2 ซามูเอล 11
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Smith–Van Dyck Arabic Bible (فان دايك)
1เมื่อเวียนมาถึงช่วงเวลาของปีที่บรรดากษัตริย์ออกไปรบ ดาวิดส่งโยอาบพร้อมคนของท่านและชาวอิสราเอลทั้งหมดออกไป พวกเขาทำลายชาวอัมโมนและล้อมเมืองรับบาห์ แต่ดาวิดยังอยู่ที่เยรูซาเล็ม
1وَكَانَ عِنْدَ تَمَامِ ٱلسَّنَةِ، فِي وَقْتِ خُرُوجِ ٱلْمُلُوكِ، أَنَّ دَاوُدَ أَرْسَلَ يُوآبَ وَعَبِيدَهُ مَعَهُ وَجَمِيعَ إِسْرَائِيلَ، فَأَخْرَبُوا بَنِي عَمُّونَ وَحَاصَرُوا رِبَّةَ. وَأَمَّا دَاوُدُ فَأَقَامَ فِي أُورُشَلِيمَ.
2เย็นวันหนึ่ง ดาวิดลุกจากเตียงแล้วเดินบนหลังคาวัง จากหลังคานั้นท่านเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังอาบน้ำ นางงดงามมาก
2وَكَانَ فِي وَقْتِ ٱلْمَسَاءِ أَنَّ دَاوُدَ قَامَ عَنْ سَرِيرِهِ وَتَمَشَّى عَلَى سَطْحِ بَيْتِ ٱلْمَلِكِ، فَرَأَى مِنْ عَلَى ٱلسَّطْحِ ٱمْرَأَةً تَسْتَحِمُّ. وَكَانَتِ ٱلْمَرْأَةُ جَمِيلَةَ ٱلْمَنْظَرِ جِدًّا.
3ดาวิดส่งคนไปถามเรื่องนาง มีคนตอบว่า “นั่นบัทเชบา บุตรสาวของเอลีอัม ภรรยาของอุรียาห์ชาวฮิตไทต์มิใช่หรือ?”
3فَأَرْسَلَ دَاوُدُ وَسَأَلَ عَنِ ٱلْمَرْأَةِ، فَقَالَ وَاحِدٌ: «أَلَيْسَتْ هَذِهِ بَثْشَبَعَ بِنْتَ أَلِيعَامَ ٱمْرَأَةَ أُورِيَّا ٱلْحِثِّيِّ؟».
4ดาวิดส่งคนไปพาตัวนางมา นางมาหาท่าน และท่านก็หลับนอนกับนาง (เพราะนางได้ชำระตัวให้พ้นจากความไม่สะอาดแล้ว) จากนั้นนางกลับบ้าน
4فَأَرْسَلَ دَاوُدُ رُسُلًا وَأَخَذَهَا، فَدَخَلَتْ إِلَيْهِ، فَٱضْطَجَعَ مَعَهَا وَهِيَ مُطَهَّرَةٌ مِنْ طَمْثِهَا. ثُمَّ رَجَعَتْ إِلَى بَيْتِهَا.
5นางตั้งครรภ์ จึงส่งข่าวไปบอกดาวิดว่า “ข้าตั้งครรภ์”
5وَحَبِلَتِ ٱلْمَرْأَةُ، فَأَرْسَلَتْ وَأَخْبَرَتْ دَاوُدَ وَقَالَتْ: «إِنِّي حُبْلَى».
6ดาวิดส่งคำสั่งถึงโยอาบว่า “ส่งอุรียาห์ชาวฮิตไทต์มาหาข้า” โยอาบจึงส่งอุรียาห์มาหาดาวิด
6فَأَرْسَلَ دَاوُدُ إِلَى يُوآبَ يَقُولُ: «أَرْسِلْ إِلَيَّ أُورِيَّا ٱلْحِثِّيَّ». فَأَرْسَلَ يُوآبُ أُورِيَّا إِلَى دَاوُدَ.
7เมื่ออุรียาห์มาถึง ดาวิดถามว่าโยอาบเป็นอย่างไร ผู้คนเป็นอย่างไร และสงครามคืบหน้าอย่างไร
7فَأَتَى أُورِيَّا إِلَيْهِ، فَسَأَلَ دَاوُدُ عَنْ سَلَامَةِ يُوآبَ وَسَلَامَةِ ٱلشَّعْبِ وَنَجَاحِ ٱلْحَرْبِ.
