レビ記
Chapter 13
Freedom Bible (フリーダム・バイブル)
vs Asang Khongca Bibl…
Aa
Text size
Line width
Verse numbers
Freedom Bible (フリーダム・バイブル)
Asang Khongca Bible (Eastern Khumi Chin, 2019)
1主はモーセとアロンに告げられた。
1Angraeng mah Mosi hoi Aaron khaeah,
2「人が自分の体の皮膚に腫れ物、かさぶた、あるいは光る斑点ができ、それが体の皮膚で規定の病の患部となったなら、その人を祭司アロンか、その子らである祭司の一人のところに連れて来る。
2kami maeto mah a ngan nuiah kapaw maw, phra maw, to tih ai boeh loe ngan kanglung maw, ngansae maw om nahaeloe, anih to qaima Aaron khaeah maw, to tih ai boeh loe anih capanawk thungah qaima toksah kami maeto khaeah maw caeh haih han oh.
3祭司は体の皮膚にある患部を調べる。患部の毛が白く変わり、患部が皮膚より深く見えるなら、それは規定の病の患部である。祭司はその人を調べ、汚れていると宣告する。
3Qaima mah a ngan nuiah kaom ahmaa to khen pae tih; ahmaa pong ih ngan mui to anglung moe, nganhin pongah ahmaa to thuk kue nahaeloe, ngansae ah oh; to pongah qaima mah anih to khen ueloe, ciimcai ai kami, tiah taphong tih.
4もし彼の体の皮膚にある光る斑点が白く、皮膚より深く見えず、その毛が白く変わっていないなら、祭司は患部のあるその人を七日間隔離する。
4Toe nganhin pong ih ahmaa loe anglung, toe ahmaa loe nganhin pongah thuk kue ai nahaeloe, nganmui anglung ai cadoeh, qaima mah to kami to ni sarihto thung ahmuen kalah ah suem tih;
5祭司は七日目にその人を調べる。祭司の目に患部がとどまり、皮膚に広がっていないなら、さらに七日間隔離する。
5ni sarihto naah qaima mah anih to khen tih; to naah ahmaa loe angmah toengroeng ah oh moe, ngan kalah bangah angcen ai nahaeloe, anih to ni sarihto thung ahmuen kalah ah suem let bae vop tih;
6祭司は七日目に再び調べる。患部が薄くなり、皮膚に広がっていないなら、祭司はその人を清いと宣告する。それはかさぶたである。その人は衣服を洗えば清くなる。
6ni sarihto naah qaima mah khen let tih; to naah ahmaa to amnum moe, ngan kalah bangah angcen ai nahaeloe, to ahmaa loe ngan kapaw rumram ah oh pongah, qaima mah anih to ciim boeh, tiah taphong tih; a khukbuen to pasuk pacoengah ni to kami loe ciim vop tih.
7しかし、清めのために祭司に自分を見せた後で、そのかさぶたが皮膚に広がるなら、彼は再び祭司に自分を見せる。
7Toe qaima mah ciim boeh, tiah taphong pacoengah, nganhin pong ih ahmaa to pung let nahaeloe, anih mah qaima khaeah khensak let tih.
8祭司は彼を調べる。もしそのかさぶたが皮膚に広がっているなら、祭司は彼を汚れていると宣告する。それは規定の病である。
8Qaima mah khet let naah, nganhin nuiah ahmaa to pung nahaeloe, ngansae ah oh pongah, qaima mah anih to ciimcai ai kami, tiah taphong tih.
9規定の病の患部が人にある場合、その人を祭司のところに連れて来る。
9Ngansae man kami to qaima khaeah caeh haih let han oh;
10祭司は彼を調べる。皮膚に白い腫れ物があり、それが毛を白く変え、腫れ物の中に生肉ができているなら、
10qaima mah anih to khet naah, nganhin pong ih ahmaa loe anglung, nganhin nui ih amui doeh anglung moe, nganhin pong ih ahmaa to sui hnup nahaeloe,
11それは彼の体の皮膚にある慢性の規定の病である。祭司は彼を汚れていると宣告する。彼を隔離してはならない。彼はすでに汚れているからである。
11to baktih nathaih loe kahoih thai ai nganhin nathaih ah oh pongah, qaima mah ciimcai ai kami, tiah taphong tih; anih loe ciim ai ah oh boeh pongah, ahmuen kalah ah suem mak ai.
