2 ซามูเอล 10
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Hebrew Old Testament (Masoretic Text)
1ต่อมากษัตริย์ของชาวอัมโมนสิ้นชีวิต ฮานูนบุตรชายจึงขึ้นครองราชย์แทน
1וַֽיְהִי֙ אַֽחֲרֵי־כֵ֔ן וַיָּ֕מָת מֶ֖לֶךְ בְּנֵ֣י עַמֹּ֑ון וַיִּמְלֹ֛ךְ חָנ֥וּן בְּנֹ֖ו תַּחְתָּֽיו׃
2ดาวิดกล่าวว่า “ข้าจะแสดงความเมตตาต่อฮานูนบุตรนาหาช เหมือนที่พ่อของเขาเคยแสดงความเมตตาต่อข้า” ดาวิดจึงส่งคนรับใช้ไปปลอบใจฮานูนเรื่องพ่อของเขา คนของดาวิดเดินทางเข้าสู่ดินแดนชาวอัมโมน
2וַיֹּ֨אמֶר דָּוִ֜ד אֶעֱשֶׂה־חֶ֣סֶד ׀ עִם־חָנ֣וּן בֶּן־נָחָ֗שׁ כַּאֲשֶׁר֩ עָשָׂ֨ה אָבִ֤יו עִמָּדִי֙ חֶ֔סֶד וַיִּשְׁלַ֨ח דָּוִ֧ד לְנַחֲמֹ֛ו בְּיַד־עֲבָדָ֖יו אֶל־אָבִ֑יו וַיָּבֹ֙אוּ֙ עַבְדֵ֣י דָוִ֔ד אֶ֖רֶץ בְּנֵ֥י עַמֹּֽון׃
3แต่บรรดาผู้นำของชาวอัมโมนพูดกับฮานูนผู้เป็นนายว่า “ท่านคิดว่าดาวิดส่งคนมาปลอบใจเพราะต้องการให้เกียรติพ่อของท่านจริงหรือ? เขาส่งคนมาสำรวจเมือง สอดแนม และหาทางทำลายเมืองมิใช่หรือ?”
3וַיֹּאמְרוּ֩ שָׂרֵ֨י בְנֵֽי־עַמֹּ֜ון אֶל־חָנ֣וּן אֲדֹֽנֵיהֶ֗ם הַֽמְכַבֵּ֨ד דָּוִ֤ד אֶת־אָבִ֙יךָ֙ בְּעֵינֶ֔יךָ כִּֽי־שָׁלַ֥ח לְךָ֖ מְנַֽחֲמִ֑ים הֲ֠לֹוא בַּעֲב֞וּר חֲקֹ֤ור אֶת־הָעִיר֙ וּלְרַגְּלָ֣הּ וּלְהָפְכָ֔הּ שָׁלַ֥ח דָּוִ֛ד אֶת־עֲבָדָ֖יו אֵלֶֽיךָ׃
4ฮานูนจึงจับคนของดาวิด โกนเคราครึ่งหนึ่งของแต่ละคน ตัดเสื้อผ้าตรงกลางจนถึงบั้นท้าย แล้วปล่อยพวกเขาไป
4וַיִּקַּ֨ח חָנ֜וּן אֶת־עַבְדֵ֣י דָוִ֗ד וַיְגַלַּח֙ אֶת־חֲצִ֣י זְקָנָ֔ם וַיִּכְרֹ֧ת אֶת־מַדְוֵיהֶ֛ם בַּחֵ֖צִי עַ֣ד שְׁתֹֽותֵיהֶ֑ם וַֽיְשַׁלְּחֵֽם׃
5เมื่อมีคนบอกดาวิด ท่านส่งคนไปพบพวกเขา เพราะชายเหล่านั้นอับอายมาก กษัตริย์สั่งว่า “อยู่ที่เยรีโคจนกว่าเคราจะงอกขึ้นใหม่ แล้วค่อยกลับมา”
5וַיַּגִּ֤דוּ לְדָוִד֙ וַיִּשְׁלַ֣ח לִקְרָאתָ֔ם כִּֽי־הָי֥וּ הָאֲנָשִׁ֖ים נִכְלָמִ֣ים מְאֹ֑ד וַיֹּ֤אמֶר הַמֶּ֙לֶךְ֙ שְׁב֣וּ בִֽירֵחֹ֔ו עַד־יְצַמַּ֥ח זְקַנְכֶ֖ם וְשַׁבְתֶּֽם׃
6เมื่อชาวอัมโมนรู้ว่าตนเป็นที่ชิงชังของดาวิด พวกเขาจึงส่งคนไปจ้างทหารราบชาวซีเรียจากเบธเรโหบและโศบาห์สองหมื่นคน กษัตริย์แห่งมาอาคาห์พร้อมคนหนึ่งพันคน และคนจากโทบอีกหนึ่งหมื่นสองพันคน
