Genesis 42
Clementine Vulgate, 1598Translation
Clementine Vulgate, 1598
Freedom Bible (Thai)
1Audiens autem Jacob quod alimenta venderentur in Ægypto, dixit filiis suis: Quare negligitis?
1ยาโคบรู้ว่าที่อียิปต์มีข้าว จึงพูดกับลูกชายว่า “จะมัวมองหน้ากันอยู่ทำไม?”
2audivi quod triticum venundetur in Ægypto: descendite, et emite nobis necessaria, ut possimus vivere, et non consumamur inopia.
2เขาพูดต่อว่า “พ่อได้ยินว่าที่อียิปต์มีข้าว ลงไปที่นั่นแล้วซื้อมาให้พวกเรา จะได้มีชีวิตอยู่และไม่ตาย”
3Descendentes igitur fratres Joseph decem, ut emerent frumenta in Ægypto,
3พี่ชายทั้ง 10 คนของโยเซฟจึงลงไปอียิปต์เพื่อซื้อข้าว
4Benjamin domi retento a Jacob, qui dixerat fratribus ejus: Ne forte in itinere quidquam patiatur mali:
4แต่ยาโคบไม่ได้ส่งเบนยามินน้องชายของโยเซฟไปกับพวกพี่ เพราะเขาคิดว่า “เดี๋ยวจะเกิดอันตรายกับเขา”
5ingressi sunt terram Ægypti cum aliis qui pergebant ad emendum. Erat autem fames in terra Chanaan.
5บุตรชายของอิสราเอลจึงมากับคนอื่นๆ ที่มาซื้อข้าว เพราะแผ่นดินคานาอันก็เกิดความอดอยากเช่นกัน
6Et Joseph erat princeps in terra Ægypti, atque ad ejus nutum frumenta populis vendebantur. Cumque adorassent eum fratres sui,
6ตอนนั้นโยเซฟเป็นผู้ปกครองแผ่นดินและเป็นคนขายข้าวให้ประชาชนทั่วแผ่นดิน พวกพี่ชายของโยเซฟมาถึงและก้มกราบเขาจนหน้าจรดพื้น
7et agnovisset eos, quasi ad alienos durius loquebatur, interrogans eos: Unde venistis? Qui responderunt: De terra Chanaan, ut emamus victui necessaria.
7เมื่อโยเซฟเห็นพวกพี่ เขาก็จำได้ แต่ทำเป็นไม่รู้จักและพูดกับพวกเขาอย่างแข็งกร้าวว่า “พวกคุณมาจากไหน?” พวกเขาตอบว่า “มาจากแผ่นดินคานาอันเพื่อซื้ออาหาร”
8Et tamen fratres ipse cognoscens, non est cognitus ab eis.
8โยเซฟจำพวกพี่ได้ แต่พวกเขาจำโยเซฟไม่ได้
9Recordatusque somniorum, quæ aliquando viderat, ait ad eos: Exploratores estis: ut videatis infirmiora terræ venistis.
9โยเซฟนึกถึงความฝันที่เคยฝันเกี่ยวกับพวกเขา จึงพูดว่า “พวกคุณเป็นสายลับ! มาสอดแนมจุดที่แผ่นดินนี้ไม่มีการป้องกัน”
10Qui dixerunt: Non est ita, domine, sed servi tui venerunt ut emerent cibos.
10พวกเขาตอบว่า “ไม่ใช่ครับ นายท่าน พวกผมซึ่งเป็นคนรับใช้ของท่านมาเพื่อซื้ออาหาร
11Omnes filii unius viri sumus: pacifici venimus, nec quidquam famuli tui machinantur mali.
11พวกเราทุกคนเป็นลูกของพ่อคนเดียวกัน เป็นคนซื่อสัตย์ คนรับใช้ของท่านไม่ใช่สายลับ”
12Quibus ille respondit: Aliter est: immunita terræ hujus considerare venistis.
12โยเซฟพูดว่า “ไม่จริง พวกคุณมาสอดแนมจุดที่แผ่นดินนี้ไม่มีการป้องกัน!”
13At illi: Duodecim, inquiunt, servi tui, fratres sumus, filii viri unius in terra Chanaan: minimus cum patre nostro est, alius non est super.
13พวกเขาตอบว่า “พวกผมซึ่งเป็นคนรับใช้ของท่านมีพี่น้องทั้งหมด 12 คน เป็นลูกของชายคนเดียวกันในแผ่นดินคานาอัน คนเล็กอยู่กับพ่อของเราวันนี้ ส่วนอีกคนไม่อยู่แล้ว”
14Hoc est, ait, quod locutus sum: exploratores estis.
14โยเซฟพูดว่า “ก็อย่างที่ผมบอกนั่นแหละ พวกคุณเป็นสายลับ!
