レビ記 13
Freedom Bible (フリーダム・バイブル)Translation
Freedom Bible (フリーダム・バイブル)
Baibal Olcim (Matupi Chin)
1主はモーセとアロンに告げられた。
1BOEIPA loh Moses neh Aaron te a voek tih,
2「人が自分の体の皮膚に腫れ物、かさぶた、あるいは光る斑点ができ、それが体の皮膚で規定の病の患部となったなら、その人を祭司アロンか、その子らである祭司の一人のところに連れて来る。
2“Hlang a vin a saa dongah a phuem mai khaw, a vinhna mai khaw, a dikdak la om tih a vin a saa dongah hmaibae tloh la om mai ni. Te vaengah khosoih Aaron taengah khaw, khosoih koca rhoek khuikah pakhat taengah khaw khuen saeh.
3祭司は体の皮膚にある患部を調べる。患部の毛が白く変わり、患部が皮膚より深く見えるなら、それは規定の病の患部である。祭司はその人を調べ、汚れていると宣告する。
3A vin saa dongkah a tloh te khosoih loh a sawt vaengah a hma dongkah a mul te a bok la om tih a tloh kah a hmuethma khaw a vin saa khuila dawp a dung atah hmaibae tloh coeng ni. Tedae khosoih loh so saeh lamtah anih poeih uh ti saeh.
4もし彼の体の皮膚にある光る斑点が白く、皮膚より深く見えず、その毛が白く変わっていないなら、祭司は患部のあるその人を七日間隔離する。
4Te vaengah a vin saa dongkah dikdak la bok dae a hmuethma loh a vin khuila dung pawt tih a mul khaw a bok la a om pawt atah hlang tlo te khosoih loh hnin rhih khoh dae saeh.
5祭司は七日目にその人を調べる。祭司の目に患部がとどまり、皮膚に広がっていないなら、さらに七日間隔離する。
5A rhih hnin vaengah khosoih loh so saeh. Tedae tloh te a mikhmuh hmuen la om tih a vin khuila tloh rhoeng mai mahpawh. Te vaengah anih te khosoih loh pabae la hnin rhih parhaeng saeh.
6祭司は七日目に再び調べる。患部が薄くなり、皮膚に広がっていないなら、祭司はその人を清いと宣告する。それはかさぶたである。その人は衣服を洗えば清くなる。
6A hnin rhih dongah anih te khosoih loh pabae la so bal saeh. Te vaengah a hma te maat tih a vin dongkah a hma khaw a rhoeng pawt atah khosoih loh caihcil coeng ti saeh. Phai la a om dongah a himbai te a suk vetih caihcil bitni.
7しかし、清めのために祭司に自分を見せた後で、そのかさぶたが皮膚に広がるなら、彼は再び祭司に自分を見せる。
7Tedae a ciimnah ham khosoih taengla a tueng phoeiah a vin dongkah phai a rhoeng la a rhoeng atah khosoih taengah pabae la tueng bal saeh.
8祭司は彼を調べる。もしそのかさぶたが皮膚に広がっているなら、祭司は彼を汚れていると宣告する。それは規定の病である。
8Khosoih loh a sawt vaengah a vin dongkah phai te a rhoeng atah anih te khosoih loh poeih uh coeng ti saeh. Te te hmaibae ni.
9規定の病の患部が人にある場合、その人を祭司のところに連れて来る。
9Hmaibae tloh he hlang dongah a om van neh khosoih taengla khuen saeh.
10祭司は彼を調べる。皮膚に白い腫れ物があり、それが毛を白く変え、腫れ物の中に生肉ができているなら、
10Khosoih loh a sawt vaengah a vin te a bok la phuem tih, a phuem dongkah a mul te a bok la a poeh phoeiah a saa te thingsup la a thing mai ni.
11それは彼の体の皮膚にある慢性の規定の病である。祭司は彼を汚れていると宣告する。彼を隔離してはならない。彼はすでに汚れているからである。
11A vin a saa dongkah hmaibae he rhung coeng tih a poeih uh coeng. Anih te rhalawt coeng tih khosoih loh anih parhaeng voel boel saeh.