12もし規定の病が皮膚の至るところに広がり、祭司が見る限り、規定の病が患部のあるその人の頭から足に至るまで皮膚の全面を覆っているなら、
12To nathaih loe nganhin boih ah oh moe, a lu hoi khok khoek to nathaih mah khuk boih boeh, tiah qaima mah kamtuengah hnu nahaeloe,
13祭司は彼を調べる。規定の病が彼の全身を覆っているなら、祭司はその患部について彼を清いと宣告する。それはすべて白く変わっているので、彼は清い。
13qaima mah anih to khen tih; nathaih mah takpum to khuk boih nahaeloe, to kami to ciim boeh, tiah taphong tih; a takpum boih anglung boeh pongah, anih loe ciim boeh.
14しかし、生肉が彼に現れたときはいつでも、彼は汚れる。
14Toe a ngan nui ih ahmaa to sui hnup nahaeloe, anih to ciim mak ai.
15祭司はその生肉を調べ、彼を汚れていると宣告する。生肉は汚れている。それは規定の病である。
15Qaima mah tui baktiah kasui hnup ahmaa to hnuk naah, anih loe ciim ai kami ni, tiah taphong tih; to baktih ngan loe ciim ai pongah, ngansae ah oh.
16あるいは、生肉が再び変化して白く変わったなら、彼は祭司のところに来る。
16To ngan kaduk loe amkhraih moe, anglung nahaeloe, qaima khaeah patuek han oh;
17祭司は彼を調べる。患部が白く変わっているなら、祭司はその患部について彼を清いと宣告する。彼は清い。
17qaima mah khet naah, ahmaa to anglung nahaeloe, qaima mah to kami to ciim boeh, tiah taphong tih, to pacoengah loe anih loe ciim tih boeh.
18体の皮膚に腫れ物ができ、それが癒え、
18Kami maeto loe takpum ah athlut to oh moe, hoih boeh,
19腫れ物があった場所に白い腫れ物、あるいは赤みがかった白い光る斑点ができたなら、それを祭司に見せる。
19athlut ohhaih ahmuen loe anglung maw, to tih ai boeh loe kanglung hoi kathim ah tangdawh phawt moe, angphong let nahaeloe, qaima khaeah patuek han oh.
20祭司はそれを調べる。皮膚より深く見え、その毛が白く変わっているなら、祭司は彼を汚れていると宣告する。それは規定の病の患部である。それは腫れ物の中に発生したのである。
20Qaima mah khet naah, ahmaa loe nganhin pongah thuk kue moe, ahmaa pong ih nganmui doeh anglung nahaeloe, athlut thung hoiah ngansae to tacawt pongah, qaima mah anih to kaciim ai kami, tiah taphong tih.
21しかし、祭司がそれを調べ、そこに白い毛がなく、皮膚より深くなく薄くなっているなら、祭司は彼を七日間隔離する。
21Toe qaima mah khet naah, ahmaa nui ih nganmui loe anglung ai, nganhin pongah doeh thuk ai, toe amnum nahaeloe, qaima mah anih to ni sarihto thung ahmuen kalah ah suem tih.
22もしそれが皮膚に広がっているなら、祭司は彼を汚れていると宣告する。それは患部である。
22Toe to ahmaa to angpung nahaeloe, ngansae ah oh pongah, qaima mah anih to ciim ai kami, tiah taphong tih.
23しかし、その光る斑点がそこにとどまり、広がっていないなら、それは腫れ物の跡である。祭司は彼を清いと宣告する。
23Toe ahmaa loe angmah toengroeng ah oh moe, pung ai nahaeloe, athlut ahmaa rumram ah ni oh; to pongah qaima mah anih to ciim boeh, tiah taphong tih.
24あるいは、体の皮膚に火によるやけどがあり、やけどの生肉が赤みがかった白い、あるいは白い光る斑点になったなら、
24Kami maeto loe hmai mah kangh, to tiah hmai mah kangh ih ahmaa to anglung, to tih ai boeh loe thim nahaeloe,
25祭司はそれを調べる。光る斑点の毛が白く変わり、皮膚より深く見えるなら、それは規定の病である。それはやけどの中に発生したのである。祭司は彼を汚れていると宣告する。それは規定の病の患部である。
25qaima mah to ahmaa to khen tih; ahmaa pong ih nganmui loe anglung moe, nganhin pongah ahmaa to thuk kue nahaeloe, hmai mah kangh ih ahmaa thung hoiah ngansae to tacawt pongah, qaima mah anih to ciimcai ai kami ah taphong tih; to loe ngansae nathaih ah oh.
