Evangelo Di S. Luca 18
Diodati Bibbia 1885Translation
Diodati Bibbia 1885
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
1OR propose loro ancora una parabola, per mostrare che convien del continuo orare, e non istancarsi,
1Исус ле-а спус о пилдэ, ка сэ ле арате кэ требуе сэ се роаӂе некурмат ши сэ ну се ласе.
2dicendo: Vi era un giudice in una città, il quale non temeva Iddio, e non avea rispetto ad alcun uomo.
2Ел ле-а зис: „Ынтр-о четате ера ун жудекэтор каре де Думнезеу ну се темя ши де оамень ну се рушина.
3Or in quella stessa città vi era una vedova, la qual venne a lui, dicendo: Fammi ragione del mio avversario.
3Ын четатя ачея ера ши о вэдувэ, каре веня дес ла ел ши-й зичя: ‘Фэ-мь дрептате ын чарта ку пырышул меу.’
4Ed egli, per un tempo, non volle farlo; ma pur poi appresso disse fra sè medesimo: Quantunque io non tema Iddio, e non abbia rispetto ad alcun uomo,
4Мултэ време н-а воит сэ-й факэ дрептате. Дар ын урмэ, шь-а зис: ‘Мэкар кэ де Думнезеу ну мэ тем ши де оамень ну мэ рушинез,
5nondimeno, perciocchè questa vedova mi dà molestia, io le farò ragione; che talora non venga tante volte che alla fine mi stanchi.
5тотушь, пентру кэвэдува ачаста мэ тот некэжеште, ый вой фаче дрептате, ка сэ ну тот винэ сэ-мь батэ капул.’”
6E il Signore disse: Ascoltate ciò che dice il giudice iniquo.
6Домнул а адэугат: „Аузиць че зиче жудекэторул недрепт?
7E Iddio non vendicherà egli i suoi eletti, i quali giorno e notte gridano a lui; benchè sia lento ad adirarsi per loro?
7Ши Думнезеуну ва фаче дрептате алешилор Луй, каре стригэ зи ши ноапте кэтре Ел, мэкар кэ зэбовеште фацэ де ей?
8Certo, io vi dico, che tosto li vendicherà. Ma, quando il Figliuol dell'uomo verrà, troverà egli pur la fede in terra?
8Вэ спун кэле ва фаче дрептате ын курынд. Дар кынд ва вени Фиул омулуй, ва гэси Ел крединцэ пе пэмынт?”
9DISSE ancora questa parabola a certi, che si confidavano in loro stessi d'esser giusti, e sprezzavano gli altri.
9А май спус ши пилда ачаста пентру уний каре се ынкредяу ын ей ыншишь кэ сунт неприхэниць ши диспрецуяу пе чейлалць.
10Due uomini salirono al tempio, per orare; l'uno era Fariseo, e l'altro pubblicano.
10„Дой оамень с-ау суит ла Темплу сэ се роаӂе; унул ера фарисеу ши алтул, вамеш.
11Il Fariseo, stando in piè, orava in disparte, in questa maniera: O Dio, io ti ringrazio che io non son come gli altri uomini: rapaci, ingiusti, adulteri; nè anche come quel pubblicano.
11Фарисеул стэтяын пичоаре ши а ынчепут сэ се роаӂе ын сине астфел: ‘Думнезеуле, Ыць мулцумеск кэ ну сунт ка чейлалць оамень, хрэпэрець, недрепць, прякурварь, сау кяр ка вамешул ачеста.
12Io digiuno due volte la settimana, io pago la decima di tutto ciò che posseggo.
12Еу постеск де доуэ орь пе сэптэмынэ, дау зечуялэ дин тоате венитуриле меле.’
13Ma il pubblicano, stando da lungi, non ardiva neppure d'alzar gli occhi al cielo; anzi si batteva il petto, dicendo: O Dio, sii placato inverso me peccatore.
13Вамешул стэтя департе ши ну ындрэзня нич окий сэ ши-й ридиче спре чер, чи се бэтя ын пепт ши зичя: ‘Думнезеуле, ай милэ де мине, пэкэтосул!’
14Io vi dico, che costui ritornò in casa sua giustificato, più tosto che quell'altro; perciocchè chiunque s'innalza sarà abbassato, e chi si abbassa sarà innalzato.
