پیدایش 21
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Berean Standard Bible
1و خداوند برحسب وعده خود، ازساره تفقد نمود، و خداوند، آنچه به ساره گفته بود، بجا آورد.
1Now the LORD attended to Sarah as He had said, and the LORD did for Sarah what He had promised.
2و ساره حامله شده، ازابراهیم در‌پیری‌اش، پسری زایید، در وقتی که خدا به وی گفته بود.
2So Sarah conceived and bore a son to Abraham in his old age, at the very time God had promised.
3و ابراهیم، پسر مولود خودرا، که ساره از وی زایید، اسحاق نام نهاد.
3And Abraham gave the name Isaac to the son Sarah bore to him.
4و ابراهیم پسر خود اسحاق را، چون هشت روزه بود، مختون ساخت، چنانکه خدا او را امر فرموده بود.
4When his son Isaac was eight days old, Abraham circumcised him, as God had commanded him.
5و ابراهیم، در هنگام ولادت پسرش، اسحاق، صد ساله بود.
5Abraham was a hundred years old when his son Isaac was born to him.
6و ساره گفت: «خدا خنده برای من ساخت، و هر‌که بشنود، با من خواهدخندید.»
6Then Sarah said, “God has made me laugh, and everyone who hears of this will laugh with me.”
7و گفت: «که بود که به ابراهیم بگوید، ساره اولاد را شیر خواهد داد؟ زیرا که پسری برای وی، در‌پیری‌اش زاییدم.»
7She added, “Who would have told Abraham that Sarah would nurse children? Yet I have borne him a son in his old age.”
8و آن پسر نموکرد، تا او را از شیر باز گرفتند. و در روزی که اسحاق را از شیر باز داشتند، ابراهیم ضیافتی عظیم کرد.
8So the child grew and was weaned, and Abraham held a great feast on the day Isaac was weaned.
9آنگاه ساره، پسر هاجر مصری را که ازابراهیم زاییده بود، دید که خنده می‌کند.
9But Sarah saw that the son whom Hagar the Egyptian had borne to Abraham was mocking her son,
10پس به ابراهیم گفت: «این کنیز را با پسرش بیرون کن، زیرا که پسر کنیز با پسر من اسحاق، وارث نخواهد بود.»
10and she said to Abraham, “Expel the slave woman and her son, for the slave woman’s son will never share in the inheritance with my son Isaac!”
11اما این امر، بنظر ابراهیم، درباره پسرش بسیار سخت آمد.
11Now this matter distressed Abraham greatly because it concerned his son Ishmael.
12خدا به ابراهیم گفت: «درباره پسر خود و کنیزت، بنظرت سخت نیاید، بلکه هر‌آنچه ساره به تو گفته است، سخن او رابشنو، زیرا که ذریت تو از اسحاق خوانده خواهدشد.
12But God said to Abraham, “Do not be distressed about the boy and your maidservant. Listen to everything that Sarah tells you, for through Isaac your offspring will be reckoned.
13و از پسر کنیز نیز امتی بوجود آورم، زیراکه او نسل توست.»
13But I will also make a nation of the slave woman’s son, because he is your offspring.”
14بامدادان، ابراهیم برخاسته، نان و مشکی از آب گرفته، به هاجر داد، و آنها را بر دوش وی نهاد، و او را با پسر روانه کرد. پس رفت، و در بیابان بئرشبع می‌گشت.
14Early in the morning, Abraham got up, took bread and a skin of water, put them on Hagar’s shoulders, and sent her away with the boy. She left and wandered in the Wilderness of Beersheba.
15وچون آب مشک تمام شد، پسر را زیر بوته‌ای گذاشت.
15When the water in the skin was gone, she left the boy under one of the bushes.
16و به مسافت تیر پرتابی رفته، در مقابل وی بنشست، زیرا گفت: «موت پسر را نبینم.» و در مقابل او نشسته، آواز خود را بلند کرد وبگریست.
16Then she went off and sat down nearby, about a bowshot away, for she said, “I cannot bear to watch the boy die!” And as she sat nearby, she lifted up her voice and wept.
