مرقس 6
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Berean Standard Bible
1پس از آنجا روانه شده، به وطن خویش آمد و شاگردانش از عقب او آمدند.
1Jesus went on from there and came to His hometown, accompanied by His disciples.
2چون روز سبت رسید، در کنیسه تعلیم دادن آغاز نمودو بسیاری چون شنیدند، حیران شده گفتند: «ازکجا بدین شخص این چیزها رسیده و این چه حکمت است که به او عطا شده است که چنین معجزات از دست او صادر می‌گردد؟
2When the Sabbath came, He began to teach in the synagogue, and many who heard Him were astonished. “Where did this man get these ideas?” they asked. “What is this wisdom He has been given? And how can He perform such miracles?
3مگر این نیست نجار پسر مریم و برادر یعقوب و یوشا ویهودا و شمعون؟ و خواهران او اینجا نزد مانمی باشند؟» و از او لغزش خوردند.
3Isn’t this the carpenter, the son of Mary and the brother of James, Joses, Judas, and Simon? Aren’t His sisters here with us as well?” And they took offense at Him.
4عیسی ایشان را گفت: «نبی بی‌حرمت نباشد جز در وطن خود و میان خویشان و در خانه خود.
4Then Jesus said to them, “Only in his hometown, among his relatives, and in his own household is a prophet without honor.”
5و در آنجاهیچ معجزه‌ای نتوانست نمود جز اینکه دستهای خود را بر چند مریض نهاده، ایشان را شفا داد.
5So He could not perform any miracles there, except to lay His hands on a few of the sick and heal them.
6واز بی‌ایمانی‌ایشان متعجب شده، در دهات آن حوالی گشته، تعلیم همی داد.
6And He was amazed at their unbelief. And He went around from village to village, teaching the people.
7پس آن دوازده را پیش خوانده، شروع کرد به فرستادن ایشان جفت جفت و ایشان را بر ارواح پلید قدرت داد،
7Then Jesus called the Twelve to Him and began to send them out two by two, giving them authority over unclean spirits.
8و ایشان را قدغن فرمود که «جزعصا فقط، هیچ‌چیز برندارید، نه توشه‌دان و نه پول در کمربند خود،
8He instructed them to take nothing but a staff for the journey—no bread, no bag, no money in their belts—
9بلکه موزه‌ای در پا کنید ودو قبا در بر نکنید.»
9and to wear sandals, but not a second tunic.
10و بدیشان گفت: «در هر جاداخل خانه‌ای شوید، در آن بمانید تا از آنجا کوچ کنید.
10And He told them, “When you enter a house, stay there until you leave that area.
11و هرجا که شما را قبول نکنند و به سخن شما گوش نگیرند، از آن مکان بیرون رفته، خاک پایهای خود را بیفشانید تا بر آنها شهادتی گردد. هرآینه به شما می‌گویم حالت سدوم و غموره درروز جزا از آن شهر سهل تر خواهد بود.»
11If anyone will not welcome you or listen to you, shake the dust off your feet when you leave that place, as a testimony against them.”
12پس روانه شده، موعظه کردند که توبه کنند،
12So they set out and preached that the people should repent.
13وبسیار دیوها را بیرون کردند و مریضان کثیر راروغن مالیده، شفا دادند.
13They also drove out many demons and healed many of the sick, anointing them with oil.
14و هیرودیس پادشاه شنید زیرا که اسم اوشهرت یافته بود و گفت که «یحیی تعمیددهنده از مردگان برخاسته است و از این جهت معجزات از او به ظهور می‌آید.
14Now King Herod heard about this, for Jesus’ name had become well known, and people were saying, “John the Baptist has risen from the dead! That is why miraculous powers are at work in him.”
15اما بعضی گفتند که الیاس است و بعضی گفتند که نبی‌ای است یا چون یکی از انبیا.
15Others were saying, “He is Elijah,” and still others, “He is a prophet, like one of the prophets of old.”
16اما هیرودیس چون شنید گفت: «این همان یحیی است که من سرش را از تن جدا کردم که از مردگان برخاسته است.»
16But when Herod heard this, he said, “John, whom I beheaded, has risen from the dead!”
17زیرا که هیرودیس فرستاده، یحیی را گرفتار نموده، او رادر زندان بست بخاطر هیرودیا، زن برادر او فیلپس که او را در نکاح خویش آورده بود.
17For Herod himself had ordered that John be arrested and bound and imprisoned, on account of his brother Philip’s wife Herodias, whom Herod had married.
18از آن جهت که یحیی به هیرودیس گفته بود: «نگاه داشتن زن برادرت بر تو روا نیست.»
18For John had been telling Herod, “It is not lawful for you to have your brother’s wife!”