6וַיִּרְאוּ֙ בְּנֵ֣י עַמֹּ֔ון כִּ֥י נִבְאֲשׁ֖וּ בְּדָוִ֑ד וַיִּשְׁלְח֣וּ בְנֵֽי־עַמֹּ֡ון וַיִּשְׂכְּרוּ֩ אֶת־אֲרַ֨ם בֵּית־רְחֹ֜וב וְאֶת־אֲרַ֣ם צֹובָ֗א עֶשְׂרִ֥ים אֶ֙לֶף֙ רַגְלִ֔י וְאֶת־מֶ֤לֶךְ מַֽעֲכָה֙ אֶ֣לֶף אִ֔ישׁ וְאִ֣ישׁ טֹ֔וב שְׁנֵים־עָשָׂ֥ר אֶ֖לֶף אִֽישׁ׃
7ดาวิดทราบข่าวจึงส่งโยอาบกับกองทัพทั้งหมดของเหล่านักรบผู้กล้าออกไป
7וַיִּשְׁמַ֖ע דָּוִ֑ד וַיִּשְׁלַח֙ אֶת־יֹואָ֔ב וְאֵ֥ת כָּל־הַצָּבָ֖א הַגִּבֹּרִֽים׃
8ชาวอัมโมนออกมาตั้งแนวรบตรงทางเข้าประตูเมือง ส่วนชาวซีเรียจากโศบาห์และเรโหบ รวมทั้งคนจากโทบและมาอาคาห์ ตั้งกำลังแยกกันอยู่ในทุ่ง
8וַיֵּֽצְאוּ֙ בְּנֵ֣י עַמֹּ֔ון וַיַּעַרְכ֥וּ מִלְחָמָ֖ה פֶּ֣תַח הַשָּׁ֑עַר וַאֲרַ֨ם צֹובָ֤א וּרְחֹוב֙ וְאִֽישׁ־טֹ֣וב וּמַֽעֲכָ֔ה לְבַדָּ֖ם בַּשָּׂדֶֽה׃
9โยอาบเห็นว่ามีข้าศึกทั้งด้านหน้าและด้านหลัง จึงเลือกทหารชั้นยอดของอิสราเอลมาจัดแนวรบสู้กับชาวซีเรีย
9וַיַּ֣רְא יֹואָ֗ב כִּֽי־הָיְתָ֤ה אֵלָיו֙ פְּנֵ֣י הַמִּלְחָמָ֔ה מִפָּנִ֖ים וּמֵֽאָחֹ֑ור וַיִּבְחַ֗ר מִכֹּל֙ בְּחוּרֵ֣י *בְּיִשְׂרָאֵל (יִשְׂרָאֵ֔ל) וַֽיַּעֲרֹ֖ךְ לִקְרַ֥את אֲרָֽם׃
10ส่วนทหารที่เหลือ โยอาบมอบให้อาบีชัยน้องชายบัญชาการเพื่อตั้งแนวรบสู้กับชาวอัมโมน
10וְאֵת֙ יֶ֣תֶר הָעָ֔ם נָתַ֕ן בְּיַ֖ד אַבְשַׁ֣י אָחִ֑יו וַֽיַּעֲרֹ֕ךְ לִקְרַ֖את בְּנֵ֥י עַמֹּֽון׃
11โยอาบบอกอาบีชัยว่า “ถ้าชาวซีเรียมีกำลังมากกว่าข้า เจ้าจงมาช่วยข้า แต่ถ้าชาวอัมโมนมีกำลังมากกว่าเจ้า ข้าจะไปช่วยเจ้า
11וַיֹּ֗אמֶר אִם־תֶּחֱזַ֤ק אֲרָם֙ מִמֶּ֔נִּי וְהָיִ֥תָה לִּ֖י לִֽישׁוּעָ֑ה וְאִם־בְּנֵ֤י עַמֹּון֙ יֶחֱזְק֣וּ מִמְּךָ֔ וְהָלַכְתִּ֖י לְהֹושִׁ֥יעַֽ לָֽךְ׃
12จงกล้าหาญและเข้มแข็งเพื่อประชาชนของเราและเมืองต่าง ๆ ของพระเจ้าของเรา ขอพระยาห์เวห์ทรงทำสิ่งที่พระองค์ทรงเห็นว่าดี”
12חֲזַ֤ק וְנִתְחַזַּק֙ בְּעַד־עַמֵּ֔נוּ וּבְעַ֖ד עָרֵ֣י אֱלֹהֵ֑ינוּ וַֽיהוָ֔ה יַעֲשֶׂ֥ה הַטֹּ֖וב בְּעֵינָֽיו׃
13โยอาบกับคนที่อยู่กับเขาเข้าโจมตีชาวซีเรีย ชาวซีเรียจึงหนีไปต่อหน้าโยอาบ
13וַיִּגַּ֣שׁ יֹואָ֗ב וְהָעָם֙ אֲשֶׁ֣ר עִמֹּ֔ו לַמִּלְחָמָ֖ה בּֽ͏ַאֲרָ֑ם וַיָּנֻ֖סוּ מִפָּנָֽיו׃
