בראשית 3
Hebrew Old Testament, word by word (STEPBible TAHOT)Original language
Hebrew Old Testament, word by word (STEPBible TAHOT)
Freedom Bible (Thai)
1וְהַנָּחָשׁ֙ הָיָ֣ה עָר֔וּם מִכֹּל֙ חַיַּ֣ת הַשָּׂדֶ֔ה אֲשֶׁ֥ר עָשָׂ֖ה יְהוָ֣ה אֱלֹהִ֑ים וַיֹּ֙אמֶר֙ אֶל־הָ֣אִשָּׁ֔ה אַ֚ף כִּֽי־אָמַ֣ר אֱלֹהִ֔ים לֹ֣א תֹֽאכְל֔וּ מִכֹּ֖ל עֵ֥ץ הַגָּֽן׃
1งูมีเล่ห์เหลี่ยมกว่าสัตว์ในทุ่งทุกชนิดที่พระเจ้ายาห์เวห์ทำไว้ มันถามหญิงคนนั้นว่า “พระเจ้าพูดจริงหรือว่า ‘ห้ามพวกเจ้ากินผลจากต้นไม้ทุกต้นในสวน’?”
2וַתֹּ֥אמֶר הָֽאִשָּׁ֖ה אֶל־הַנָּחָ֑שׁ מִפְּרִ֥י עֵֽץ־הַגָּ֖ן נֹאכֵֽל׃
2หญิงนั้นตอบงูว่า “พวกเรากินผลจากต้นไม้ในสวนได้
3וּמִפְּרִ֣י הָעֵץ֮ אֲשֶׁ֣ר בְּתוֹךְ־הַגָּן֒ אָמַ֣ר אֱלֹהִ֗ים לֹ֤א תֹֽאכְלוּ֙ מִמֶּ֔נּוּ וְלֹ֥א תִגְּע֖וּ בּ֑וֹ פֶּן־תְּמֻתֽוּן׃
3แต่ผลจากต้นที่อยู่กลางสวน พระเจ้าบอกว่า ‘อย่ากิน และอย่าแตะต้อง ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าจะตาย’”
4וַיֹּ֥אמֶר הַנָּחָ֖שׁ אֶל־הָֽאִשָּׁ֑ה לֹֽא־מ֖וֹת תְּמֻתֽוּן׃
4งูตอบหญิงนั้นว่า “พวกเจ้าไม่ตายหรอก
5כִּ֚י יֹדֵ֣עַ אֱלֹהִ֔ים כִּ֗י בְּיוֹם֙ אֲכָלְכֶ֣ם מִמֶּ֔נּוּ וְנִפְקְח֖וּ עֵֽינֵיכֶ֑ם וִהְיִיתֶם֙ כֵּֽאלֹהִ֔ים יֹדְעֵ֖י ט֥וֹב וָרָֽע׃
5พระเจ้ารู้ว่าเมื่อกินผลนั้น ตาของพวกคุณจะเปิดออก แล้วพวกคุณจะเป็นเหมือนพระเจ้า รู้จักดีและชั่ว”
6וַתֵּ֣רֶא הָֽאִשָּׁ֡ה כִּ֣י טוֹב֩ הָעֵ֨ץ לְמַאֲכָ֜ל וְכִ֧י תַֽאֲוָה־ה֣וּא לָעֵינַ֗יִם וְנֶחְמָ֤ד הָעֵץ֙ לְהַשְׂכִּ֔יל וַתִּקַּ֥ח מִפִּרְי֖וֹ וַתֹּאכַ֑ל וַתִּתֵּ֧ן גַּם־לְאִישָׁ֛הּ עִמָּ֖הּ וַיֹּאכַֽל׃
