Atos
Chapter 28
Bíblia Portuguesa Mundia…

Read in

Smith–Van Dyck Arabic Bible (فان دايك)Judson Burmese Bible (1840)Chamorro: Gospels, Acts and PsalmsChinese Union Version, punctuated (Simplified)Chinese Union Version, punctuated (Traditional)Coptic New TestamentCoptic New Testament (Bohairic)Kralice Bible (1613)Testamenta Marra (Dieri New Testament)Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)Asang Khongca Bible (Eastern Khumi Chin, 2019)Berean Standard BibleDouay-Rheims Bible, American Edition (1899)King James Version with ApocryphaWorld English BibleLondona Biblio (Esperanto, 1910)Louis Segond 1910Lutherbibel 1912Greek New Testament, word by word (STEPBible TAGNT)Greek New Testament: 1904 Patriarchal Text (Byzantine)Greek New Testament: Byzantine Text (Robinson–Pierpont 2018)Greek New Testament: Textus ReceptusSBL Greek New TestamentBaibala Hemolele (Hawaiian Bible, 1868 revision)Modern Hebrew BibleDiodati Bibbia 1885Freedom Bible (フリーダム・バイブル)Korean Bible, 1910 (한국어 성경)Bible Mutal (Kosraean)Clementine Vulgate, 1598Baibal Olcim (Matupi Chin)Old Persian Version (ترجمه قدیم)Kadede Kap (Pohnpeian New Testament and Psalms)Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)Cornilescu Bible (1924), Cyrillic scriptSynodal Translation (Синодальный перевод)Daničić–Karadžić Bible (1868), CyrillicReina-Valera 1909Biblia Takatifu (Swahili): New Testament portionsFreedom Bible (Thai)Tongan Bible, Revised West VersionKulish and Puluj Bible (1905)Vietnamese Bible (1923 translation)
vs Tongan Bible, Revi…
Aa
Text size
Line width
Verse numbers
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Tongan Bible, Revised West Version
1Depois que escapamos, eles descobriram que a ilha se chamava Malta.
1Pea kuo hao ʻakimautolu, pea mau toki ʻilo ko e motu ia ʻoku ui ko Melita.
2Os nativos demonstraram uma bondade incomum para conosco; pois acenderam uma fogueira e acolheram a todos nós, por causa da chuva que caía e por causa do frio.
2Pea naʻe lahi ʻae ʻofa mai ʻae kakai muli kiate kimautolu: he naʻa nau tutu ʻae afi, ʻo maʻu ʻakimautolu kotoa pē, koeʻuhi naʻe tō ʻae ʻuha, pea koeʻuhi ko e momoko.
3Mas quando Paulo ajuntou um feixe de gravetos e os colocou no fogo, uma víbora saiu por causa do calor e prendeu-se à sua mão.
3Pea ʻi he okooko ʻe Paula ʻae ʻu popohango, ʻo ne tuku ia ki he afi, naʻe haʻu mei he mafana ʻae ngata fekai, ʻo piki ʻi hono nima.
4Quando os nativos viram a criatura pendurada em sua mão, disseram uns aos outros: “Sem dúvida este homem é um assassino, a quem, embora tenha escapado do mar, a Justiça não permitiu que vivesse.”
4Pea kuo mamata ʻae kakai muli ki he manu ʻoku tāupe ʻi hono nima, ne nau fepehēʻaki ʻiate kinautolu, “Ko e moʻoni ko e fakapō ʻae tangata ni, pea kuo hao ia mei he tahi, ka ʻoku ʻikai tuku ia ʻe he houhau ke ne moʻui.”
5No entanto, ele sacudiu a criatura no fogo e não sofreu nenhum mal.
5Pea tupeʻi ʻe ia ʻae manu ki he afi, pea naʻe ʻikai ongoʻi ʻe ia ha kovi.
6Mas eles esperavam que ele fosse inchar ou cair morto de repente; porém, depois de observarem por muito tempo e verem que nada de mal lhe acontecia, mudaram de ideia e disseram que ele era um deus.
6Ka naʻa nau ʻamanaki ki heʻene pupula, pe tō hifo ʻo mate fakafokifā pe: pea kuo nau siosio ʻo fuoloa, kae ʻikai mamata ki ha kovi kuo hoko kiate ia; pea liliu honau loto, ʻonau pehē, “Tā ko e ʻotua ia.”
7Ora, nas vizinhanças daquele lugar havia terras pertencentes ao homem principal da ilha, chamado Públio, o qual nos recebeu e nos hospedou com muita cortesia por três dias.
7Pea naʻe tuʻu ʻi he potu ko ia ʻae ʻapi ʻoe ʻeiki ʻoe motu, ko hono hingoa ko Pupilio; pea naʻe ʻofa mai ia kiate kimautolu, ʻo mau nofo ʻi hono ʻapi ʻi he ʻaho ʻe tolu.
8O pai de Públio estava de cama, doente com febre e disenteria. Paulo entrou para vê-lo, orou e, impondo as mãos sobre ele, o curou.