14Еу вэ спун кэ май деграбэ омул ачеста с-а коборыт акасэ сокотит неприхэнит декыт челэлалт. Кэчорьчине се ыналцэ ва фи смерит ши орьчине се смереште ва фи ынэлцат.”
15OR gli furono presentati ancora dei piccoli fanciulli, acciocchè li toccasse; e i discepoli, veduto ciò , sgridavano coloro che li presentavano .
15Й-ау адус ши ниште копилашь, ка сэ Се атингэ де ей. Дар ученичий, кынд ау вэзут лукрул ачеста, ау чертат пе ачея каре-й адучяу.
16Ma Gesù, chiamati a sè i fanciulli, disse: Lasciate i piccoli fanciulli venire a me, e non li divietate; perciocchè di tali è il regno di Dio.
16Исус а кемат ла Сине пе копилашь ши а зис: „Лэсаць копилаший сэ винэ ла Мине ши ну-й оприць, кэч Ымпэрэция луй Думнезеу есте аунора ка ей.
17Io vi dico in verità, che chi non avrà ricevuto il regno di Dio come piccol fanciullo, non entrerà in esso.
17Адевэратвэ спун кэ орьчине ну ва прими Ымпэрэция луй Думнезеу ка ун копилаш, ку ничун кип ну ва интра ын еа.”
18ED un certo de' principali lo domandò, dicendo: Maestro buono, facendo che, erederò la vita eterna?
18Ун фрунташ а ынтребат пе Исус: „Бунуле Ынвэцэтор, че требуе сэ фак ка сэ моштенеск вяца вешникэ?”
19E Gesù gli disse: Perchè mi chiami buono? niuno è buono, se non un solo, cioè Iddio.
19„Пентру че Мэ нумешть бун?” , й-а рэспунс Исус. „Нимень ну есте бун декыт Унул сингур: Думнезеу.
20Tu sai i comandamenti: Non commettere adulterio. Non uccidere. Non furare. Non dir falsa testimonianza. Onora tuo padre e tua madre.
20Штий порунчиле: ‘Сэну прякурвешть; сэ ну учизь; сэ ну фурь; сэ ну фачь о мэртурисире минчиноасэ; сэ чинстештьпе татэл тэу ши пе мама та.’”
21E colui disse: Tutte queste cose ho osservate fin dalla mia giovanezza.
21„Тоате ачесте лукрурь”, Й-а зис ел, „ле-ам пэзит дин тинереця мя.”
22E Gesù, udito questo, gli disse: Una cosa ti manca ancora: vendi tutto ciò che tu hai, e distribuisci lo a' poveri, ed avrai un tesoro nel cielo; poi vieni, e seguitami.
22Кынд а аузит Исус ачесте ворбе, й-а зис: „Ыць май липсеште ун лукру: виндетот че ай, ымпарте ла сэрачь ши вей авя о комоарэ ын черурь. Апой, вино ши урмязэ-Мэ.”
23Ma egli, udite queste cose, ne fu grandemente attristato, perciocchè era molto ricco.
23Кынд а аузит ел ачесте кувинте, с-а ынтристат де тот, кэч ера фоарте богат.
24E Gesù, veduto ch'egli si era attristato, disse: O quanto malagevolmente coloro che hanno delle ricchezze entreranno nel regno di Dio!
24Исус а вэзут кэ с-а ынтристат де тот ши а зис: „Кытде аневое вор интра ын Ымпэрэция луй Думнезеу чей че ау авуций!
25Perciocchè, egli è più agevole che un cammello entri per la cruna d'un ago, che non che un ricco entri nel regno di Dio.
25Фииндкэ май лесне есте сэ трякэ о кэмилэ прин урекя акулуй декыт сэ интре ун ом богат ын Ымпэрэция луй Думнезеу.”
26E coloro che l'udirono dissero: Chi adunque può esser salvato?
26Чей че-Л аскултау ау зис: „Атунч чине поате фи мынтуит?”
27Ed egli disse: Le cose impossibili agli uomini son possibili a Dio.
27Исус а рэспунс: „Чеесте ку непутинцэ ла оамень есте ку путинцэ ла Думнезеу.”