6หญิงนั้นเห็นว่าผลจากต้นไม้นั้นน่ากิน ดูสวยงาม และน่าปรารถนาเพราะจะทำให้มีปัญญา เธอจึงเด็ดผลมากิน แล้วแบ่งให้สามีที่อยู่กับเธอ เขาก็กินด้วย
7וַתִּפָּקַ֙חְנָה֙ עֵינֵ֣י שְׁנֵיהֶ֔ם וַיֵּ֣דְע֔וּ כִּ֥י עֵֽירֻמִּ֖ם הֵ֑ם וַֽיִּתְפְּרוּ֙ עֲלֵ֣ה תְאֵנָ֔ה וַיַּעֲשׂ֥וּ לָהֶ֖ם חֲגֹרֹֽת׃
7แล้วตาของทั้งสองก็เปิดออก พวกเขารู้ว่าตัวเองเปลือยกาย จึงเอาใบมะเดื่อมาเย็บเข้าด้วยกันทำเป็นเครื่องนุ่งห่ม
8וַֽיִּשְׁמְע֞וּ אֶת־ק֨וֹל יְהוָ֧ה אֱלֹהִ֛ים מִתְהַלֵּ֥ךְ בַּגָּ֖ן לְר֣וּחַ הַיּ֑וֹם וַיִּתְחַבֵּ֨א הָֽאָדָ֜ם וְאִשְׁתּ֗וֹ מִפְּנֵי֙ יְהוָ֣ה אֱלֹהִ֔ים בְּת֖וֹךְ עֵ֥ץ הַגָּֽן׃
8เมื่อได้ยินเสียงก้าวเดินของพระเจ้ายาห์เวห์ในสวนยามลมเย็น ชายกับภรรยาก็ซ่อนตัวจากเบื้องหน้าพระเจ้ายาห์เวห์อยู่ท่ามกลางต้นไม้ในสวน
9וַיִּקְרָ֛א יְהוָ֥ה אֱלֹהִ֖ים אֶל־הָֽאָדָ֑ם וַיֹּ֥אמֶר ל֖וֹ אַיֶּֽכָּה׃
9พระเจ้ายาห์เวห์เรียกชายคนนั้นว่า “เจ้าอยู่ที่ไหน?”
10וַיֹּ֕אמֶר אֶת־קֹלְךָ֥ שָׁמַ֖עְתִּי בַּגָּ֑ן וָאִירָ֛א כִּֽי־עֵירֹ֥ם אָנֹ֖כִי וָאֵחָבֵֽא׃
10ชายตอบว่า “ได้ยินเสียงของพระองค์ในสวน ก็กลัวเพราะเปลือยกายอยู่ เลยซ่อนตัว”
11וַיֹּ֕אמֶר מִ֚י הִגִּ֣יד לְךָ֔ כִּ֥י עֵירֹ֖ם אָ֑תָּה הֲמִן־הָעֵ֗ץ אֲשֶׁ֧ר צִוִּיתִ֛יךָ לְבִלְתִּ֥י אֲכָל־מִמֶּ֖נּוּ אָכָֽלְתָּ׃
11พระเจ้าถามว่า “ใครบอกเจ้าว่าเจ้าเปลือยกาย? เจ้าได้กินผลจากต้นไม้ที่เราสั่งห้ามไว้หรือ?”