8Pea pehē, naʻe tokoto ʻae tamai ʻa Pupilio ʻoku mahaki, ko e mofi mo e hana toto; pea kuo hū atu ʻa Paula ki ai, ʻo lotu, pea ne ala atu hono nima kiate ia, ʻo fakamoʻui ia.
9Depois disso, os demais que tinham doenças na ilha também vieram e foram curados.
9Pea kuo fai ia, pea haʻu foki mo e niʻihi ʻoe motu naʻe moʻua ʻi he ngaahi mahaki, pea fakamoʻui:
10Eles também nos prestaram muitas honras; e quando embarcamos, colocaram a bordo as coisas de que precisávamos.
10Pea naʻa nau foaki ʻae ngaahi foaki lahi kiate kimautolu; pea ʻi heʻemau ʻalu, naʻa nau fakaheka ʻae ngaahi meʻa naʻe ʻaonga.
11Após três meses, embarcamos em um navio de Alexandria que havia passado o inverno na ilha, cuja figura de proa era “Os Irmãos Gêmeos”.
11Pea kuo hili ʻae māhina ʻe tolu, naʻa mau folau ʻi he vaka ʻAlekisānitia, naʻe nofo ʻi he motu ʻi he faʻahitaʻu afā, pea ko hono fakaʻilonga “ko e Mahangataʻane.”
12Aportando em Siracusa, ficamos ali três dias.
12Pea naʻa mau ʻalu ki ʻuta ʻi Silakusa, pea mau nofo ai ʻo ʻaho tolu.
13Dali, contornando a costa, chegamos a Régio. Depois de um dia, começou a soprar um vento sul, e no segundo dia chegamos a Putéoli,
13Pea mau fākahua mei ai, pea mau aʻu atu ki Lisio: pea hili ʻae ʻaho ʻe taha, pea tonga ʻae matangi, pea pongipongi ai, naʻa mau aʻu atu ki Piuteoli:
14onde encontramos irmãos, e fomos convidados a ficar com eles por sete dias. E assim fomos para Roma.
14Pea mau ʻilo ai ʻae kāinga, pea naʻa nau kole ke mau nofo mo kinautolu ʻo ʻaho fitu: pea naʻa mau fononga atu ki Loma.
15Dali os irmãos, quando ouviram falar de nós, vieram ao nosso encontro até a Praça de Ápio e as Três Vendas. Quando Paulo os viu, deu graças a Deus e sentiu-se encorajado.
15Pea kuo fanongo ʻae kāinga mei ai kiate kimautolu, naʻa nau haʻu ʻo fakafetaulaki mai kiate kimautolu ki he Malaʻe ʻo ʻApio, mo e Fale ʻe tolu: pea kuo mamata ai ʻa Paula, pea ne fakafetaʻi ki he ʻOtua, mo loto mālohi ai.
16Quando entramos em Roma, o centurião entregou os prisioneiros ao capitão da guarda, mas Paulo recebeu permissão para morar por conta própria, com o soldado que o guardava.
16Pea kuo mau aʻu atu ki Loma, pea tuku ʻe he ʻeikitau ʻae kau pōpula ki he pule ʻoe kau tau: ka naʻe tuku ʻa Paula ke nofo kehe, mo e tangata tau naʻa ne leʻohi ia.
17Após três dias, Paulo convocou aqueles que eram os líderes dos judeus. Quando se reuniram, ele lhes disse: “Eu, irmãos, embora não tivesse feito nada contra o povo ou contra os costumes de nossos pais, ainda assim fui entregue como prisioneiro, em Jerusalém, às mãos dos romanos,
17Pea pehē, “Kuo hili ʻae ʻaho ʻe tolu, pea fekau ʻe Paula ki he kau matāpule Siu ke fakataha: pea kuo nau kātoa mai, pea ne pehē kiate kinautolu, ʻae kau tangata ko e kāinga, naʻe ʻikai pe te u fai ha meʻa ki he kakai pe ki he ngaahi ngāue fakaʻeiki ʻo ʻetau ngaahi tamai, ka naʻe tuku au mei Selūsalema, ko e pōpula ki he nima ʻoe kakai Loma.
18os quais, quando me interrogaram, queriam me libertar, porque não havia em mim motivo algum para morte.
18Pea kuo nau fakamaau au, pea nau loto ke tukuange au, koeʻuhi naʻe ʻikai ʻiate au ha meʻa e totonu ai ʻeku mate.
19Mas quando os judeus se opuseram a isso, fui obrigado a apelar para César, não que eu tivesse algo de que acusar a minha nação.
19Ka ʻi he lea mālohi ʻae kakai Siu ke ʻoua, pea ne u pehē, te u fakamaau pe au ia Sisa; ka naʻe ʻikai ʻi heʻeku fie talatalaakiʻi hoku kakai ʻi ha meʻa.
20Por esta causa, portanto, pedi para ver e falar com vocês. Pois é por causa da esperança de Israel que estou preso com esta corrente.”