19پس هیرودیا از او کینه داشته، می‌خواست اور ا به قتل رساند اما نمی توانست،
19So Herodias held a grudge against John and wanted to kill him. But she had been unable,
20زیرا که هیرودیس از یحیی می‌ترسید چونکه او را مرد عادل و مقدس می‌دانست و رعایتش می‌نمود و هرگاه از اومی شنید بسیار به عمل می‌آورد و به خوشی سخن او را اصغا می‌نمود.
20because Herod feared John and protected him, knowing that he was a righteous and holy man. When he heard John’s words, he was greatly perplexed; yet he listened to him gladly.
21اما چون هنگام فرصت رسید که هیرودیس در روز میلاد خودامرای خود و سرتیبان و روسای جلیل را ضیافت نمود؛
21On Herod’s birthday, her opportunity arose. Herod held a banquet for his nobles and military commanders and the leading men of Galilee.
22و دختر هیرودیا به مجلس درآمده، رقص کرد و هیرودیس و اهل مجلس را شادنمود. پادشاه بدان دختر گفت: «آنچه خواهی ازمن بطلب تا به تو دهم.»
22When the daughter of Herodias came and danced, she pleased Herod and his guests, and the king said to the girl, “Ask me for whatever you wish, and I will give it to you.”
23و از برای او قسم خوردکه آنچه از من خواهی حتی نصف ملک مراهرآینه به تو عطا کنم.»
23And he swore to her, “Whatever you ask of me, I will give you, up to half my kingdom!”
24او بیرون رفته، به مادرخود گفت: «چه بطلبم؟» گفت: «سر یحیی تعمیددهنده را.»
24Then she went out and asked her mother, “What should I request?” And her mother answered, “The head of John the Baptist.”
25در ساعت به حضور پادشاه درآمده، خواهش نموده، گفت: «می‌خواهم که الان سر یحیی تعمیددهنده را در طبقی به من عنایت فرمایی.»
25At once the girl hurried back to the king with her request: “I want you to give me the head of John the Baptist on a platter immediately.”
26پادشاه به شدت محزون گشت، لیکن بجهت پاس قسم و خاطر اهل مجلس نخواست او را محروم نماید.
26The king was consumed with sorrow, but because of his oaths and his guests, he did not want to refuse her.
27بی‌درنگ پادشاه جلادی فرستاده، فرمود تا سرش رابیاورد.
27So without delay, the king commanded that John’s head be brought in. He sent an executioner, who went and beheaded him in the prison.
28و او به زندان رفته سر او را از تن جداساخته و بر طبقی آورده، بدان دختر داد و دخترآن را به مادر خود سپرد.
28The man brought John’s head on a platter and presented it to the girl, who gave it to her mother.
29چون شاگردانش شنیدند، آمدند و بدن او را برداشته، دفن کردند.
29When John’s disciples heard about this, they came and took his body and placed it in a tomb.
30و رسولان نزد عیسی جمع شده، از آنچه کرده و تعلیم داده بودند او را خبر دادند.
30Meanwhile, the apostles gathered around Jesus and brought Him news of all they had done and taught.
31بدیشان گفت شما به خلوت، به‌جای ویران بیایید و اندکی استراحت نمایید زیرا آمد و رفت چنان بود که فرصت نان خوردن نیز نکردند.
31And He said to them, “Come with Me privately to a solitary place, and let us rest for a while.” For many people were coming and going, and they did not even have time to eat.
32پس به تنهایی در کشتی به موضعی ویران رفتند.
32So they went away in a boat by themselves to a solitary place.
33و مردم ایشان را روانه دیده، بسیاری اورا شناختند و از جمیع شهرها بر خشکی بدان سوشتافتند و از ایشان سبقت جسته، نزد وی جمع شدند.
33But many people saw them leaving and recognized them. They ran together on foot from all the towns and arrived before them.
34عیسی بیرون آمده، گروهی بسیار دیده، بر ایشان ترحم فرمود زیرا که چون گوسفندان بی‌شبان بودند و بسیار به ایشان تعلیم دادن گرفت.
34When Jesus stepped ashore and saw a large crowd, He had compassion on them, because they were like sheep without a shepherd. And He began to teach them many things.
35و چون بیشتری از روز سپری گشت، شاگردانش نزد وی آمده، گفتند: «این مکان ویرانه است و وقت منقضی شده.
35By now the hour was already late. So the disciples came to Jesus and said, “This is a desolate place, and the hour is already late.
36اینها را رخصت ده تا به اراضی و دهات این نواحی رفته، نان بجهت خود بخرند که هیچ خوراکی ندارند.»