12もし規定の病が皮膚の至るところに広がり、祭司が見る限り、規定の病が患部のあるその人の頭から足に至るまで皮膚の全面を覆っているなら、
12Tedae a vin dongah hmaibae te hnai khaw hnai mai ni. Te vaengah khosoih mik kah hmuhnah boeih ah hlangtlo kah a vin boeih te hmaibae loh a lu lamkah a kho duela a thing mai ni.
13祭司は彼を調べる。規定の病が彼の全身を覆っているなら、祭司はその患部について彼を清いと宣告する。それはすべて白く変わっているので、彼は清い。
13Te vaengah khosoih loh so saeh lamtah a pumsa tom te hmaibae loh a thing tih tloh te a bok la boeih a om atah anih te caihcil coeng ti saeh. Anih te cim ngawn.
14しかし、生肉が彼に現れたときはいつでも、彼は汚れる。
14Tedae a pum dongah a saa thing a phoe tue vaengah tah aka poeih uh la om ni.
15祭司はその生肉を調べ、彼を汚れていると宣告する。生肉は汚れている。それは規定の病である。
15Tedae a saa te khosoih loh a haeng la a hmuh saeh daengah ni poeih uh a ti eh. A saa a haeng atah hmaibae coeng tih anih rhalawt om.
16あるいは、生肉が再び変化して白く変わったなら、彼は祭司のところに来る。
16Tedae a saa thing te hoilae uh tih a bok la a poeh atah khosoih taengla koep khuen saeh.
17祭司は彼を調べる。患部が白く変わっているなら、祭司はその患部について彼を清いと宣告する。彼は清い。
17Khosoih loh a sawt tih a tloh te a bok la a poeh atah khosoih loh anih caihcil coeng ti saeh. A tloh te cim ngawn.
18体の皮膚に腫れ物ができ、それが癒え、
18A pumsa kah a vin dongkah buhlut om tih hoeih mai ni.
19腫れ物があった場所に白い腫れ物、あるいは赤みがかった白い光る斑点ができたなら、それを祭司に見せる。
19Te buhlut hmuen ah a bok la aka phuem mai khaw, dikdak la a ling a bok te a om atah khosoih taengla tueng saeh.
20祭司はそれを調べる。皮膚より深く見え、その毛が白く変わっているなら、祭司は彼を汚れていると宣告する。それは規定の病の患部である。それは腫れ物の中に発生したのである。
20Khosoih loh a sawt vaengah a hmuethma loh a vin khuila dung tih a mul khaw a bok la a poeh atah khosoih loh anih poeih uh coeng ti saeh. Buhlut dongkah aka puek hmaibae tloh ni.
21しかし、祭司がそれを調べ、そこに白い毛がなく、皮膚より深くなく薄くなっているなら、祭司は彼を七日間隔離する。
21Tedae te te khosoih loh so saeh lamtah a mul te a khuiah bok mai pawt nim? Te te a vin lakah dung pawt tih nuk mai ni. Te vaengah anih te khosoih loh hnin rhih parhaeng saeh.
22もしそれが皮膚に広がっているなら、祭司は彼を汚れていると宣告する。それは患部である。
22Tedae a vin dongah ni a rhoeng la a rhoeng atah khosoih loh anih te poeih uh coeng ti saeh. Te te tloh coeng ni.
23しかし、その光る斑点がそこにとどまり、広がっていないなら、それは腫れ物の跡である。祭司は彼を清いと宣告する。
23Tedae dikdak te amah hmuen la om tih buhlut kah vinhnahlo khaw a rhoeng pawt atah anih te khosoih loh caihcil coeng ti saeh.
24あるいは、体の皮膚に火によるやけどがあり、やけどの生肉が赤みがかった白い、あるいは白い光る斑点になったなら、
24A vin a saa khaw hmai ung bangla om tih dikdak aka bok te khaw aka ung thai a ling a bok la a om atah, khosoih loh koep so saeh.
