Evangelo Di S. Luca 20
Diodati Bibbia 1885Translation
Diodati Bibbia 1885
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
1ED avvenne un di que' giorni, che, mentre egli insegnava il popolo nel tempio, ed evangelizzava, i principali sacerdoti, e gli Scribi, con gli anziani, sopraggiunsero.
1Ынтр-уна дин ачеле зиле, кынд ынвэца Исус нородул ын Темплу ши проповэдуя Евангелия, ау венит деодатэ ла Ел преоций чей май де сямэ ши кэртурарий, ку бэтрыний,
2E gli dissero: Dicci di quale autorità tu fai coteste cose; o, chi è colui che ti ha data cotesta autorità.
2ши Й-ау зис: „Спуне-не, ку че путере фачь Ту ачесте лукрурь сау чине Ць-а дат путеря ачаста?”
3Ed egli, rispondendo, disse loro: Anch'io vi domanderò una cosa; e voi ditemela:
3Дрепт рэспунс, Ел ле-а зис: „Ам сэ вэ пун ши Еу о ынтребаре. Спунеци-Мь:
4Il battesimo di Giovanni era egli dal cielo, o dagli uomini?
4Ботезул луй Иоан веня дин чер сау де ла оамень?”
5Ed essi ragionavan fra loro, dicendo: Se diciamo che era dal cielo, egli ci dirà: Perchè dunque non gli credeste?
5Дар ей куӂетау астфел ынтре ей: „Дакэ рэспундем: ‘Дин чер’, ва зиче: ‘Атунч, де че ну л-аць крезут?’
6Se altresì diciamo che era dagli uomini, tutto il popolo ci lapiderà; perciocchè egli è persuaso che Giovanni era profeta.
6Ши дакэ рэспундем: ‘Де ла оамень’, тот нородул не ва учиде ку петре; кэч есте ынкрединцат кэ Иоан ера ун пророк.”
7Risposero adunque che non sapevano onde egli fosse .
7Атунч ау рэспунс кэ ну штиу де унде веня ботезул луй Иоан.
8E Gesù disse loro: Io ancora non vi dirò di quale autorità io fo queste cose.
8Ши Исус ле-а зис: „Нич Еу н-ам сэ вэ спун ку че путере фак ачесте лукрурь.”
9POI prese a dire al popolo questa parabola. Un uomo piantò una vigna, e l'allogò a certi lavoratori, e se ne andò in viaggio, e dimorò fuori lungo tempo.
9Апой а ынчепут сэ спунэ нородулуй пилда ачаста: „Уном а сэдит о вие, а арендат-о унор виерь ши а плекат ынтр-о алтэ царэ пентру о време ынделунгатэ.
10E nella stagione mandò un servitore a que' lavoratori, acciocchè gli desser del frutto della vigna; ma i lavoratori, battutolo, lo rimandarono vuoto.
10Ла время роаделор, а тримис ла виерь ун роб, ка сэ-й дя партя луй дин родул вией. Виерий л-ау бэтут ши л-ау тримис ынапой ку мыниле гоале.
11Ed egli di nuovo vi mandò un altro servitore; ma essi, battuto ancora lui, e vituperatolo, lo rimandarono vuoto.
11А май тримис ун алт роб; ей л-ау бэтут ши пе ачела, л-ау батжокорит ши л-ау тримис ынапой ку мыниле гоале.
12Ed egli ne mandò ancora un terzo; ma essi, ferito ancora costui, lo cacciarono.
12А май тримис ун ал трейля роб; ей л-ау рэнит ши пе ачела ши л-ау скос афарэ.
13E il signor della vigna disse: Che farò? io vi manderò il mio diletto figliuolo; forse, quando lo vedranno, gli porteranno rispetto.
13Стэпынул вией а зис: ‘Че сэ фак? Ам сэ тримит пе фиул меу пряюбит; поате кэ ыл вор прими ку чинсте.’
14Ma i lavoratori, vedutolo, ragionaron fra loro, dicendo: Costui è l'erede; venite, uccidiamolo, acciocchè l'eredità divenga nostra.
14Дар виерий, кынд л-ау вэзут, с-ау сфэтуит ынтре ей ши ау зис: ‘Ятэ моштениторул. Вениць сэ-л учидем, ка моштениря сэ фие а ноастрэ.’
15E, cacciatolo fuor della vigna, l'uccisero. Che farà loro adunque il signor della vigna?
15Ши л-ау скос афарэ дин вие ши л-ау оморыт. Акум, че ле ва фаче стэпынул вией?
