Josué 9
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
1Quando todos os reis que estavam além do Jordão, na região montanhosa, nas planícies e em toda a costa do grande mar em frente ao Líbano — os hititas, os amorreus, os cananeus, os ferezeus, os heveus e os jebuseus — ouviram isso,
1Ла аузул ачестор лукрурь, тоць ымпэраций каре ерау динкоаче де Йордан, ын мунте ши ын вале ши пе тоатэ коаста Мэрий челей Марь, пынэ лынгэ Либан, хетиций, амориций, канааниций, ферезиций, хевиций ши иебусиций
2eles se reuniram para lutar contra Josué e contra Israel, de comum acordo.
2с-ау унит ымпреунэ ынтр-о ынцелеӂере ка сэ лупте ымпотрива луй Иосуа ши ымпотрива луй Исраел.
3Mas quando os habitantes de Gibeom ouviram o que Josué tinha feito a Jericó e a Ai,
3Локуиторий дин Габаон, де партя лор, кынд ау аузит че фэкусе Иосуа Иерихонулуй ши четэций Ай,
4eles também recorreram a um ardil; foram e se passaram por embaixadores, pegaram sacos velhos para os seus jumentos e odres de vinho velhos, rompidos e remendados,
4ау ынтребуинцат ун виклешуг ши ау порнит ла друм ку меринде пентру кэлэторие. Ау луат ниште сачь векь пе мэгарий лор ши ниште бурдуфурь векь пентру вин, рупте ши кырпите,
5calçaram sandálias velhas e remendadas nos pés, e vestiram roupas velhas. Todo o pão do seu suprimento de comida estava seco e mofado.
5яр ын пичоаре пуртау ынкэлцэминте веке ши кырпитэ ши ерау ымбрэкаць ку ниште хайне векь пе ей, яр тоатэ пыня пе каре о авяу пентру хранэ ера ускатэ ши мучегэитэ.
6Eles foram a Josué, no acampamento em Gilgal, e disseram a ele e aos homens de Israel: “Viemos de uma terra distante. Agora, portanto, façam uma aliança conosco.”
6С-ау дус ла Иосуа, ын табэрэ ла Гилгал, ши ле-ау зис луй ши тутурор челор дин Исраел: „Ной веним динтр-о царэ депэртатэ, акум деч фачець легэмынт ку ной.”
7Os homens de Israel disseram aos heveus: “Talvez vocês vivam entre nós. Como poderíamos fazer uma aliança com vocês?”
7Бэрбаций луй Исраел ау рэспунс хевицилор ачестора: „Поате кэ вой локуиць ын мижлокул ностру, кум сэ фачем ной легэмынт ку вой?”
8Eles disseram a Josué: “Somos seus servos.” Josué lhes perguntou: “Quem são vocês? De onde vocês vêm?”
8Ей ау зис луй Иосуа: „Ной сунтем робий тэй.” Ши Иосуа ле-а зис: „Чине сунтець вой ши де унде вениць?”
9Eles lhe disseram: “Seus servos vieram de uma terra muito distante por causa do nome do SENHOR seu Deus; pois ouvimos da sua fama, de tudo o que ele fez no Egito,
9Ей й-ау рэспунс: „Робий тэй вин динтр-о царэ фоарте депэртатэ, пентру файма Домнулуй Думнезеулуй тэу, кэч ам аузит ворбинду-се де Ел, де тот че а фэкут ын Еӂипт
10e de tudo o que ele fez aos dois reis dos amorreus que estavam além do Jordão, a Seom, rei de Hesbom, e a Ogue, rei de Basã, que estava em Astarote.
10ши де че а фэкут челор дой ымпэраць ай аморицилор динколо де Йордан, луй Сихон, ымпэратул Хесбонулуй, ши луй Ог, ымпэратул Басанулуй, каре ера ла Аштарот.
11Nossos anciãos e todos os habitantes do nosso país nos falaram, dizendo: 'Peguem suprimentos em suas mãos para a jornada e vão ao encontro deles. Digam-lhes: “Somos seus servos. Agora façam uma aliança conosco.”'
11Ши бэтрыний ноштри ши тоць локуиторий дин цара ноастрэ не-ау зис: ‘Луаць ку вой меринде пентру кэлэторие, дучеци-вэ ынаинтя лор ши спунеци-ле: «Ной сунтем робий воштри; акум деч фачець легэмынт ку ной.»’
12Este nosso pão nós pegamos quente para os nossos suprimentos em nossas casas no dia em que saímos para vir até vocês; mas agora, vejam, está seco e ficou mofado.
12Ятэ пыня ноастрэ: ера калдэ кынд ам луат-о ка меринде де акасэ, ын зиуа кынд ам плекат сэ веним ла вой, ши акум с-а ускат ши с-а мучегэит.
13Estes odres de vinho, que enchemos, eram novos; e vejam, estão rompidos. Estas nossas roupas e nossas sandálias ficaram velhas por causa da jornada muito longa.”
13Бурдуфуриле ачестя де вин, кынд ле-ам умплут, ерау ной де тот ши ятэ-ле, с-ау рупт; хайнеле ши ынкэлцэминтя ноастрэ с-ау ынвекит де лунӂимя пря маре а друмулуй.”