26しかし、祭司がそれを調べ、光る斑点の中に白い毛がなく、皮膚より深くなく薄くなっているなら、祭司は彼を七日間隔離する。
26Toe qaima mah khet naah, ahmaa pong ih nganmui loe anglung ai, ahmaa doeh thuk ai, amnum nahaeloe, qaima mah anih to ahmuen kalah bangah, ni sarihto thung omsak tih.
27祭司は七日目に彼を調べる。もしそれが皮膚に広がっているなら、祭司は彼を汚れていると宣告する。それは規定の病の患部である。
27Ni sarihto thung qaima mah anih to khen tih; to naah ahmaa to pung nahaeloe, qaima mah anih to ciimcai ai kami ah taphong tih; to loe ngansae ah oh.
28もし光る斑点がそこにとどまり、皮膚に広がっておらず、薄くなっているなら、それはやけどによる腫れ物である。祭司は彼を清いと宣告する。それはやけどの跡だからである。
28Toe ahmaa to angmah toengroeng ah oh; pung ai moe, amnum nahaeloe, hmai mah kang rumram ih ahmaa ah oh pongah, qaima mah anih to kaciim kami ah taphong tih; to loe hmai mah kangh ih ahmaa rumram ah ni oh.
29男または女の頭あるいはひげに患部がある場合、
29Nongpa, to tih ai boeh loe nongpata mah lu ah maw, to tih ai boeh loe toektaboe ah maw ahmaa om nahaeloe,
30祭司はその患部を調べる。患部が皮膚より深く見え、そこに黄色く細い毛があるなら、祭司はその人を汚れていると宣告する。それは白癬、すなわち頭またはひげに生じる規定の病である。
30qaima mah ahmaa to khen tih; ahmaa loe nganhin pongah thuk moe, nganmui doeh amsen hrawng nahaeloe, qaima mah anih to kaciim ai kami ah taphong tih; to loe ngan kamthak ah oh moe, lu nuiah maw, to tih ai boeh loe toektaboe pongah kaom, ngansae ah oh.
31祭司がその白癬の患部を調べ、皮膚より深く見えず、そこに黒い毛がないなら、祭司は白癬の患部があるその者を七日間隔離する。
31Toe qaima mah to baktih ahmaa to khet naah, ahmaa loe thuk parai ai moe, nganmui doeh amnum ai nahaeloe, to nathaih tawn kami to qaima mah ni sarihto thung ahmuen kalah ah suem tih.
32七日目に祭司は患部を調べる。白癬が広がっておらず、そこに黄色い毛がなく、白癬が皮膚より深くないなら、
32Ni sarihto thung qaima mah ahmaa to khen pae let tih; to naah ngan kamthak ahmaa to pung ai, nganmui doeh amsen ai, ahmaa doeh thuk ai nahaeloe,
33その者は毛を剃る。ただし、白癬のところを剃ってはならない。それから祭司は白癬のある者をさらに七日間隔離する。
33to kami mah a nganmui to aah han oh, toe ahmaa pong ih nganmui loe aah han om ai; to kami to qaima mah ni sarihto thung ahmuen kalah ah suem tih.
34七日目に、祭司は白癬を調べる。白癬が皮膚に広がっておらず、皮膚より深く見えないなら、祭司は彼を清いと宣告する。彼は自分の衣服を洗う。そうすれば清くなる。
34Ni sarihto thung qaima mah ngan kamthak ahmaa to khen tih; toe ahmaa loe pung ai, ahmaa doeh thuk ai nahaeloe, qaima mah anih to kaciim kami ah taphong tih; anih loe a khukbuen to pasuk pacoengah ni ciim vop tih.
35しかし、彼が清くされた後に白癬が皮膚に広がるなら、
35Toe ciim boeh tiah taphong pacoengah, ngan kamthak ahmaa to pung let nahaeloe,
36祭司は彼を調べる。白癬が皮膚に広がっているなら、祭司は黄色い毛を探す必要はない。彼は汚れている。
36qaima mah anih to khen let tih; ahmaa to nganhin nuiah pung let nahaeloe, qaima mah kamsen nganmui pakrong han angai ai; to kami loe ciim ai kami ah oh.