16Egli verrà, e distruggerà que' lavoratori, e darà la vigna ad altri. Ma essi, udito ciò , dissero: Così non sia.
16Ва вени, ва перде пе виерий ачея, ши вия о ва да алтора.” Кынд ау аузит ей кувинтеле ачестя, ау зис: „Ничдекум!”
17Ed egli, riguardatili in faccia, disse: Che cosa adunque è questo ch'è scritto: La pietra che gli edificatori hanno riprovata è divenuta il capo del cantone?
17Дар Исус й-а привит дрепт ын фацэ ши а зис: „Че ынсямнэ кувинтеле ачестя каре ау фост скрисе: ‘Пятрапе каре ау лепэдат-о зидарий а ажунс сэ фие пусэ ын капул унгюлуй’?
18Chiunque caderà sopra quella pietra sarà fiaccato, ed ella triterà colui sopra cui ella caderà.
18Орьчине ва кэдя песте пятра ачаста ва фи здробит де еа ши, пе ачела песте каре ва кэдя еа, ыл ва спулбера.”
19ED i principali sacerdoti, e gli Scribi, cercavano in quella stessa ora di mettergli le mani addosso, perciocchè riconobbero ch'egli avea detta quella parabola contro a loro; ma temettero il popolo.
19Преоций чей май де сямэ ши кэртурарий кэутау сэ пунэ мына пе Ел кяр ын часул ачела, дар се темяу де нород. Причепусерэ кэ Исус спусесе пилда ачаста ымпотрива лор.
20E, spiandolo, gli mandarono degl'insidiatori, che simulassero d'esser giusti, per soprapprenderlo in parole; per darlo in man della signoria, ed alla podestà del governatore.
20Ау ынчепут сэ пындяскэ пе Исус ши ау тримис ниште искодиторь, каре се префэчяу кэ сунт неприхэниць, ка сэ-Л приндэ ку ворба ши сэ-Л дя пе мына стэпынирий ши пе мына путерий дрегэторулуй.
21E quelli gli fecero una domanda, dicendo: Maestro, noi sappiamo che tu parli ed insegni dirittamente, e che non hai riguardo alla qualità delle persone, ma insegni la via di Dio in verità;
21Искодиторий ачештя Л-ау ынтребат: „Ынвэцэторуле, штим кэ ворбешть ши ынвець пе оамень дрепт ши кэ ну кауць ла фаца оаменилор, чи-й ынвець каля луй Думнезеу ын адевэр.
22ecci egli lecito di pagare il tributo a Cesare, o no?
22Се кувине сэ плэтим бир Чезарулуй сау ну?”
23Ed egli, avvedutosi della loro astuzia, disse loro: Perchè mi tentate?
23Исус ле-а причепут викления ши ле-а рэспунс: „Пентру че Мэ испитиць?
24Mostratemi un denaro; di cui porta egli la figura, e la soprascritta? Ed essi, rispondendo, dissero: Di Cesare.
24Арэтаци-Мь ун бан. Ал куй кип ши але куй слове сунт скрисе пе ел?” „Але Чезарулуй”, ау рэспунс ей.
25Ed egli disse loro: Rendete adunque a Cesare le cose di Cesare, e a Dio le cose di Dio.
25Атунч, Ел ле-а зис: „Даць дар Чезарулуй че есте ал Чезарулуй, ши луй Думнезеу че есте ал луй Думнезеу.”
26E non lo poterono soprapprendere in parole davanti al popolo; e, maravigliatisi della sua risposta, si tacquero.
26Ну Л-ау путут принде ку ворба ынаинтя нородулуй; чи, мираць де рэспунсул Луй, ау тэкут.
27OR alcuni de' Sadducei, i quali pretendono non esservi risurrezione, accostatisi, lo domandarono, dicendo:
27Уний дин садукей, каре зик кэ ну есте ынвиере, с-ау апропият ши ау ынтребат пе Исус:
28Maestro, Mosè ci ha scritto, che se il fratello d'alcuno muore avendo moglie, e muore senza figliuoli, il suo fratello prenda la moglie, e susciti progenie al suo fratello.
28„Ынвэцэторуле, ятэ че не-а скрис Мойсе: ‘Дакэ моаре фрателе куйва, авынд невастэ, дар фэрэ сэ айбэ копий, фрателе луй сэ я пе неваста луй ши сэ ридиче урмаш фрателуй сэу.’
29Or vi furono sette fratelli; e il primo, presa moglie, morì senza figliuoli.
29Ау фост дар шапте фраць. Чел динтый с-а ынсурат ши а мурит фэрэ копий.