25祭司はそれを調べる。光る斑点の毛が白く変わり、皮膚より深く見えるなら、それは規定の病である。それはやけどの中に発生したのである。祭司は彼を汚れていると宣告する。それは規定の病の患部である。
25Te vaengah dikdak dongkah a mul te a bok la poeh tih a hmuethma loh a vin khuila a dung atah hmai ung dongkah aka phoe hmaibae coeng ni. Te dongah khosoih loh anih poeih uh coeng ti saeh. Te te hmaibae tloh coeng ni.
26しかし、祭司がそれを調べ、光る斑点の中に白い毛がなく、皮膚より深くなく薄くなっているなら、祭司は彼を七日間隔離する。
26Tedae khosoih loh a sawt vaengah dikdak dongkah a mul khaw bok voel pawt tih a vin khuila dung pawt dae a nuk atah anih te khosoih loh hnin rhih parhaeng bal saeh.
27祭司は七日目に彼を調べる。もしそれが皮膚に広がっているなら、祭司は彼を汚れていると宣告する。それは規定の病の患部である。
27A hnin rhih dongah khosoih loh koep so saeh lamtah a vin dongah ni a rhoeng la a rhoeng atah khosoih loh anih poeih uh coeng ti saeh. Te te hmaibae tloh coeng ni.
28もし光る斑点がそこにとどまり、皮膚に広がっておらず、薄くなっているなら、それはやけどによる腫れ物である。祭司は彼を清いと宣告する。それはやけどの跡だからである。
28Tedae dikdak te amah hmuen la om tih a vin dongah khaw rhoeng pawt tih a ung kah a phuem te a nukyum mai ni.A ung kah vinhnahlo la a om dongah anih te khosoih loh caihcil coeng ti saeh.
29男または女の頭あるいはひげに患部がある場合、
29tongpa khaw huta mai khaw, a lu neh a baengpae dongah tloh om mai ni.
30祭司はその患部を調べる。患部が皮膚より深く見え、そこに黄色く細い毛があるなら、祭司はその人を汚れていると宣告する。それは白癬、すなわち頭またはひげに生じる規定の病である。
30Tloh te khosoih loh a sawt vaengah a hmuethma loh a vin khuila dung tih a mul khaw huephuep a ae atah khosoih loh anih poeih uh coeng ti saeh.A lu neh a baengpae kah a thak te hmaibae ni.
31祭司がその白癬の患部を調べ、皮膚より深く見えず、そこに黒い毛がないなら、祭司は白癬の患部があるその者を七日間隔離する。
31Tedae thak tloh te khosoih loh a sawt vaengah a hmuethma te a vin khuila dung pawt tih a sam muem mai mahpawh. Te vaengah khosoih loh thak tloh kongah hnin rhih parhaeng dae saeh.
32七日目に祭司は患部を調べる。白癬が広がっておらず、そこに黄色い毛がなく、白癬が皮膚より深くないなら、
32A hnin rhih dongah a tloh te khosoih loh koep so saeh. Te vaengah thak te rhoeng pawh, a mul dongah a ae om pawh, thak hmuethma khaw a vin khuila dung mahpawh.
33その者は毛を剃る。ただし、白癬のところを剃ってはならない。それから祭司は白癬のある者をさらに七日間隔離する。
33Te vaengah vo saeh lamtah a thak te tah vo boel saeh. Te phoeiah aka thak te khosoih loh a pabae la hnin rhih parhaeng saeh.
34七日目に、祭司は白癬を調べる。白癬が皮膚に広がっておらず、皮膚より深く見えないなら、祭司は彼を清いと宣告する。彼は自分の衣服を洗う。そうすれば清くなる。
34A hnin rhih dongah a thak te khosoih loh koep so saeh. Te vaengah a vin dongkah a thak te rhoeng pawt tih a hmuethma khaw a vin khuila a dung pawt atah khosoih loh anih caihcil coeng ti saeh. Te phoeiah a himbai suk saeh lamtah caihcil saeh.
35しかし、彼が清くされた後に白癬が皮膚に広がるなら、
35Tedae a ciimnah hnukah a thak te a vin dongah a rhoeng la rhoeng mai ni.