8ดาวิดบอกอุรียาห์ว่า “กลับบ้านไปล้างเท้าเถิด” อุรียาห์ออกจากวัง และกษัตริย์ส่งของกำนัลตามไปให้เขา
8وَقَالَ دَاوُدُ لِأُورِيَّا: «ٱنْزِلْ إِلَى بَيْتِكَ وَٱغْسِلْ رِجْلَيْكَ». فَخَرَجَ أُورِيَّا مِنْ بَيْتِ ٱلْمَلِكِ، وَخَرَجَتْ وَرَاءَهُ حِصَّةٌ مِنْ عِنْدِ ٱلْمَلِكِ.
9แต่อุรียาห์นอนที่ทางเข้าวังกับคนรับใช้ทั้งหมดของนาย ไม่ได้กลับบ้านของตน
9وَنَامَ أُورِيَّا عَلَى بَابِ بَيْتِ ٱلْمَلِكِ مَعَ جَمِيعِ عَبِيدِ سَيِّدِهِ، وَلَمْ يَنْزِلْ إِلَى بَيْتِهِ.
10มีคนทูลดาวิดว่า “อุรียาห์ไม่ได้กลับบ้าน” ดาวิดจึงถามอุรียาห์ว่า “เจ้าเพิ่งกลับจากเดินทางมิใช่หรือ? ทำไมไม่กลับบ้าน?”
10فأَخْبَرُوا دَاوُدَ قَائِلِينَ: «لَمْ يَنْزِلْ أُورِيَّا إِلَى بَيْتِهِ». فَقَالَ دَاوُدُ لِأُورِيَّا: «أَمَا جِئْتَ مِنَ ٱلسَّفَرِ؟ فَلِمَاذَا لَمْ تَنْزِلْ إِلَى بَيْتِكَ؟»
11อุรียาห์ตอบดาวิดว่า “หีบ อิสราเอลและยูดาห์ยังอยู่ในกระโจม โยอาบนายของข้ากับคนของท่านยังตั้งค่ายในทุ่งโล่ง แล้วข้าจะกลับบ้านไปกินดื่มและหลับนอนกับภรรยาหรือ? ข้าขอสาบานต่อชีวิตและดวงจิตของท่านว่า ข้าจะไม่ทำเช่นนั้นแน่!”
11فَقَالَ أُورِيَّا لِدَاوُدَ: «إِنَّ ٱلتَّابُوتَ وَإِسْرَائِيلَ وَيَهُوذَا سَاكِنُونَ فِي ٱلْخِيَامِ، وَسَيِّدِي يُوآبُ وَعَبِيدُ سَيِّدِي نَازِلُونَ عَلَى وَجْهِ ٱلصَّحْرَاءِ، وَأَنَا آتِي إِلَى بَيْتِي لِآكُلَ وَأَشْرَبَ وَأَضْطَجِعَ مَعَ ٱمْرَأَتِي؟ وَحَيَاتِكَ وَحَيَاةِ نَفْسِكَ، لَا أَفْعَلُ هَذَا ٱلْأَمْرَ».
12ดาวิดบอกอุรียาห์ว่า “อยู่ที่นี่อีกวันนี้เถิด พรุ่งนี้ข้าจะให้เจ้ากลับไป” อุรียาห์จึงอยู่ในเยรูซาเล็มวันนั้นและวันถัดมา
12فَقَالَ دَاوُدُ لِأُورِيَّا: «أَقِمْ هُنَا ٱلْيَوْمَ أَيْضًا، وَغَدًا أُطْلِقُكَ». فَأَقَامَ أُورِيَّا فِي أُورُشَلِيمَ ذَلِكَ ٱلْيَوْمَ وَغَدَهُ.
13ดาวิดเรียกอุรียาห์มากินดื่มต่อหน้าท่าน และทำให้เขาเมา พอตกเย็นอุรียาห์ออกไปนอนบนที่นอนกับคนรับใช้ของนาย แต่ไม่กลับบ้าน
13وَدَعَاهُ دَاوُدُ فَأَكَلَ أَمَامَهُ وَشَرِبَ وَأَسْكَرَهُ. وَخَرَجَ عِنْدَ ٱلْمَسَاءِ لِيَضْطَجِعَ فِي مَضْجَعِهِ مَعَ عَبِيدِ سَيِّدِهِ، وَإِلَى بَيْتِهِ لَمْ يَنْزِلْ.