28E Pietro disse: Ecco, noi abbiam lasciato ogni cosa, e ti abbiam seguitato.
28Атунч, Петру а зис: „Ятэ кэ ной ам лэсат тотул ши Те-ам урмат.”
29Ed egli disse loro: Io vi dico in verità, che non vi è alcuno, che abbia lasciato casa, o padre e madre, o fratelli, o moglie, o figliuoli, per lo regno di Dio;
29Ши Исус ле-а зис: „Адевэрат вэ спун кэ ну есте нименькаре сэ-шь фи лэсат каса, сау неваста, сау фраций, сау пэринций, сау копиий, пентру Ымпэрэция луй Думнезеу
30il qual non ne riceva molti cotanti in questo tempo, e nel secolo a venire la vita eterna.
30ши сэну примяскэ мулт май мулт ын вякул ачеста де акум, яр ын вякул виитор, вяца вешникэ.”
31POI, presi seco i dodici, disse loro: Ecco, noi saliamo in Gerusalemme, e tutte le cose scritte da' profeti intorno al Figliuol dell'uomo saranno adempiute.
31Исус а луат ку Сине пе чей дойспрезече ши ле-а зис: „Ятэ кэ не суим ла Иерусалим ши тотче а фост скрис прин пророчь деспре Фиул омулуй се ва ымплини.
32Perciocchè egli sarà dato in man de' Gentili, e sarà schernito, ed oltraggiato; e gli sarà sputato nel volto.
32Кэч вафи дат ын мына нямурилор: Ыл вор батжокори, Ыл вор окэры, Ыл вор скуйпа
33Ed essi, dopo averlo flagellato, l'uccideranno; ma egli risusciterà al terzo giorno.
33ши, дупэ че-Л вор бате ку нуеле, Ыл вор оморы, дар а трея зи ва ынвия.”
34Ed essi non compresero nulla di queste cose; anzi questo ragionamento era loro occulto, e non intendevano le cose ch'eran loro dette.
34Ей н-ау ынцелес нимик дин ачесте лукрурь, кэч ворбиря ачаста ера аскунсэ пентру ей ши ну причепяу че ле спуня Исус.
35ORA, come egli s'avvicinava a Gerico, un certo cieco sedeva presso della via, mendicando.
35Пе кынд Се апропия Исус де Иерихон, ун орб шедя лынгэ друм ши чершя.
36E udita la moltitudine che passava, domandò che cosa ciò fosse.
36Кынд а аузит нородул трекынд, а ынтребат че есте.
37E gli fu fatto assapere che Gesù il Nazareo passava.
37Й-ау спус: „Трече Исус дин Назарет.”
38Ed egli gridò, dicendo: Gesù, Figliuol di Davide, abbi pietà di me.
38Ши ел а стригат: „Исусе, Фиул луй Давид, ай милэ де мине!”
39E coloro che andavano avanti lo sgridavano, acciocchè tacesse; ma egli vie più gridava: Figliuol di Davide, abbi pietà di me.
39Чей че мерӂяу ынаинте ыл чертау сэ такэ, дар ел ципа ши май таре: „Фиул луй Давид, ай милэ де мине!”
40E Gesù, fermatosi, comandò che gli fosse menato. E come fu presso di lui, lo domandò, dicendo:
40Исус С-а оприт ши а порунчит сэ-л адукэ ла Ел ши, дупэ че с-а апропият, л-а ынтребат:
41Che vuoi che io ti faccia? Ed egli disse: Signore, che io ricoveri la vista.
41„Че врей сэ-ць фак?” „Доамне”, а рэспунс ел, „сэ-мь капэт ведеря.”
42E Gesù gli disse: Ricovera la vista; la tua fede ti ha salvato.
42Ши Исус й-а зис: „Капэтэ-ць ведеря. Крединцата те-а мынтуит.”
43Ed egli in quello stante ricoverò la vista, e lo seguitava, glorificando Iddio. E tutto il popolo, veduto ciò , diede lode a Dio.
43Нумайдекыт, орбул шь-а кэпэтат ведеря ши а мерс дупэ Исус, слэвинд пе Думнезеу. Тот нородул, кынд а вэзут челе ынтымплате, а дат лаудэ луй Думнезеу.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.