תהילים 90
Westminster Leningrad Codex (Hebrew Old Testament)Original language
Westminster Leningrad Codex (Hebrew Old Testament)
Freedom Bible (Thai)
1תְּפִלָּה֮ לְמֹשֶׁ֪ה אִֽישׁ־הָאֱלֹ֫הִ֥ים אֲֽדֹנָ֗י מָע֣וֹן אַ֭תָּה הָיִ֥יתָ לָּ֗נוּ בְּדֹ֣ר וָדֹֽר׃
1องค์เจ้านาย พระองค์เป็นที่พำนักของเรามาทุกชั่วอายุ
2בְּטֶ֤רֶם ׀ הָ֘רִ֤ים יֻלָּ֗דוּ וַתְּח֣וֹלֵֽל אֶ֣רֶץ וְתֵבֵ֑ל וּֽמֵעוֹלָ֥ם עַד־ע֝וֹלָ֗ם אַתָּ֥ה אֵֽל׃
2ก่อนภูเขาจะถือกำเนิด ก่อนพระองค์จะก่อร่างแผ่นดินและโลก ตั้งแต่นิรันดร์กาลถึงนิรันดร์กาล พระองค์คือพระเจ้า
3תָּשֵׁ֣ב אֱ֭נוֹשׁ עַד־דַּכָּ֑א וַ֝תֹּ֗אמֶר שׁ֣וּבוּ בְנֵי־אָדָֽם׃
3พระองค์ทำให้มนุษย์กลับสู่ความพินาศ แล้วตรัสว่า “ลูกหลานมนุษย์เอ๋ย จงกลับไป”
4כִּ֤י אֶ֪לֶף שָׁנִ֡ים בְּֽעֵינֶ֗יךָ כְּי֣וֹם אֶ֭תְמוֹל כִּ֣י יַעֲבֹ֑ר וְאַשְׁמוּרָ֥ה בַלָּֽיְלָה׃
4เพราะหนึ่งพันปีในสายตาของพระองค์ ก็เหมือนเมื่อวานที่ผ่านพ้น เหมือนยามหนึ่งในกลางคืน
5זְ֭רַמְתָּם שֵׁנָ֣ה יִהְי֑וּ בַּ֝בֹּ֗קֶר כֶּחָצִ֥יר יַחֲלֹֽף׃
5พระองค์กวาดพวกเขาไปขณะหลับใหล ยามเช้า พวกเขาผุดขึ้นเหมือนหญ้าใหม่
6בַּ֭בֹּקֶר יָצִ֣יץ וְחָלָ֑ף לָ֝עֶ֗רֶב יְמוֹלֵ֥ל וְיָבֵֽשׁ׃
6ตอนเช้ามันงอกงามและสดชื่น พอเย็นก็เหี่ยวแห้ง
7כִּֽי־כָלִ֥ינוּ בְאַפֶּ֑ךָ וּֽבַחֲמָתְךָ֥ נִבְהָֽלְנוּ׃
7เพราะความโกรธของพระองค์เผาผลาญเรา ความกริ้วของพระองค์ทำให้เราหวาดหวั่น
8שת עֲוֺנֹתֵ֣ינוּ לְנֶגְדֶּ֑ךָ עֲ֝לֻמֵ֗נוּ לִמְא֥וֹר פָּנֶֽיךָ׃
8พระองค์วางความชั่วช้าของเราไว้ต่อหน้าพระองค์ แม้บาปที่เราซ่อนไว้ก็อยู่ในแสงต่อหน้าพระองค์
9כִּ֣י כָל־יָ֭מֵינוּ פָּנ֣וּ בְעֶבְרָתֶ֑ךָ כִּלִּ֖ינוּ שָׁנֵ֣ינוּ כְמוֹ־הֶֽגֶה׃
9เพราะวันเวลาของเราผ่านไปใต้ความกริ้วของพระองค์ ปีทั้งหลายของเราจบลงเหมือนเสียงถอนหายใจ