14เมื่อชาวอัมโมนเห็นว่าชาวซีเรียหนีแล้ว พวกเขาก็หนีอาบีชัยเข้าไปในเมืองเช่นกัน โยอาบจึงถอนทัพจากชาวอัมโมนและกลับเยรูซาเล็ม
14וּבְנֵ֨י עַמֹּ֤ון רָאוּ֙ כִּי־נָ֣ס אֲרָ֔ם וַיָּנֻ֙סוּ֙ מִפְּנֵ֣י אֲבִישַׁ֔י וַיָּבֹ֖אוּ הָעִ֑יר וַיָּ֣שָׁב יֹואָ֗ב מֵעַל֙ בְּנֵ֣י עַמֹּ֔ון וַיָּבֹ֖א יְרוּשָׁלָֽ͏ִם׃
15เมื่อชาวซีเรียเห็นว่าตนพ่ายแพ้แก่อิสราเอล พวกเขาก็รวมกำลังกันอีก
15וַיַּ֣רְא אֲרָ֔ם כִּ֥י נִגַּ֖ף לִפְנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל וַיֵּאָסְפ֖וּ יָֽחַד׃
16ฮาดัดเอเซอร์ส่งคนไปเรียกชาวซีเรียที่อยู่ฟากโน้นของแม่น้ำมา พวกเขามาถึงเฮลาม โดยมีโชบัคผู้บัญชาการกองทัพของฮาดัดเอเซอร์นำทัพ
16וַיִּשְׁלַ֣ח הֲדַדְעֶ֗זֶר וַיֹּצֵ֤א אֶת־אֲרָם֙ אֲשֶׁר֙ מֵעֵ֣בֶר הַנָּהָ֔ר וַיָּבֹ֖אוּ חֵילָ֑ם וְשֹׁובַ֛ךְ שַׂר־צְבָ֥א הֲדַדְעֶ֖זֶר לִפְנֵיהֶֽם׃
17เมื่อดาวิดทราบข่าว ท่านรวบรวมชาวอิสราเอลทั้งหมด ข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปถึงเฮลาม ชาวซีเรียตั้งแนวรบสู้กับดาวิด และทั้งสองฝ่ายก็รบกัน
17וַיֻּגַּ֣ד לְדָוִ֗ד ס וַיֶּאֱסֹ֤ף אֶת־כָּל־יִשְׂרָאֵל֙ וַיַּעֲבֹ֣ר אֶת־הַיַּרְדֵּ֔ן וַיָּבֹ֖א חֵלָ֑אמָה וַיַּעַרְכ֤וּ אֲרָם֙ לִקְרַ֣את דָּוִ֔ד וַיִּלָּחֲמ֖וּ עִמֹּֽו׃
18ชาวซีเรียหนีไปต่อหน้าอิสราเอล ดาวิดฆ่าคนขับรถรบชาวซีเรียเจ็ดร้อยคน และพลม้าสี่หมื่นคน ท่านยังโจมตีโชบัคผู้บัญชาการกองทัพจนเขาตายที่นั่น
18וַיָּ֣נָס אֲרָם֮ מִפְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵל֒ וַיַּהֲרֹ֨ג דָּוִ֜ד מֵאֲרָ֗ם שְׁבַ֤ע מֵאֹות֙ רֶ֔כֶב וְאַרְבָּעִ֥ים אֶ֖לֶף פָּרָשִׁ֑ים וְאֵ֨ת שֹׁובַ֧ךְ שַׂר־צְבָאֹ֛ו הִכָּ֖ה וַיָּ֥מָת שָֽׁם׃
19เมื่อกษัตริย์ทั้งหลายที่เป็นข้ารับใช้ของฮาดัดเอเซอร์เห็นว่าตนพ่ายแพ้แก่อิสราเอล พวกเขาก็ทำสันติภาพกับอิสราเอลและรับใช้อิสราเอล ชาวซีเรียจึงไม่กล้าช่วยชาวอัมโมนอีก
19וַיִּרְא֨וּ כָֽל־הַמְּלָכִ֜ים עַבְדֵ֣י הֲדַדְעֶ֗זֶר כִּ֤י נִגְּפוּ֙ לִפְנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל וַיַּשְׁלִ֥מוּ אֶת־יִשְׂרָאֵ֖ל וַיַּֽעַבְד֑וּם וַיִּֽרְא֣וּ אֲרָ֔ם לְהֹושִׁ֥יעַ עֹ֖וד אֶת־בְּנֵ֥י עַמֹּֽון׃ פ
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.