17و خدا، آواز پسر را بشنید، و فرشته خدا از آسمان، هاجر را ندا کرده، وی را گفت: «ای هاجر، تو را چه شد؟ ترسان مباش، زیراخدا، آواز پسر را در آنجایی که اوست، شنیده است.
17Then God heard the voice of the boy, and the angel of God called to Hagar from heaven, “What is wrong, Hagar? Do not be afraid, for God has heard the voice of the boy where he lies.
18برخیز و پسر را برداشته، او را به‌دست خود بگیر، زیرا که از او، امتی عظیم بوجودخواهم آورد.»
18Get up, lift up the boy, and take him by the hand, for I will make him into a great nation.”
19و خدا چشمان او را باز کرد تاچاه آبی دید. پس رفته، مشک را از آب پر کرد، وپسر را نوشانید.
19Then God opened her eyes, and she saw a well of water. So she went and filled the skin with water and gave the boy a drink.
20و خدا با آن پسر می‌بود. و اونمو کرده، ساکن صحرا شد، و در تیراندازی بزرگ گردید.
20And God was with the boy, and he grew up and settled in the wilderness and became a great archer.
21و در صحرای فاران، ساکن شد. ومادرش زنی از زمین مصر برایش گرفت.
21And while he was dwelling in the Wilderness of Paran, his mother got a wife for him from the land of Egypt.
22و واقع شد، در آن زمانی که ابی ملک، وفیکول، که سپهسالار او بود، ابراهیم را عرض کرده، گفتند که «خدا در آنچه می‌کنی با توست.
22At that time Abimelech and Phicol the commander of his army said to Abraham, “God is with you in all that you do.
23اکنون برای من، در اینجا به خدا سوگند بخور، که با من و نسل من و ذریت من خیانت نخواهی کرد، بلکه برحسب احسانی که با تو کرده‌ام، با من و با زمینی که در آن غربت پذیرفتی، عمل خواهی نمود.»
23Now, therefore, swear to me here before God that you will not deal falsely with me or my children or descendants. Show to me and to the country in which you reside the same kindness that I have shown to you.”
24ابراهیم گفت: «من سوگند می‌خورم.»
24And Abraham replied, “I swear it.”
25و ابراهیم ابی ملک را تنبیه کرد، بسبب چاه آبی که خادمان ابی ملک، از او به زور گرفته بودند.
25But when Abraham complained to Abimelech about a well that Abimelech’s servants had seized,
26ابی ملک گفت: «نمی دانم کیست که این کار راکرده است، و تو نیز مرا خبر ندادی، و من هم تاامروز نشنیده بودم.»
26Abimelech replied, “I do not know who has done this. You did not tell me, so I have not heard about it until today.”
27و ابراهیم، گوسفندان وگاوان گرفته، به ابی ملک داد، و با یکدیگر عهدبستند.
27So Abraham brought sheep and cattle and gave them to Abimelech, and the two men made a covenant.
28و ابراهیم، هفت بره از گله جدا ساخت.
28Abraham separated seven ewe lambs from the flock,
29گفت: «که این هفت بره ماده را از دست من قبول فرمای، تا شهادت باشدکه این چاه را من حفر نمودم.»
29and Abimelech asked him, “Why have you set apart these seven ewe lambs?”
30از این سبب، آن مکان را، بئرشبع نامید، زیرا که در آنجا با یکدیگرقسم خوردند.
30He replied, “You are to accept the seven ewe lambs from my hand as my witness that I dug this well.”
31و چون آن عهد را در بئرشبع بسته بودند، ابی ملک با سپهسالار خود فیکول برخاسته، به زمین فلسطینیان مراجعت کردند.
31So that place was called Beersheba, because it was there that the two of them swore an oath.
32و ابراهیم در بئرشبع، شوره کزی غرس نمود، ودر آنجا به نام یهوه، خدای سرمدی، دعا نمود.
32After they had made the covenant at Beersheba, Abimelech and Phicol the commander of his army got up and returned to the land of the Philistines.
33پس ابراهیم در زمین فلسطینیان، ایام بسیاری بسر برد.
33And Abraham planted a tamarisk tree in Beersheba, and there he called upon the name of the LORD, the Eternal God.
no verse 34 in this text
34And Abraham resided in the land of the Philistines for a long time.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.