15Jam nunc experimentum vestri capiam: per salutem Pharaonis non egrediemini hinc, donec veniat frater vester minimus.
15ผมจะทดสอบพวกคุณอย่างนี้ ขอสาบานด้วยชีวิตของฟาโรห์ว่า พวกคุณจะออกจากที่นี่ไม่ได้ จนกว่าน้องคนเล็กของพวกคุณจะมาที่นี่
16Mittite ex vobis unum, et adducat eum: vos autem eritis in vinculis, donec probentur quæ dixistis utrum vera an falsa sint: alioquin per salutem Pharaonis exploratores estis.
16ส่งคนหนึ่งกลับไปพาน้องมา ส่วนที่เหลือจะถูกคุมตัวไว้ เพื่อพิสูจน์ว่าที่พวกคุณพูดนั้นเป็นความจริงหรือไม่ ถ้าไม่จริง ขอสาบานด้วยชีวิตของฟาโรห์ว่าพวกคุณเป็นสายลับแน่”
17Tradidit ergo illos custodiæ tribus diebus.
17แล้วโยเซฟก็ขังพวกเขาไว้ด้วยกัน 3 วัน
18Die autem tertio eductis de carcere, ait: Facite quæ dixi, et vivetis: Deum enim timeo.
18วันที่ 3 โยเซฟพูดกับพวกเขาว่า “ทำตามนี้ พวกคุณจะได้มีชีวิตอยู่ เพราะผมเกรงกลัวพระเจ้า
19Si pacifici estis, frater vester unus ligetur in carcere: vos autem abite, et ferte frumenta quæ emistis, in domos vestras,
19ถ้าพวกคุณเป็นคนซื่อสัตย์ ให้พี่น้องคนหนึ่งถูกขังไว้ในที่คุมขังนี้ ส่วนที่เหลือเอาข้าวกลับไปให้ครอบครัวที่กำลังอดอยาก
20et fratrem vestrum minimum ad me adducite, ut possim vestros probare sermones, et non moriamini. Fecerunt ut dixerat,
20แล้วพาน้องคนเล็กมาหาผม คำพูดของพวกคุณจะได้พิสูจน์ว่าเป็นจริง และพวกคุณจะไม่ตาย” พวกเขาก็ตกลงทำตาม
21et locuti sunt ad invicem: Merito hæc patimur, quia peccavimus in fratrem nostrum, videntes angustiam animæ illius, dum deprecaretur nos, et non audivimus: idcirco venit super nos ista tribulatio.
21แล้วพูดกันว่า “เราผิดจริงๆ เรื่องน้องของเรา เราเห็นว่าเขาทรมานแค่ไหนตอนที่อ้อนวอนเรา แต่เราไม่ยอมฟัง เพราะอย่างนี้ความทุกข์นี้ถึงเกิดกับเรา”
22E quibus unus Ruben, ait: Numquid non dixi vobis: Nolite peccare in puerum: et non audistis me? en sanguis ejus exquiritur.
22รูเบนตอบว่า “ฉันบอกพวกนายแล้วไม่ใช่หรือว่า ‘อย่าทำบาปต่อเด็กคนนั้น’ แต่พวกนายไม่ฟัง ตอนนี้เราจึงต้องรับผิดเรื่องเลือดของเขา”
23Nesciebant autem quod intelligeret Joseph, eo quod per interpretem loqueretur ad eos.
23พวกเขาไม่รู้ว่าโยเซฟเข้าใจ เพราะมีล่ามคอยแปลอยู่ระหว่างเขากับพวกเขา
24Avertitque se parumper, et flevit: et reversus locutus est ad eos.
24โยเซฟหันหน้าหนีไปร้องไห้ แล้วกลับมาพูดกับพวกเขา จากนั้นจับสิเมโอนแยกออกมาและมัดไว้ต่อหน้าทุกคน
25Tollensque Simeon, et ligans illis præsentibus, jussit ministris ut implerent eorum saccos tritico, et reponerent pecunias singulorum in sacculis suis, datis supra cibariis in viam: qui fecerunt ita.
25โยเซฟสั่งให้คนเอาข้าวใส่ถุงของพวกเขาให้เต็ม คืนเงินของแต่ละคนไว้ในกระสอบ และเตรียมเสบียงให้ระหว่างทาง พวกคนรับใช้ก็ทำตาม
26At illi portantes frumenta in asinis suis, profecti sunt.
26พวกเขาบรรทุกข้าวขึ้นหลังลาแล้วออกเดินทาง
27Apertoque unus sacco, ut daret jumento pabulum in diversorio, contemplatus pecuniam in ore sacculi,
27ที่พักระหว่างทาง คนหนึ่งเปิดกระสอบจะเอาอาหารให้ลา แล้วเห็นเงินของตนอยู่ตรงปากกระสอบ
28dixit fratribus suis: Reddita est mihi pecunia, en habetur in sacco. Et obstupefacti, turbatique, mutuo dixerunt: Quidnam est hoc quod fecit nobis Deus?