20Pea ko e meʻa ia ʻoku ou fekau atu ai ke mou kātoa mai, ke u mamata pea lea kiate kimoutolu: he koeʻuhi ko e ʻamanaki ʻa ʻIsileli kuo haʻisia ʻaki au ʻae ukamea fihifihi ni.”
21Eles lhe disseram: “Nós não recebemos cartas da Judeia a seu respeito, nem nenhum dos irmãos veio aqui relatar ou falar qualquer mal de você.
21Pea naʻa nau pehē kiate ia, “ʻOku ʻikai te mau maʻu mei Siutea ha tohi kiate koe, pea naʻe ʻikai fakahā pea leaʻaki ha kovi kiate koe ʻe ha tokotaha ʻi he kāinga naʻe haʻu.
22Mas desejamos ouvir de você o que você pensa. Pois, no que diz respeito a esta seita, sabemos que em toda parte falam contra ela.”
22Ka ʻoku mau holi ke fanongo ʻiate koe pe ko e hā ho loto: he koeʻuhi ko e faʻahinga ni, ʻoku mau ʻilo ʻoku lea kovi ki ai ʻi he potu kotoa pē.
23Depois de marcarem um dia com ele, muitas pessoas foram ao seu alojamento. Ele lhes explicava, testificando sobre o Reino de Deus e persuadindo-os a respeito de Jesus, tanto pela lei de Moisés quanto pelos profetas, desde a manhã até a tarde.
23Pea kuo nau kotofa ʻae ʻaho kiate ia, pea haʻu ʻae tokolahi ki hono fale; pea ne fakamatala ʻe ia mo fakapapau atu ʻae puleʻanga ʻoe ʻOtua kiate kinautolu, ʻo ne fakamoʻoni kiate kinautolu mei he fono ʻa Mōsese, mo e kau palōfita, kia Sisu, ʻo fai mei he pongipongi ʻo aʻu ki he efiafi.
24Alguns creram nas coisas que foram ditas, e outros não creram.
24Pea naʻe tui ʻae niʻihi ki he ngaahi meʻa naʻa ne leaʻaki, ka naʻe ʻikai tui ʻae niʻihi.
25Como não concordavam entre si, eles partiram, depois que Paulo disse uma palavra: “Bem falou o Espírito Santo aos nossos pais, por meio do profeta Isaías,
25¶ Pea kuo ʻikai te nau loto taha ʻiate kinautolu, pea nau ʻalu, ka kuo hili ʻae leaʻaki ʻe Paula ʻae lea ni ʻe taha, Neʻineʻi folofola ʻae Laumālie Māʻoniʻoni ʻia ʻIsaia ko e palōfita ki heʻetau ngaahi Tamai.
26dizendo: ‘Vá a este povo e diga: ouvindo, vocês ouvirão, mas de modo algum entenderão. Vendo, vocês verão, mas de modo algum perceberão.
26‌ʻO pehē, ‘ʻAlu ki he kakai ni, mo e pehē Te mou fakaongoongo pea fanongo, kae ʻikai ongoʻi; pea siofia ʻo mamata, kae ʻikai ʻiloʻi:
27Pois o coração deste povo se tornou insensível. Seus ouvidos estão pesados para ouvir. Eles fecharam os seus olhos. Para que não vejam com os olhos, ouçam com os ouvidos, entendam com o coração, e se convertam, e então eu os cure.’
27‘He kuo fakaongonoa ʻae loto ʻoe kakai ni, pea ʻoku tuli honau telinga, pea kuo nau fakamohe honau mata; telia naʻa ʻiloange kuo mamata honau mata, pea fanongo honau telinga, pea ʻilo ʻe honau loto, pea liliu ai, pea te u fakamoʻui ʻakinautolu.’”
28“Saibam, portanto, que a salvação de Deus é enviada às nações, e elas ouvirão.”
28Ko ia ke mou ʻilo eni, kuo fekau atu ki he kakai Senitaile ʻae fakamoʻui ʻae ʻOtua, pea ʻe fanongo ai ʻakinautolu.
29Quando ele disse estas palavras, os judeus partiram, discutindo intensamente entre si.
29Pea kuo leaʻaki ʻe ia ʻae ngaahi lea ni, pea ʻalu ʻae kakai Siu, pea naʻe lahi ʻenau fakakikihi ʻiate kinautolu.
30Paulo permaneceu dois anos inteiros em sua própria casa alugada e recebia a todos os que vinham a ele,
30Pea naʻe nofo ʻa Paula ʻi hono fale ʻoʻona naʻa ne totongi ki ai ʻo ua taʻu, pea ne talia ʻakinautolu kotoa pē naʻe haʻu kiate ia,
31pregando o Reino de Deus e ensinando as coisas a respeito do Senhor Jesus Cristo com toda a ousadia, sem impedimento.
31‌ʻO ne malangaʻaki ʻae puleʻanga ʻoe ʻOtua, mo ako ʻaki ʻae ngaahi meʻa ʻoku kau ki he ʻEiki ko Sisu Kalaisi, ʻi he mālohi lahi, pea naʻe ʻikai taʻofi kiate ia ʻe ha tokotaha.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.