36祭司は彼を調べる。白癬が皮膚に広がっているなら、祭司は黄色い毛を探す必要はない。彼は汚れている。
36Te vaengah khosoih loh so saeh lamtah a vin dongkah a thak te a rhoeng atah a mul aka ae te khaw khosoih loh rhae hnukdawn boel saeh. Anih te rhalawt coeng ni.
37しかし、祭司の目に白癬がとどまっており、そこに黒い毛が生えているなら、白癬は癒えている。彼は清い。祭司は彼を清いと宣告する。
37Tedae thak te a mikhmuh hmuen la om tih a sam muem a cawn atah a thak te hoeih tih caih coeng. Te dongah anih te khosoih loh caihcil coeng ti saeh.
38男または女の体の皮膚に光る斑点、すなわち白い光る斑点がある場合、
38Tongpa khaw, huta khaw a vin saa dongah dikdak dikdak la a bok om mai ni.
39祭司はそれらを調べる。彼らの体の皮膚にある光る斑点が鈍い白色であるなら、それは無害な発疹である。それは皮膚に発生したのである。その者は清い。
39Te vaengah khosoih loh so saeh lamtah a vin saa dongkah dikdak la nuk tih a bok te a vin dongah bungsap bangla a cuen atah anih te cim ngawn .
40男の頭の毛が抜け落ちたなら、彼ははげである。彼は清い。
40Hlang he a lu poel tih lukoelh la om cakhaw cuemcaih ngawn .
41もしその毛が頭の前部から抜け落ちたなら、彼は前頭はげである。彼は清い。
41A baengpae neh a hmai lamloh a lu te tlaai tih talkoelh la om cakhaw cim ngawn .
42しかし、はげ頭、あるいは前頭はげのところに赤みがかった白い患部があるなら、それは彼のはげ頭、あるいは前頭はげに発生した規定の病である。
42Tedae lukoelh dongah khaw, talkoelh dongah khaw a tloh a bok a ling la om tih a lukoelh neh a talkoelh dongla hmaibae loh a phoei mai ni.
43祭司は彼を調べる。彼のはげ頭、あるいは前頭はげにある患部の腫れ物が赤みがかった白色で、体の皮膚にある規定の病のような見た目であるなら、
43Te vaengah anih te khosoih loh so saeh. Tloh aka phuem te a lukoelh soah khaw, a talkoelh soah khaw a vin a saa dongah hmaibae mueimae bangla a bok a ling la om mai ni.
44彼は規定の病の者である。彼は汚れている。祭司は彼を確かに汚れていると宣告する。彼の患部は頭にある。
44Hlang te a pahuk atah anih te rhalawt coeng tih amah te poeih uh coeng. A lu ah a tloh a om dongah khosoih loh anih poeih uh coeng ti saeh.
45患部のある規定の病の者は、衣服を裂き、頭髪を乱したままにし、口元を覆って、「汚れている、汚れている」と叫ぶ。
45A pum dongah tloh neh aka pahuk tah himbai pawn neh om uh saeh lamtah a lu khaw a pham la om saeh. Te phoeiah a hmui te buem saeh lamtah rhalawt coeng, rhalawt tila pang saeh.
46その患部が彼にある間、彼は汚れている。彼は汚れている。彼は一人で住む。彼の住まいは宿営の外である。
46A pum dongah tloh neh rhalawt la a poeih uh tue khuiah tah anih te tolrhum rhaehhmuen vongvoel ah amah bueng khosa saeh.
47また、規定の病の患部がある衣服、それが羊毛の衣服であれ、亜麻布の衣服であれ、
47Hmaibae tloh te a pum dongkah himbai, tumul himbai dongah khaw, hlamik himbai dongah khaw,
48それが亜麻布または羊毛の縦糸であれ横糸であれ、革であれ、革で作られたどんなものであれ、
48hnitah dongah khaw, hlamik hnithun dongah khaw, tumul, maehpho, maehpho neh bitat boeih dongah khaw om mai ni.
49もし衣服、革、縦糸、横糸、あるいは革で作られたどんなものにおいても、その患部が緑がかった色、あるいは赤みがかった色であるなら、それは規定の病の患部であり、祭司に見せる。
49Tloh te himbai dongah khaw, a maehpho dongah khaw, hnitah dongah khaw, hnithun dongah khaw, maehpho hnopai khat khat dongah khaw a hing neh a ling la a om atah te te hmaibae tloh coeng ni. Te dongah khosoih taengla tueng saeh.