28เขาพูดกับพวกพี่น้องว่า “เงินของฉันถูกคืนมา! นี่ไง อยู่ในกระสอบของฉัน!” พวกเขาใจเสีย ตัวสั่นหันมามองกันแล้วพูดว่า “พระเจ้าทำอะไรกับพวกเราอย่างนี้?”
29Veneruntque ad Jacob patrem suum in terram Chanaan, et narraverunt ei omnia quæ accidissent sibi, dicentes:
29เมื่อกลับมาหายาโคบพ่อของตนที่แผ่นดินคานาอัน พวกเขาก็เล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้ฟังว่า
30Locutus est nobis dominus terræ dure, et putavit nos exploratores esse provinciæ.
30“ชายที่เป็นเจ้านายของแผ่นดินพูดกับพวกเราอย่างแข็งกร้าว และกล่าวหาว่าพวกเราเป็นสายลับมาสอดแนมประเทศ
31Cui respondimus: Pacifici sumus, nec ullas molimur insidias.
31พวกเราบอกเขาว่า ‘พวกเราเป็นคนซื่อสัตย์ ไม่ใช่สายลับ
32Duodecim fratres uno patre geniti sumus: unus non est super, minimus cum patre nostro est in terra Chanaan.
32พวกเรามีพี่น้อง 12 คน เป็นลูกของพ่อคนเดียวกัน คนหนึ่งไม่อยู่แล้ว และคนเล็กอยู่กับพ่อของเราที่แผ่นดินคานาอันในวันนี้’
33Qui ait nobis: Sic probabo quod pacifici sitis: fratrem vestrum unum dimittite apud me, et cibaria domibus vestris necessaria sumite, et abite,
33แล้วชายผู้เป็นเจ้านายของแผ่นดินบอกว่า ‘ผมจะรู้ว่าพวกคุณเป็นคนซื่อสัตย์หรือไม่ด้วยวิธีนี้ ทิ้งพี่น้องคนหนึ่งไว้กับผม แล้วเอาข้าวกลับไปให้ครอบครัวที่กำลังอดอยากและเดินทางกลับไป
34fratremque vestrum minimum adducite ad me, ut sciam quod non sitis exploratores: et istum, qui tenetur in vinculis, recipere possitis: ac deinceps quæ vultis, emendi habeatis licentiam.
34จากนั้นพาน้องคนเล็กมาหาผม ผมจะได้รู้ว่าพวกคุณไม่ใช่สายลับแต่เป็นคนซื่อสัตย์ แล้วผมจะคืนพี่น้องของพวกคุณให้ และพวกคุณจะค้าขายในแผ่นดินนี้ได้’”
35His dictis, cum frumenta effunderent, singuli repererunt in ore saccorum ligatas pecunias, exterritisque simul omnibus,
35เมื่อพวกเขาเทของออกจากกระสอบ ก็พบว่าห่อเงินของแต่ละคนอยู่ในกระสอบของตน พอพวกเขากับพ่อเห็นห่อเงินเหล่านั้นก็ตกใจกลัว
36dixit pater Jacob: Absque liberis me esse fecistis: Joseph non est super, Simeon tenetur in vinculis, et Benjamin auferetis: in me hæc omnia mala reciderunt.
36ยาโคบพ่อของพวกเขาพูดว่า “พวกลูกทำให้พ่อต้องเสียลูกไปทีละคน! โยเซฟก็ไม่อยู่แล้ว สิเมโอนก็ไม่อยู่ แล้วตอนนี้ยังจะเอาเบนยามินไปอีก ทุกอย่างกลับมาตกอยู่ที่พ่อหมด”
37Cui respondit Ruben: Duos filios meos interfice, si non reduxero illum tibi: trade illum in manu mea, et ego eum tibi restituam.
37รูเบนพูดกับพ่อว่า “ถ้าผมไม่พาเขากลับมาหาพ่อ ก็ฆ่าลูกชายสองคนของผมเสีย พ่อฝากเขาไว้กับผมได้ ผมจะพาเขากลับมาแน่นอน”
38At ille: Non descendet, inquit, filius meus vobiscum: frater ejus mortuus est, et ipse solus remansit: si quid ei adversi acciderit in terra ad quam pergitis, deducetis canos meos cum dolore ad inferos.
38แต่ยาโคบตอบว่า “ลูกคนนี้ของพ่อจะไม่ลงไปกับพวกลูก พี่ชายของเขาตายแล้ว และเขาเหลืออยู่เพียงคนเดียว ถ้าเกิดอันตรายกับเขาระหว่างทาง พวกลูกจะทำให้พ่อที่ผมหงอกแล้วต้องลงไปยังเชโอลด้วยความโศกเศร้า”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.