14เช้าวันรุ่งขึ้น ดาวิดเขียนจดหมายถึงโยอาบและฝากไปกับอุรียาห์
14وَفِي ٱلصَّبَاحِ كَتَبَ دَاوُدُ مَكْتُوبًا إِلَى يُوآبَ وَأَرْسَلَهُ بِيَدِ أُورِيَّا.
15ในจดหมายมีคำสั่งว่า “ให้อุรียาห์ไปอยู่แนวหน้าตรงที่การรบดุเดือดที่สุด แล้วถอนกำลังทิ้งเขาไว้ เพื่อให้เขาถูกโจมตีจนตาย”
15وَكَتَبَ فِي ٱلْمَكْتُوبِ يَقُولُ: «ٱجْعَلُوا أُورِيَّا فِي وَجْهِ ٱلْحَرْبِ ٱلشَّدِيدَةِ، وَٱرْجِعُوا مِنْ وَرَائِهِ فَيُضْرَبَ وَيَمُوتَ».
16ขณะที่โยอาบเฝ้าดูเมือง เขาจัดให้อุรียาห์อยู่ตรงจุดที่รู้ว่ามีนักรบผู้กล้าของฝ่ายศัตรู
16وَكَانَ فِي مُحَاصَرَةِ يُوآبَ ٱلْمَدِينَةَ أَنَّهُ جَعَلَ أُورِيَّا فِي ٱلْمَوْضِعِ ٱلَّذِي عَلِمَ أَنَّ رِجَالَ ٱلْبَأْسِ فِيهِ.
17ทหารจากเมืองออกมาสู้กับโยอาบ คนฝ่ายดาวิดบางคนล้มตาย รวมทั้งอุรียาห์ชาวฮิตไทต์ด้วย
17فَخَرَجَ رِجَالُ ٱلْمَدِينَةِ وَحَارَبُوا يُوآبَ، فَسَقَطَ بَعْضُ ٱلشَّعْبِ مِنْ عَبِيدِ دَاوُدَ، وَمَاتَ أُورِيَّا ٱلْحِثِّيُّ أَيْضًا.
18โยอาบส่งข่าวให้ดาวิดทราบเรื่องสงครามทั้งหมด
18فَأَرْسَلَ يُوآبُ وَأَخْبَرَ دَاوُدَ بِجَمِيعِ أُمُورِ ٱلْحَرْبِ.
19และสั่งผู้นำสารว่า “เมื่อเจ้ารายงานเรื่องสงครามทั้งหมดให้กษัตริย์ทราบแล้ว
19وَأَوْصَى ٱلرَّسُولَ قَائِلًا: «عِنْدَمَا تَفْرَغُ مِنَ ٱلْكَلَامِ مَعَ ٱلْمَلِكِ عَنْ جَمِيعِ أُمُورِ ٱلْحَرْبِ،
20ถ้ากษัตริย์กริ้วและถามว่า ‘ทำไมพวกเจ้าจึงเข้าไปสู้ใกล้เมือง? ไม่รู้หรือว่าพวกเขาจะยิงลงมาจากกำแพง?
20فَإِنِ ٱشْتَعَلَ غَضَبُ ٱلْمَلِكِ، وَقَالَ لَكَ: لِمَاذَا دَنَوْتُمْ مِنَ ٱلْمَدِينَةِ لِلْقِتَالِ؟ أَمَا عَلِمْتُمْ أَنَّهُمْ يَرْمُونَ مِنْ عَلَى ٱلسُّورِ؟
21ใครเป็นคนฆ่าอาบีเมเลคบุตรเยรุบเบเชท? ไม่ใช่ผู้หญิงคนหนึ่งโยนหินโม่ท่อนบนลงมาจากกำแพงใส่เขาจนเขาตายที่เธเบสหรือ? ทำไมพวกเจ้าจึงเข้าไปใกล้กำแพง?’ เจ้าจงตอบว่า ‘อุรียาห์ชาวฮิตไทต์ผู้รับใช้ของท่านก็ตายด้วย’”
21مَنْ قَتَلَ أَبِيمَالِكَ بْنَ يَرُبُّوشَثَ؟ أَلَمْ تَرْمِهِ ٱمْرَأَةٌ بِقِطْعَةِ رَحًى مِنْ عَلَى ٱلسُّورِ فَمَاتَ فِي تَابَاصَ؟ لِمَاذَا دَنَوْتُمْ مِنَ ٱلسُّورِ؟ فَقُلْ: قَدْ مَاتَ عَبْدُكَ أُورِيَّا ٱلْحِثِّيُّ أَيْضًا».