37しかし、祭司の目に白癬がとどまっており、そこに黒い毛が生えているなら、白癬は癒えている。彼は清い。祭司は彼を清いと宣告する。
37Toe a khet naah ahmaa loe angmah toengroeng ah oh, amui kamnum doeh tacawt ai nahaeloe, ngan kamthak ahmaa loe hoih boeh pongah, anih loe ciim boeh; to naah qaima mah anih to ciim kami ah taphong tih.
38男または女の体の皮膚に光る斑点、すなわち白い光る斑点がある場合、
38Nongpa maw, to tih ai boeh loe nongpata loe nganhin nuiah kanglung bok ahmaa to oh moe, ngansae ah om nahaeloe,
39祭司はそれらを調べる。彼らの体の皮膚にある光る斑点が鈍い白色であるなら、それは無害な発疹である。それは皮膚に発生したのである。その者は清い。
39qaima mah khen pae tih; nganhin nuiah kaom kanglung bok ahmaa loe kamnum hoi kanglung angbaeh nahaeloe, nganhin pongah kaom ahmaa rumram ah ni oh; to kami loe ciim.
40男の頭の毛が抜け落ちたなら、彼ははげである。彼は清い。
40Sam to angmuen moe, a lu doeh angmuilum ah oh; toe to kami loe ciim.
41もしその毛が頭の前部から抜け落ちたなら、彼は前頭はげである。彼は清い。
41Hmabang sam angmuen kami loe, lupataeh amngaeh cadoeh, anih loe ciim.
42しかし、はげ頭、あるいは前頭はげのところに赤みがかった白い患部があるなら、それは彼のはげ頭、あるいは前頭はげに発生した規定の病である。
42Toe lu angmuilum nuiah maw, to tih ai boeh loe a lupataeh hmabang ah maw, ngan kamling to tadawh phawt nahaeloe, lu angmuilum nuiah kaom, to tih ai boeh loe lupataeh nuiah kaom ahmaa loe ngansae ah oh.
43祭司は彼を調べる。彼のはげ頭、あるいは前頭はげにある患部の腫れ物が赤みがかった白色で、体の皮膚にある規定の病のような見た目であるなら、
43Qaima mah anih to khet naah, lu angmuilum nuiah kaom, to tih ai boeh loe a lu pataeh nuiah kaom ahmaa loe ngansae baktiah om nahaeloe,
44彼は規定の病の者である。彼は汚れている。祭司は彼を確かに汚れていると宣告する。彼の患部は頭にある。
44to kami loe ngansae man kami ah oh, anih loe ciim ai; a lu nuiah ahmaa oh pongah qaima mah anih to kaciim ai kami ah taphong tih.
45患部のある規定の病の者は、衣服を裂き、頭髪を乱したままにし、口元を覆って、「汚れている、汚れている」と叫ぶ。
45Ngansae man kami loe angmah ih laihaw to asih moe, a lu to khuk ai ah, pahni to khuk pacoengah, Ciim ai! Ciim ai! tiah hang tih.
46その患部が彼にある間、彼は汚れている。彼は汚れている。彼は一人で住む。彼の住まいは宿営の外である。
46To ngansae man kami loe nathaih a tawnh thung, ciim ai ah a oh; to kami loe angmah bueng oh han oh, anih loe a ohhaih im tasa bangah om tih.
47また、規定の病の患部がある衣服、それが羊毛の衣服であれ、亜麻布の衣服であれ、
47Ngansae to tuumui laihaw pongah maw, to tih ai boeh loe puu ngan laihaw pongah maw om nahaeloe,
48それが亜麻布または羊毛の縦糸であれ横糸であれ、革であれ、革で作られたどんなものであれ、
48thunh ih hmuen maw, to tih ai boeh loe sak ih hmuen maw, to tih ai boeh loe tuumui maw, to tih ai boeh loe moihin maw, to tih ai boeh loe moihin hoi sak ih hmuen maw,
49もし衣服、革、縦糸、横糸、あるいは革で作られたどんなものにおいても、その患部が緑がかった色、あるいは赤みがかった色であるなら、それは規定の病の患部であり、祭司に見せる。
49laihaw nuiah kaom ahmaa loe rong kahing maw, to tih ai boeh loe kathim ah maw om nahaeloe, ngansae ah oh; nathaih to qaima khaeah patuek han oh.
50祭司はその患部を調べ、その患部を七日間隔離する。
50Qaima mah nathaih to khen ueloe, anih to ni sarihto thung ahmuen kalah ah omsak tih.