12וַיֹּ֖אמֶר הָֽאָדָ֑ם הָֽאִשָּׁה֙ אֲשֶׁ֣ר נָתַ֣תָּה עִמָּדִ֔י הִ֛וא נָֽתְנָה־לִּ֥י מִן־הָעֵ֖ץ וָאֹכֵֽל׃
12ชายตอบว่า “ผู้หญิงที่พระองค์ให้มาอยู่ด้วยเอาผลจากต้นนั้นให้ผม ผมก็เลยกิน”
13וַיֹּ֨אמֶר יְהוָ֧ה אֱלֹהִ֛ים לָאִשָּׁ֖ה מַה־זֹּ֣את עָשִׂ֑ית וַתֹּ֙אמֶר֙ הָֽאִשָּׁ֔ה הַנָּחָ֥שׁ הִשִּׁיאַ֖נִי וָאֹכֵֽל׃
13พระเจ้ายาห์เวห์ถามหญิงนั้นว่า “เจ้าทำอะไรลงไป?” หญิงนั้นตอบว่า “งูหลอกฉัน ฉันก็เลยกิน”
14וַיֹּאמֶר֩ יְהֹוָ֨ה אֱלֹהִ֥ים׀ אֶֽל־הַנָּחָשׁ֮ כִּ֣י עָשִׂ֣יתָ זֹּאת֒ אָר֤וּר אַתָּה֙ מִכָּל־הַבְּהֵמָ֔ה וּמִכֹּ֖ל חַיַּ֣ת הַשָּׂדֶ֑ה עַל־גְּחֹנְךָ֣ תֵלֵ֔ךְ וְעָפָ֥ר תֹּאכַ֖ל כָּל־יְמֵ֥י חַיֶּֽיךָ׃
14พระเจ้ายาห์เวห์กล่าวกับงูว่า “เพราะเจ้าทำเช่นนี้ เจ้าจึงถูกสาปยิ่งกว่าปศุสัตว์ทั้งหมด และสัตว์ในทุ่งทุกชนิด เจ้าจะเลื้อยด้วยท้อง และกินฝุ่นตลอดชีวิต
15וְאֵיבָ֣ה׀ אָשִׁ֗ית בֵּֽינְךָ֙ וּבֵ֣ין הָֽאִשָּׁ֔ה וּבֵ֥ין זַרְעֲךָ֖ וּבֵ֣ין זַרְעָ֑הּ ה֚וּא יְשׁוּפְךָ֣ רֹ֔אשׁ וְאַתָּ֖ה תְּשׁוּפֶ֥נּוּ עָקֵֽב׃ ס
15เราจะทำให้เจ้ากับหญิงนี้เป็นศัตรูกัน และให้เชื้อสายของเจ้ากับเชื้อสายของนางเป็นศัตรูกัน เขาจะทำให้หัวเจ้าบาดเจ็บ ส่วนเจ้าจะทำให้ส้นเท้าของเขาบาดเจ็บ”
16אֶֽל־הָאִשָּׁ֣ה אָמַ֗ר הַרְבָּ֤ה אַרְבֶּה֙ עִצְּבוֹנֵ֣ךְ וְהֵֽרֹנֵ֔ךְ בְּעֶ֖צֶב תֵּֽלְדִ֣י בָנִ֑ים וְאֶל־אִישֵׁךְ֙ תְּשׁ֣וּקָתֵ֔ךְ וְה֖וּא יִמְשָׁל־בָּֽךְ׃ ס
16พระองค์กล่าวกับหญิงนั้นว่า “เราจะทำให้ความเจ็บปวดในการคลอดลูกของเจ้าเพิ่มขึ้นอย่างมาก เจ้าจะคลอดลูกด้วยความเจ็บปวด เจ้าจะปรารถนาสามีของเจ้า และเขาจะปกครองเจ้า”
17וּלְאָדָ֣ם אָמַ֗ר כִּֽי־שָׁמַעְתָּ֮ לְק֣וֹל אִשְׁתֶּךָ֒ וַתֹּ֙אכַל֙ מִן־הָעֵ֔ץ אֲשֶׁ֤ר צִוִּיתִ֙יךָ֙ לֵאמֹ֔ר לֹ֥א תֹאכַ֖ל מִמֶּ֑נּוּ אֲרוּרָ֤ה הָֽאֲדָמָה֙ בַּֽעֲבוּרֶ֔ךָ בְּעִצָּבוֹן֙ תֹּֽאכֲלֶ֔נָּה כֹּ֖ל יְמֵ֥י חַיֶּֽיךָ׃
17พระองค์กล่าวกับอาดัมว่า “เจ้าฟังคำภรรยาของเจ้า และกินผลจากต้นไม้ ซึ่งเราเคยสั่งห้ามไว้ว่า ‘ห้ามกินผลจากต้นนั้น’ เพราะเหตุนี้ ดินจึงถูกสาปเพราะเจ้า เจ้าจะตรากตรำหากินจากดินนี้ตลอดชีวิต