22ผู้นำสารจึงไปหาดาวิด และรายงานทุกเรื่องตามที่โยอาบสั่งให้บอก
22فَذَهَبَ ٱلرَّسُولُ وَدَخَلَ وَأَخْبَرَ دَاوُدَ بِكُلِّ مَا أَرْسَلَهُ فِيهِ يُوآبُ.
23เขาทูลดาวิดว่า “คนของเมืองมีกำลังเหนือกว่าเรา พวกเขาออกมาสู้กับเราในทุ่ง แต่เราตีโต้จนไปถึงทางเข้าประตูเมือง
23وَقَالَ ٱلرَّسُولُ لِدَاوُدَ: «قَدْ تَجَبَّرَ عَلَيْنَا ٱلْقَوْمُ وَخَرَجُوا إِلَيْنَا إِلَى ٱلْحَقْلِ فَكُنَّا عَلَيْهِمْ إِلَى مَدْخَلِ ٱلْبَابِ.
24แล้วพลธนูบนกำแพงก็ยิงใส่คนของท่าน คนของกษัตริย์บางคนตาย อุรียาห์ชาวฮิตไทต์ผู้รับใช้ของท่านก็ตายด้วย”
24فَرَمَى ٱلرُّمَاةُ عَبِيدَكَ مِنْ عَلَى ٱلسُّورِ، فَمَاتَ ٱلْبَعْضُ مِنْ عَبِيدِ ٱلْمَلِكِ، وَمَاتَ عَبْدُكَ أُورِيَّا ٱلْحِثِّيُّ أَيْضًا».
25ดาวิดบอกผู้นำสารว่า “ไปบอกโยอาบว่า ‘อย่าให้เรื่องนี้ทำให้เจ้าขุ่นใจ เพราะดาบกลืนกินคนนี้หรือคนนั้นไม่ต่างกัน จงเร่งโจมตีเมืองให้หนักขึ้นและทำลายเมืองเสีย’ จงให้กำลังใจเขา”
25فَقَالَ دَاوُدُ لِلرَّسُولِ: «هَكَذَا تَقُولُ لِيُوآبَ: لَا يَسُؤْ فِي عَيْنَيْكَ هَذَا ٱلْأَمْرُ، لِأَنَّ ٱلسَّيْفَ يَأْكُلُ هَذَا وَذَاكَ. شَدِّدْ قِتَالَكَ عَلَى ٱلْمَدِينَةِ وَأَخْرِبْهَا. وَشَدِّدْهُ».
26เมื่อภรรยาของอุรียาห์ได้ยินว่าอุรียาห์สามีของนางตายแล้ว นางก็ไว้ทุกข์ให้เขา
26فَلَمَّا سَمِعَتِ ٱمْرَأَةُ أُورِيَّا أَنَّهُ قَدْ مَاتَ أُورِيَّا رَجُلُهَا، نَدَبَتْ بَعْلَهَا.
27หลังสิ้นระยะไว้ทุกข์ ดาวิดส่งคนไปรับนางเข้ามาในบ้านของท่าน นางเป็นภรรยาของท่านและคลอดบุตรชาย แต่สิ่งที่ดาวิดทำไม่เป็นที่พอพระทัยของพระยาห์เวห์
27وَلَمَّا مَضَتِ ٱلْمَنَاحَةُ أَرْسَلَ دَاوُدُ وَضَمَّهَا إِلَى بَيْتِهِ، وَصَارَتْ لَهُ ٱمْرَأَةً وَوَلَدَتْ لَهُ ٱبْنًا. وَأَمَّا ٱلْأَمْرُ ٱلَّذِي فَعَلَهُ دَاوُدُ فَقَبُحَ فِي عَيْنَيِ ٱلرَّبِّ.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.