14Os homens provaram de suas provisões, e não pediram conselho da boca do SENHOR.
14Бэрбаций луй Исраел ау луат дин меринделе лор ши н-ау ынтребат пе Домнул.
15Josué fez paz com eles e fez uma aliança com eles, para deixá-los viver. Os príncipes da congregação juraram a eles.
15Иосуа а фэкут паче ку ей ши а ынкеят ун легэмынт прин каре требуя сэ-й ласе ку вяцэ, ши кэпетенииле адунэрий ле-ау журат лукрул ачеста.
16Ao fim de três dias depois de terem feito a aliança com eles, ouviram que eram seus vizinhos e que viviam entre eles.
16Ла трей зиле дупэ ынкееря ачестуй легэмынт, копиий луй Исраел ау афлат кэ ерау вечинь ку ей ши кэ локуяу ын мижлокул лор.
17Os filhos de Israel viajaram e chegaram às suas cidades no terceiro dia. Ora, as cidades deles eram Gibeom, Cefira, Beerote e Quiriate-Jearim.
17Кэч копиий луй Исраел ау плекат ши а трея зи ау ажунс ла четэциле лор; четэциле лор ерау Габаон, Кефира, Беерот ши Кириат-Иеарим.
18Os filhos de Israel não os atacaram, porque os príncipes da congregação haviam jurado a eles pelo SENHOR, o Deus de Israel. Toda a congregação murmurou contra os príncipes.
18Дар ну й-ау бэтут, пентру кэ фрунташий адунэрий ле журасерэ пе Домнул Думнезеул луй Исраел кэ-й вор лэса ку вяцэ. Ши тоатэ адунаря а кыртит ымпотрива кэпетениилор.
19Mas todos os príncipes disseram a toda a congregação: “Nós juramos a eles pelo SENHOR, o Deus de Israel. Agora, portanto, não podemos tocar neles.
19Тоате кэпетенииле ау зис ынтреӂий адунэрь: „Ле-ам журат пе Домнул Думнезеул луй Исраел, ши акум ну путем сэ не атинӂем де ей.
20Faremos isto a eles, e os deixaremos viver; para que a ira não caia sobre nós, por causa do juramento que lhes fizemos.”
20Ятэ че ле вом фаче: ый вом лэса ку вяцэ, ка сэ н-адучем песте ной мыния Домнулуй дин причина журэмынтулуй пе каре ли л-ам фэкут.”
21Os príncipes lhes disseram: “Deixem-nos viver.” Assim eles se tornaram lenhadores e tiradores de água para toda a congregação, como os príncipes lhes haviam dito.
21„Сэ трэяскэ”, ле-ау зис кэпетенииле. Дар ау фост ынтребуинцаць ла тэят лемне ши ла скос апэ пентру тоатэ адунаря, кум ле спусесерэ кэпетенииле.
22Josué os chamou e lhes falou, dizendo: “Por que vocês nos enganaram, dizendo: 'Estamos muito longe de vocês', quando vivem entre nós?
22Иосуа й-а кемат ши ле-а ворбит астфел: „Пентру че не-аць ыншелат зикынд: ‘Сунтем фоарте департе де вой’, кынд вой локуиць ын мижлокул ностру?
23Agora, portanto, vocês são malditos, e nunca deixarão de ser escravos, tanto lenhadores quanto tiradores de água para a casa do meu Deus.”
23Акум сунтець блестемаць ши ну вець ынчета сэ фиць ын робие, сэ тэяць лемне ши сэ скоатець апэ пентру Каса Думнезеулуй меу.”
24Eles responderam a Josué e disseram: “Porque foi certamente anunciado aos seus servos como o SENHOR seu Deus ordenou ao seu servo Moisés que lhes desse toda a terra, e que destruísse todos os habitantes da terra de diante de vocês. Portanto, tivemos muito medo por nossas vidas por causa de vocês, e fizemos esta coisa.
24Ей ау рэспунс луй Иосуа ши ау зис: „Робий тэй ау аузит де порунчиле дате де Домнул Думнезеул тэу робулуй Сэу Мойсе, ка сэ вэ дя ын мынэ тоатэ цара ши сэ нимичяскэ динаинтя воастрэ пе тоць локуиторий ей; ши вениря воастрэ а бэгат маре фрикэ ын ной ку привире ла вяца ноастрэ: ятэ де че ам лукрат аша.
25Agora, vejam, estamos em suas mãos. Faça conosco o que lhe parecer bom e justo fazer.”
25Ши акум, ятэ-не ын мыниле тале; фэ ку ной че вей креде кэ есте бине ши дрепт сэ фачь.”
26Assim ele lhes fez, e os livrou das mãos dos filhos de Israel, para que não os matassem.
26Иосуа ле-а фэкут аша кум хотэрысе; й-а избэвит дин мына копиилор луй Исраел, каре ну й-ау оморыт,
27Naquele dia, Josué os tornou lenhadores e tiradores de água para a congregação e para o altar do SENHOR até o dia de hoje, no lugar que ele escolhesse.
27дар дин зиуа ачея й-а пус сэ тае лемне ши сэ скоатэ апэ пентру адунаре ши пентру алтарул Домнулуй ын локул пе каре л-ар алеӂе Домнул: чея че фак пынэ ын зиуа де азь.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.