30E il secondo prese quella moglie, e morì anch'egli senza figliuoli.
30Пе неваста луй, а луат-о ал дойля; ши а мурит ши ел фэрэ копий.
31Poi il terzo la prese; e simigliantemente tutti e sette; e morirono senza aver lasciati figliuoli.
31А луат-о ши ал трейля, ши тот аша тоць шапте; ши ау мурит фэрэ сэ ласе копий.
32Ora, dopo tutti, morì anche la donna.
32Ла урма тутурор, а мурит ши фемея.
33Nella risurrezione adunque, di chi di loro sarà ella moglie? poichè tutti e sette l'hanno avuta per moglie.
33Деч, ла ынвиере, неваста кэруя динтре ей ва фи фемея? Фииндкэ тоць шапте ау авут-о де невастэ.”
34E Gesù, rispondendo, disse loro: I figliuoli di questo secolo sposano, e son maritati;
34Исус ле-а рэспунс: „Фиий вякулуй ачестуя се ынсоарэ ши се мэритэ,
35ma coloro che saranno reputati degni d'ottener quel secolo, e la risurrezion de' morti, non isposano, e non son maritati.
35дар чей че вор фи гэсиць вредничь сэ айбэ парте де вякул виитор ши де ынвиеря динтре чей морць нич ну се вор ынсура, нич ну се вор мэрита.
36Perciocchè ancora non possono più morire; poichè siano pari agli angeli; e son figliuoli di Dio, essendo figliuoli della risurrezione.
36Пентру кэ нич ну вор путя мури, кэч вор фика ынӂерий. Ши вор фи фиий луй Думнезеу, фииндфий ай ынвиерий.
37Or che i morti risuscitino, Mosè stesso lo dichiarò presso al pruno, quando egli nomina il Signore l'Iddio d'Abrahamo, e l'Iddio d'Isacco, e l'Iddio di Giacobbe.
37Дар кэ морций ынвие, аарэтат ынсушь Мойсе, ын локул унде есте ворба деспре ‘Руг’, кынд нумеште пе Домнул: ‘Думнезеул луй Авраам, Думнезеул луй Исаак ши Думнезеул луй Иаков’.
38Or egli non è Dio de' morti, anzi de' viventi; poichè tutti vivono per lui.
38Дар Думнезеу ну есте ун Думнезеу ал челор морць, чи ал челор вий, кэч пентру Ел тоцьсунт вий.”
39Ed alcuni degli Scribi gli fecer motto, e dissero: Maestro, bene hai detto.
39Уний дин кэртурарь ау луат кувынтул ши ау зис: „Ынвэцэторуле, бине ай зис.”
40E non ardirono più fargli alcuna domanda.
40Ши ну май ындрэзняу сэ-Й май пунэ ничо ынтребаре.
41ED egli disse loro: Come dicono che il Cristo sia figliuolo di Davide?
41Исус ле-а зис: „Кумсе зиче кэ Христосул есте фиул луй Давид?
42E pur Davide stesso, nel libro de' Salmi, dice: Il Signore ha detto al mio Signore: Siedi alla mia destra,
42Кэч ынсушь Давид зиче ын картя Псалмилор: ‘Домнул а зисДомнулуй меу: «Шезь ла дряпта Мя
43finchè io abbia posti i tuoi nemici per iscannello de' tuoi piedi.
43пынэ вой пуне пе врэжмаший Тэй суб пичоареле Тале.»’
44Davide adunque lo chiama Signore. E come è egli suo figliuolo?
44Деч Давид Ыл нумеште Домн; атунч кум есте Ел фиул луй?”
45ORA, mentre tutto il popolo stava ascoltando, egli disse a' suoi discepoli.
45Атунч а зис ученичилор Сэй, ын аузул ынтрегулуй нород:
46Guardatevi dagli Scribi, i quali volentieri passeggiano in vesti lunghe, ed amano le salutazioni nelle piazze, e i primi seggi nelle raunanze, e i primi luoghi ne' conviti.
46„Пэзици-вэде кэртурарь, кэрора ле плаче сэ се плимбе ын хайне лунӂь ши сэ лефакэ лумя плекэчунь прин пеце; ей умблэ дупэ скаунеле динтый ын синагоӂь ши дупэ локуриле динтый ла оспеце
47I quali divorano le case delle vedove, eziandio sotto specie di far lunghe orazioni; essi ne riceveranno maggior condannazione.
47шикаселе вэдувелор ле мэнынкэ, ын тимп че, де окий лумий, фак ругэчунь лунӂь. Де ачея вор луа о май маре осындэ.”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.