18וְק֥וֹץ וְדַרְדַּ֖ר תַּצְמִ֣יחַֽ לָ֑ךְ וְאָכַלְתָּ֖ אֶת־עֵ֥שֶׂב הַשָּׂדֶֽה׃
18ดินจะงอกทั้งหนามและพืชมีหนามขึ้นมาให้เจ้า และเจ้าจะกินพืชในทุ่ง
19בְּזֵעַ֤ת אַפֶּ֙יךָ֙ תֹּ֣אכַל לֶ֔חֶם עַ֤ד שֽׁוּבְךָ֙ אֶל־הָ֣אֲדָמָ֔ה כִּ֥י מִמֶּ֖נָּה לֻקָּ֑חְתָּ כִּֽי־עָפָ֣ר אַ֔תָּה וְאֶל־עָפָ֖ר תָּשֽׁוּב׃
19เจ้าจะกินขนมปังด้วยหยาดเหงื่อบนใบหน้า จนกว่าจะกลับคืนสู่ดิน เพราะเจ้ามาจากดิน เจ้าเป็นฝุ่น และเจ้าจะกลับเป็นฝุ่นอีก”
20וַיִּקְרָ֧א הָֽאָדָ֛ם שֵׁ֥ם אִשְׁתּ֖וֹ חַוָּ֑ה כִּ֛י הִ֥וא הָֽיְתָ֖ה אֵ֥ם כָּל־חָֽי׃
20ชายคนนั้นตั้งชื่อภรรยาว่าเอวา เพราะเธอจะเป็นแม่ของคนทุกคนที่มีชีวิต
21וַיַּעַשׂ֩ יְהוָ֨ה אֱלֹהִ֜ים לְאָדָ֧ם וּלְאִשְׁתּ֛וֹ כָּתְנ֥וֹת ע֖וֹר וַיַּלְבִּשֵֽׁם׃ פ
21พระเจ้ายาห์เวห์ทำเสื้อผ้าจากหนังสัตว์ให้อาดัมและภรรยา แล้วสวมให้พวกเขา
22וַיֹּ֣אמֶר׀ יְהוָ֣ה אֱלֹהִ֗ים הֵ֤ן הָֽאָדָם֙ הָיָה֙ כְּאַחַ֣ד מִמֶּ֔נּוּ לָדַ֖עַת ט֣וֹב וָרָ֑ע וְעַתָּ֣ה׀ פֶּן־יִשְׁלַ֣ח יָד֗וֹ וְלָקַח֙ גַּ֚ם מֵעֵ֣ץ הַֽחַיִּ֔ים וְאָכַ֖ל וָחַ֥י לְעֹלָֽם׃
22พระเจ้ายาห์เวห์กล่าวว่า “ดูสิ มนุษย์กลายเป็นเหมือนหนึ่งในพวกเราแล้ว คือรู้จักดีและชั่ว ทีนี้ ถ้าเขายื่นมือไปเอาผลจากต้นไม้แห่งชีวิตมากินด้วย แล้วมีชีวิตตลอดไป—”
23וַֽיְשַׁלְּחֵ֛הוּ יְהוָ֥ה אֱלֹהִ֖ים מִגַּן־עֵ֑דֶן לַֽעֲבֹד֙ אֶת־הָ֣אֲדָמָ֔ה אֲשֶׁ֥ר לֻקַּ֖ח מִשָּֽׁם׃
23พระเจ้ายาห์เวห์จึงส่งเขาออกจากสวนเอเดน ให้ไปเพาะปลูกดินที่เขามาจาก
24וַיְגָ֖רֶשׁ אֶת־הָֽאָדָ֑ם וַיַּשְׁכֵּן֩ מִקֶּ֨דֶם לְגַן־עֵ֜דֶן אֶת־הַכְּרֻבִ֗ים וְאֵ֨ת לַ֤הַט הַחֶ֙רֶב֙ הַמִּתְהַפֶּ֔כֶת לִשְׁמֹ֕ר אֶת־דֶּ֖רֶךְ עֵ֥ץ הַֽחַיִּֽים׃ ס
24พระองค์ขับมนุษย์ออกไป แล้วตั้งเครูบิม ไว้ทางตะวันออกของสวนเอเดน พร้อมดาบเพลิงที่หมุนไปได้ทุกทิศ เพื่อเฝ้าทางไปยังต้นไม้แห่งชีวิต
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.