36Dismiss the crowd so they can go to the surrounding countryside and villages and buy themselves something to eat.”
37درجواب ایشان گفت: «شما ایشان را غذا دهید!» وی را گفتند: «مگر رفته، دویست دینار نان بخریم تا اینها را طعام دهیم!»
37But Jesus told them, “You give them something to eat.” They asked Him, “Should we go out and spend two hundred denarii to give all of them bread to eat?”
38بدیشان گفت: «چند نان دارید؟ رفته، تحقیق کنید.» پس دریافت کرده، گفتند: «پنج نان و دو ماهی.»
38“Go and see how many loaves you have,” He told them. And after checking, they said, “Five—and two fish.”
39آنگاه ایشان رافرمود که «همه را دسته دسته بر سبزه بنشانید.»
39Then Jesus directed them to have the people sit in groups on the green grass.
40پس صف صف، صد صد و پنجاه پنجاه نشستند.
40So they sat down in groups of hundreds and fifties.
41و آن پنج نان و دو ماهی را گرفته، به سوی آسمان نگریسته، برکت داد و نان را پاره نموده، به شاگردان خود بسپرد تا پیش آنهابگذارند و آن دو ماهی را بر همه آنها تقسیم نمود.
41Taking the five loaves and the two fish and looking up to heaven, Jesus spoke a blessing and broke the loaves. Then He gave them to His disciples to set before the people. And He divided the two fish among them all.
42پس جمیع خورده، سیر شدند.
42They all ate and were satisfied,
43و ازخرده های نان و ماهی، دوازده سبد پر کرده، برداشتند.
43and the disciples picked up twelve basketfuls of broken pieces of bread and fish.
44و خورندگان نان، قریب به پنج هزارمرد بودند.
44And there were five thousand men who had eaten the loaves.
45فی الفور شاگردان خود را الحاح فرمود که به کشتی سوار شده، پیش از او به بیت صیدا عبورکنند تا خود آن جماعت را مرخص فرماید.
45Immediately Jesus made His disciples get into the boat and go on ahead of Him to Bethsaida, while He dismissed the crowd.
46وچون ایشان را مرخص نمود، بجهت عبادت به فراز کوهی برآمد.
46After bidding them farewell, He went up on the mountain to pray.
47و چون شام شد، کشتی درمیان دریا رسید و او تنها بر خشکی بود.
47When evening came, the boat was in the middle of the sea, and Jesus was alone on land.
48وایشان را در راندن کشتی خسته دید زیرا که بادمخالف بر ایشان می‌وزید. پس نزدیک پاس چهارم از شب بر دریا خرامان شده، به نزد ایشان آمد و خواست از ایشان بگذرد.
48He could see that the disciples were straining to row, because the wind was against them. About the fourth watch of the night, Jesus went out to them, walking on the sea. He intended to pass by them,
49اما چون او رابر دریا خرامان دیدند، تصور نمودند که این خیالی است. پس فریاد برآوردند،
49but when they saw Him walking on the sea, they cried out, thinking He was a ghost—
50زیرا که همه او را دیده، مضطرب شدند. پس بی‌درنگ بدیشان خطاب کرده، گفت: «خاطر جمع دارید! من هستم، ترسان مباشید!»
50for they all saw Him and were terrified. But Jesus spoke up at once: “Take courage! It is I. Do not be afraid.”
51و تا نزد ایشان به کشتی سوار شد، باد ساکن گردید چنانکه بینهایت درخود متحیر و متعجب شدند،
51Then He climbed into the boat with them, and the wind died down. And the disciples were utterly astounded,
52زیرا که معجزه نان را درک نکرده بودند زیرا دل ایشان سخت بود.
52for they had not understood about the loaves, but their hearts had been hardened.
53پس از دریا گذشته، به‌سرزمین جنیسارت آمده، لنگر انداختند.
53When they had crossed over, they landed at Gennesaret and moored the boat.
54و چون از کشتی بیرون شدند، مردم در حال او را شناختند،
54As soon as they got out of the boat, the people recognized Jesus
55و در همه آن نواحی بشتاب می‌گشتند و بیماران را بر تختهانهاده، هر جا که می‌شنیدند که او در آنجا است، می‌آوردند.
55and ran through that whole region, carrying the sick on mats to wherever they heard He was.
56و هر جایی که به دهات یا شهرها یا اراضی می‌رفت، مریضان را بر راهها می‌گذاردندو از او خواهش می‌نمودند که محض دامن ردای او را لمس کنند و هر‌که آن را لمس می‌کرد شفامی یافت.
56And wherever He went—villages and towns and countrysides—they laid the sick in the marketplaces and begged Him just to let them touch the fringe of His cloak. And all who touched Him were healed.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.