51彼は七日目にその患部を調べる。もしその患部が、衣服、縦糸、横糸、あるいは革、その革がどのような用途に使われるものであれ、そこに広がっているなら、その患部は悪性のカビである。それは汚れている。
51Ni sarihto thungah khen let tih, to naah nathaih to laihaw kalah ahmuen ah maw, to tih ai boeh loe thunh ih laihaw pongah maw, tuumui hoiah sak ih laihaw pongah maw, to tih ai boeh loe moihin hoiah sak ih laihaw pongah maw, to tih ai boeh loe sak ih kawbaktih laihaw pongah maw angcen nahaeloe, ngansae ah oh pongah, ciim mak ai.
52患部がある衣服、すなわち羊毛あるいは亜麻布の縦糸であれ横糸であれ、またはどんな革製品であれ、彼はそれを燃やす。それは悪性のカビだからである。それは火で燃やす。
52To pongah sak ih khukbuen, to tih ai boeh loe tuumui hoiah thunh ih khukbuen, to tih ai boeh loe tuumui hoiah sak ih khukbuen, to tih ai boeh loe puu ngan khukbuen, to tih ai boeh loe moihin hoiah sak ih khukbuen boih ah nathaih to oh boeh pongah, hmai hoi qoeng ah; angcen thaih ngansae ah oh pongah, khukbuen to hmai hoiah qoeng han oh.
53もし祭司がそれを調べ、患部が衣服、縦糸、横糸、あるいはどんな革製品においても広がっていないなら、
53Toe qaima mah khet naah, tlangqui hoiah sak ih khukbuen, to tih ai boeh loe thunh ih khukbuen, to tih ai boeh loe moihin hoiah sak ih khukbuen boih ah nathaih to angcen ai nahaeloe,
54祭司は患部があるものを洗うように命じる。そして彼はそれをさらに七日間隔離する。
54nathaih ahmaa kaom khukbuen to pasuksak ueloe, anih to ni sarihto thung ahmuen kalah ah omsak tih.
55患部が洗われた後、祭司はそれを調べる。患部の色が変わっておらず、患部が広がっていなくても、それは汚れている。あなたはそれを火で燃やす。内側であれ外側であれ、それはカビの侵食である。
55Nathaih ahmaa kaom khukbuen pasuk pacoengah, qaima mah khen let tih; nathaih ahmaa loe rong amkhraih ai angmah toengroeng ah om nahaeloe, angpung ai cadoeh, ciim mak ai; athung bang hoiah a nui bangah ahnai to oh pongah, hmai hoiah qoeng han oh.
56もし祭司が見て、それが洗われた後に患部が薄くなっているなら、彼は衣服、あるいは革、あるいは縦糸、あるいは横糸からそれを引き裂く。
56Qaima mah khet naah, pasuk tangcae khukbuen pong ih nathaih ahmaa to amnum nahaeloe, to ahmaa ohhaih khukbuen, to tih ai boeh loe moihin hoiah sak ih khukbuen, to tih ai boeh loe thunh ih khukbuen, to tih ai boeh loe sak ih khukbuen to asik tih.
57そしてもしそれが衣服、縦糸、横糸、あるいはどんな革製品に再び現れるなら、それは広がっている。あなたは患部があるものを火で燃やす。
57Toe tlangqui hoiah sak ih khukbuen, to tih ai boeh loe thunh ih khukbuen, to tih ai boeh loe moihin hoiah sak ih khukbuen nuiah nathaih to angphong let nahaeloe, angpung thaih nathaih ah oh pongah, nathaih kaom khukbuen to hmai hoiah qoeng han oh.
58あなたが洗った衣服、縦糸、横糸、あるいはいかなる革製品であれ、そこから患部が消え去ったなら、それを二度目に洗う。そうすればそれは清くなる。」
58Tlangqui hoiah sak ih khukbuen, to tih ai boeh loe thunh ih khukbuen, to tih ai boeh loe moihin hoiah sak ih khukbuen loe ciim cadoeh, pasuk let han oh; to tiah sak naah ni ciim vop tih, tiah a naa.
59これが、羊毛あるいは亜麻布の衣服、縦糸、横糸、あるいはどんな革製品におけるカビの患部について、それが清いか汚れているかを宣告するための律法である。
59Hae loe ciim maw, ciim ai, tiah taphong hanah, tuumui, to tih ai boeh loe puu ngan, to tih ai boeh loe sak ih khukbuen, to tih ai boeh loe thunh ih khukbuen, to tih ai boeh loe moihin hoiah sak ih khukbuen hoi kasaeng daan ah oh.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.