50祭司はその患部を調べ、その患部を七日間隔離する。
50Te vaengah tloh te khosoih loh so saeh lamtah hlangtlo te hnin rhih parhaeng saeh.
51彼は七日目にその患部を調べる。もしその患部が、衣服、縦糸、横糸、あるいは革、その革がどのような用途に使われるものであれ、そこに広がっているなら、その患部は悪性のカビである。それは汚れている。
51A hnin rhih dongah a tloh te koep sawt pah saeh. Tloh te himbai dongah khaw, hnitah dongah khaw, hnithun dongah khaw, maehpho dongah khaw, maehpho neh a saii boeih dongah a phoei atah tloh loh a dom hmaibae kah bitat te rhalawt coeng.
52患部がある衣服、すなわち羊毛あるいは亜麻布の縦糸であれ横糸であれ、またはどんな革製品であれ、彼はそれを燃やす。それは悪性のカビだからである。それは火で燃やす。
52Te dongah tloh aka om himbai neh hnitah khaw, tumul hnithun khaw, hlamik khaw, maehpho neh a saii hnopai khaw boeih hoeh saeh. Hmaibae loh a dom coeng dongah hmai neh hoeh saeh.
53もし祭司がそれを調べ、患部が衣服、縦糸、横糸、あるいはどんな革製品においても広がっていないなら、
53Tedae khosoih loh a sawt vaengah a tloh te himbai dongah khaw, hnitah dongah khaw, hnithun dongah khaw, maehpho hnopai khat khat dongah khaw phoei pawt mai thai.
54祭司は患部があるものを洗うように命じる。そして彼はそれをさらに七日間隔離する。
54Te vaengah khosoih loh uen saeh lamtah a pum dongkah tloh te sil saeh. Te phoeiah anih te a pabae la hnin rhih parhaeng saeh.
55患部が洗われた後、祭司はそれを調べる。患部の色が変わっておらず、患部が広がっていなくても、それは汚れている。あなたはそれを火で燃やす。内側であれ外側であれ、それはカビの侵食である。
55Tedae a tloh te a silh phoeiah khosoih loh so saeh. Te vaengah a tloh te rhoeng pawt cakhaw tloh te a hmuethma loh a lang pawt atah anih te rhalawt coeng ni. A hnuk a hmai ah impap om tih hmai neh hoeh laeh.
56もし祭司が見て、それが洗われた後に患部が薄くなっているなら、彼は衣服、あるいは革、あるいは縦糸、あるいは横糸からそれを引き裂く。
56Tedae khosoih loh so saeh lamtah a silh phoeiah a tloh a maat atah a himbai neh maehpho khaw, hnitah neh hnithun khaw phen saeh.
57そしてもしそれが衣服、縦糸、横糸、あるいはどんな革製品に再び現れるなら、それは広がっている。あなたは患部があるものを火で燃やす。
57Tedae himbai neh hnitah dongah khaw, hnithun neh maehpho hnopai khat khat dongah khaw koep cuen tih koep a phoe atah tloh aka om hnopai te tah hmai neh hoeh laeh.
58あなたが洗った衣服、縦糸、横糸、あるいはいかなる革製品であれ、そこから患部が消え去ったなら、それを二度目に洗う。そうすればそれは清くなる。」
58Tedae himbai neh hnitah khaw, hnithun neh maehpho hnopai boeih te khaw na suk vetih tloh a nong atah pabae na suk vetih caihcil bitni.
59これが、羊毛あるいは亜麻布の衣服、縦糸、横糸、あるいはどんな革製品におけるカビの患部について、それが清いか汚れているかを宣告するための律法である。
59He tah tumul neh hlamik himbai khaw, hnitah neh hnithun, maehpho hnopai cungkuem dongah hmaibae tloh caihcil nah ham neh poeih uh coeng ti ham koi vaengkah olkhueng ni,” a ti nah.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.