10יְמֵֽי־שְׁנוֹתֵ֨ינוּ בָהֶ֥ם שִׁבְעִ֪ים שָׁנָ֡ה וְאִ֤ם בִּגְבוּרֹ֨ת ׀ שְׁמ֘וֹנִ֤ים שָׁנָ֗ה וְ֭רָהְבָּם עָמָ֣ל וָאָ֑וֶן כִּי־גָ֥ז חִ֝֗ישׁ וַנָּעֻֽפָה׃
10อายุของเรามีสักเจ็ดสิบปี ถ้าแข็งแรงก็อาจถึงแปดสิบ แต่สิ่งที่ภูมิใจได้ก็มีเพียงงานหนักและความทุกข์ เพราะมันผ่านไปอย่างรวดเร็ว แล้วเราก็บินจากไป
11מִֽי־י֭וֹדֵעַ עֹ֣ז אַפֶּ֑ךָ וּ֝כְיִרְאָתְךָ֗ עֶבְרָתֶֽךָ׃
11ใครเล่าจะรู้ฤทธิ์แห่งความโกรธของพระองค์ หรือความกริ้วที่สมกับความยำเกรงซึ่งเราควรมีต่อพระองค์?
12לִמְנ֣וֹת יָ֭מֵינוּ כֵּ֣ן הוֹדַ֑ע וְ֝נָבִ֗א לְבַ֣ב חָכְמָֽה׃
12โปรดสอนเราให้นับวันเวลาของตน เพื่อเราจะมีใจที่ประกอบด้วยปัญญา
13שׁוּבָ֣ה יְ֭הוָה עַד־מָתָ֑י וְ֝הִנָּחֵ֗ם עַל־עֲבָדֶֽיךָ׃
13พระยาห์เวห์ โปรดคลายความกริ้วลง! อีกนานแค่ไหน? โปรดสงสารผู้รับใช้ของพระองค์
14שַׂבְּעֵ֣נוּ בַבֹּ֣קֶר חַסְדֶּ֑ךָ וּֽנְרַנְּנָ֥ה וְ֝נִשְׂמְחָ֗ה בְּכָל־יָמֵֽינוּ ׃
14ยามเช้า โปรดให้เราอิ่มเอมด้วยความรักมั่นคงของพระองค์ เพื่อเราจะร้องด้วยความยินดีและชื่นบานตลอดวันเวลาของเรา
15שַׂ֭מְּחֵנוּ כִּימ֣וֹת עִנִּיתָ֑נוּ שְׁ֝נ֗וֹת רָאִ֥ינוּ רָעָֽה׃
15โปรดให้เราชื่นบานเท่ากับจำนวนวันที่พระองค์ให้เราทุกข์ เท่ากับจำนวนปีที่เราได้พบความชั่วร้าย
16יֵרָאֶ֣ה אֶל־עֲבָדֶ֣יךָ פָעֳלֶ֑ךָ וַ֝הֲדָרְךָ֗ עַל־בְּנֵיהֶֽם׃
16ขอให้ผู้รับใช้ของพระองค์ได้เห็นสิ่งที่พระองค์ทำ และให้ลูกหลานของพวกเขาได้เห็นความรุ่งโรจน์ของพระองค์
17וִיהִ֤י ׀ נֹ֤עַם אֲדֹנָ֥י אֱלֹהֵ֗ינוּ עָ֫לֵ֥ינוּ וּמַעֲשֵׂ֣ה יָ֭דֵינוּ כּוֹנְנָ֥ה עָלֵ֑ינוּ וּֽמַעֲשֵׂ֥ה יָ֝דֵ֗ינוּ כּוֹנְנֵֽהוּ׃
17ขอความโปรดปรานขององค์เจ้านาย พระเจ้าของเรา อยู่เหนือเรา โปรดทำให้งานที่เราลงมือทำมั่นคง ใช่ โปรดทำให้งานที่เราลงมือทำมั่นคง
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.