื่อเด็กคนนั้น ท่านอดอาหารและเข้าไปนอนบนพื้นดินตลอดคืน
16David therefore begged God for the child; and David fasted, and went in and lay all night on the ground.
17ผู้อาวุโสในบ้านของท่านเข้ามายืนข้าง ๆ เพื่อพยุงท่านขึ้นจากพื้น แต่ท่านไม่ยอม และไม่กินอาหารกับพวกเขา
17The elders of his house arose beside him, to raise him up from the earth; but he would not, and he didn’t eat bread with them.
18วันที่เจ็ดเด็กก็ตาย คนรับใช้ของดาวิดไม่กล้าบอก เพราะพูดกันว่า “ตอนเด็กยังมีชีวิต เราพูดกับท่าน ท่านก็ไม่ยอมฟัง หากบอกว่าเด็กตายแล้ว ท่านอาจทำร้ายตนเองก็ได้”
18On the seventh day, the child died. David’s servants were afraid to tell him that the child was dead, for they said, “Behold, while the child was yet alive, we spoke to him and he didn’t listen to our voice. How will he then harm himself if we tell him that the child is dead?”
19แต่ดาวิดเห็นคนรับใช้กระซิบกระซาบกัน จึงรู้ว่าเด็กตายแล้ว ท่านถามพวกเขาว่า “เด็กตายแล้วหรือ?” พวกเขาตอบว่า “ตายแล้ว”
19But when David saw that his servants were whispering together, David perceived that the child was dead; and David said to his servants, “Is the child dead?” They said, “He is dead.”
20ดาวิดจึงลุกขึ้นจากพื้น อาบน้ำ ชโลมน้ำมัน และเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเข้าไปในที่ประทับของพระยาห์เวห์เพื่อนมัสการ จากนั้นท่านกลับบ้านของตน ขออาหาร คนรับใช้จึงยกมาให้ และท่านก็กิน
20Then David arose from the earth, and washed and anointed himself, and changed his clothing; and he came into the LORD’s house, and worshiped. Then he came to his own house; and when he requested, they set bread before him and he ate.
21คนรับใช้ถามว่า “ทำไมท่านทำอย่างนี้? ตอนเด็กยังมีชีวิต ท่านอดอาหารและร้องไห้ แต่พอเด็กตาย ท่านกลับลุกขึ้นกินอาหาร”
21Then his servants said to him, “What is this that you have done? You fasted and wept for the child while he was alive, but when the child was dead, you rose up and ate bread.”
22ดาวิดตอบว่า “ตอนเด็กยังมีชีวิต ข้าอดอาหารและร้องไห้ เพราะคิดว่า ‘ใครจะรู้? พระยาห์เวห์อาจทรงเมตตาข้าให้เด็กมีชีวิตอยู่ก็ได้’
22He said, “While the child was yet alive, I fasted and wept; for I said, ‘Who knows whether the LORD will not be gracious to me, that the child may live?’
23แต่ตอนนี้เขาตายแล้ว ข้าจะอดอาหารไปทำไม? ข้าพาเขากลับมาได้หรือ? วันหนึ่งข้าจะไปหาเขา แต่เขาจะไม่กลับมาหาข้า”
23But now he is dead. Why should I fast? Can I bring him back again? I will go to him, but he will not return to me.”
24ดาวิดปลอบใจบัทเชบาผู้เป็นภรรยา แล้วเข้าไปหลับนอนกับนาง นางคลอดบุตรชาย และดาวิดตั้งชื่อเขาว่าโซโลมอน พระยาห์เวห์ทรงรักเด็กคนนี้
24David comforted Bathsheba his wife, and went in to her, and lay with her. She bore a son, and he called his name Solomon. The LORD loved him;
25พระองค์จึงส่งข่าวผ่านนาธันผู้เผยพระวจนะ และตั้งชื่อเด็กว่าเยดีดิยาห์ เพราะเห็นแก่พระยาห์เวห์
25and he sent by the hand of Nathan the prophet, and he named him Jedidiah, for the LORD’s sake.
26ฝ่ายโยอาบสู้รบกับเมืองรับบาห์ของชาวอัมโมน และยึดนครหลวงได้
26Now Joab fought against Rabbah of the children of Ammon, and took the royal city.
27โยอาบส่งผู้นำสารไปหาดาวิดพร้อมข้อความว่า “ข้าสู้รบกับเมืองรับบาห์และยึดเมืองที่มีแหล่งน้ำได้แล้ว
27Joab sent messengers to David, and said, “I have fought against Rabbah. Yes, I have taken the city of waters.
28บัดนี้จงรวบรวมผู้คนที่เหลือ มาตั้งค่ายล้อมเมืองและยึดเมืองเสีย มิฉะนั้นข้าจะยึดเมืองเอง แล้วเมืองนี้จะถูกเรียกตามชื่อข้า”
28Now therefore gather the rest of the people together, and encamp against the city and take it; lest I take the city, and it be called by my name.”
29ดาวิดรวบรวมคนทั้งหมดไปยังรับบาห์ ต่อสู้และยึดเมืองได้
29David gathered all the people together and went to Rabbah, and fought against it and took it.
30ท่านถอดมงกุฎจากศีรษะกษัตริย์ของพวกเขา มงกุฎนั้นหนักหนึ่งตะลันต์ ทำด้วยทองคำและประดับอัญมณี แล้วมีผู้นำมาสวมบนศีรษะของดาวิด ท่านนำของที่ปล้นได้จำนวนมากออกจากเมือง
30He took the crown of their king from off his head; and its weight was a talent of gold, and in it were precious stones; and it was set on David’s head. He brought a great quantity of plunder out of the city.
31ท่านนำคนในเมืองออกมาและให้ทำงานด้วยเลื่อย เหล็กแหลม และขวานเหล็ก ทั้งยังให้ทำงานที่เตาเผาอิฐ ท่านทำเช่นนี้กับเมืองทั้งหมดของชาวอัมโมน จากนั้นดาวิดกับคนทั้งหมดกลับเยรูซาเล็ม
31He brought out the people who were in it, and put them to work under saws, under iron picks, under axes of iron, and made them go to the brick kiln; and he did so to all the cities of the children of Ammon. Then David and all the people returned to Jerusalem.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.