مَرَاثِي إِرْمِيَا 2
Smith–Van Dyck Arabic Bible (فان دايك)Translation
Smith–Van Dyck Arabic Bible (فان دايك)
Freedom Bible (Thai)
1كَيْفَ غَطَّى ٱلسَّيِّدُ بِغَضَبِهِ ٱبْنَةَ صِهْيَوْنَ بِٱلظَّلَامِ! أَلْقَى مِنَ ٱلسَّمَاءِ إِلَى ٱلْأَرْضِ فَخْرَ إِسْرَائِيلَ، وَلَمْ يَذْكُرْ مَوْطِئَ قَدَمَيْهِ فِي يَوْمِ غَضَبِهِ.
1อนิจจา พระผู้เป็นเจ้าปกคลุมศิโยนด้วยเมฆแห่งความโกรธเสียแล้ว! พระองค์เหวี่ยงความงามของอิสราเอลจากสวรรค์ลงสู่แผ่นดิน และไม่ระลึกถึงแท่นรองพระบาทของพระองค์ในวันแห่งความโกรธ
2ٱبْتَلَعَ ٱلسَّيِّدُ وَلَمْ يَشْفِقْ كُلَّ مَسَاكِنِ يَعْقُوبَ. نَقَضَ بِسَخَطِهِ حُصُونَ بِنْتِ يَهُوذَا. أَوْصَلَهَا إِلَى ٱلْأَرْضِ. نَجَّسَ ٱلْمَمْلَكَةَ وَرُؤَسَاءَهَا.
2พระผู้เป็นเจ้ากลืนกินที่อยู่ทั้งปวงของยาโคบ โดยไม่สงสาร พระองค์โค่นป้อมปราการของยูดาห์ด้วยความโกรธ ทำให้ล้มลงถึงพื้น ทำให้อาณาจักรและขุนนางเสื่อมเกียรติ
3عَضَبَ بِحُمُوِّ غَضَبِهِ كُلَّ قَرْنٍ لِإِسْرَائِيلَ. رَدَّ إِلَى ٱلْوَرَاءِ يَمِينَهُ أَمَامَ ٱلْعَدُوِّ، وَٱشْتَعَلَ فِي يَعْقُوبَ مِثْلَ نَارٍ مُلْتَهِبَةٍ تَأْكُلُ مَا حَوَالَيْهَا.
3พระองค์หักอำนาจทั้งสิ้นของอิสราเอลด้วยความโกรธเกรี้ยว ถอนมือขวากลับจากเบื้องหน้าศัตรู เผายาโคบด้วยไฟที่ลุกโชน เผาผลาญทุกสิ่งรอบด้าน
4مَدَّ قَوْسَهُ كَعَدُوٍّ. نَصَبَ يَمِينَهُ كَمُبْغِضٍ وَقَتَلَ كُلَّ مُشْتَهَيَاتِ ٱلْعَيْنِ فِي خِبَاءِ بِنْتِ صِهْيَوْنَ. سَكَبَ كَنَارٍ غَيْظَهُ.
4พระองค์น้าวธนูเหมือนศัตรู ยืนอย่างคู่อริ พร้อมใช้มือขวาจู่โจม ฆ่าทุกสิ่งที่น่ามอง เทความโกรธดุจไฟลงในกระโจมของศิโยน
5صَارَ ٱلسَّيِّدُ كَعَدُوٍّ. ٱبْتَلَعَ إِسْرَائِيلَ. ٱبْتَلَعَ كُلَّ قُصُورِهِ. أَهْلَكَ حُصُونَهُ، وَأَكْثَرَ فِي بِنْتِ يَهُوذَا ٱلنَّوْحَ وَٱلْحُزْنَ.
5พระผู้เป็นเจ้ากลับเป็นเหมือนศัตรู กลืนกินอิสราเอล กลืนกินวังทั้งปวงของนาง ทำลายป้อมปราการของนาง ทำให้ยูดาห์โศกเศร้าและคร่ำครวญหนักขึ้น
6وَنَزَعَ كَمَا مِنْ جَنَّةٍ مَظَلَّتَهُ. أَهْلَكَ مُجْتَمَعَهُ. أَنْسَى ٱلرَّبُّ فِي صِهْيَوْنَ ٱلْمَوْسِمَ وَٱلسَّبْتَ، وَرَذَلَ بِسَخَطِ غَضَبِهِ ٱلْمَلِكَ وَٱلْكَاهِنَ.
6พระองค์รื้อพลับพลาของพระองค์อย่างรุนแรง ราวกับรื้อเพิงในสวน ทำลายที่ชุมนุมของพระองค์ พระยาห์เวห์ทำให้ศิโยนลืมพิธีชุมนุมอันศักดิ์สิทธิ์และวันพักอันศักดิ์สิทธิ์ พระองค์ดูหมิ่นกษัตริย์และปุโรหิตด้วยความโกรธเกรี้ยว
7كَرِهَ ٱلسَّيِّدُ مَذْبَحَهُ. رَذَلَ مَقْدِسَهُ. حَصَرَ فِي يَدِ ٱلْعَدُوِّ أَسْوَارَ قُصُورِهَا. أَطْلَقُوا ٱلصَّوْتَ فِي بَيْتِ ٱلرَّبِّ كَمَا فِي يَوْمِ ٱلْمَوْسِمِ.
7พระผู้เป็นเจ้าทอดทิ้งแท่นบูชาของพระองค์ ชิงชังสถานบริสุทธิ์ของพระองค์ มอบกำแพงวังของนางไว้ในมือศัตรู พวกเขาส่งเสียงในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ เหมือนในวันพิธีชุมนุมอันศักดิ์สิทธิ์
8قَصَدَ ٱلرَّبُّ أَنْ يُهْلِكَ سُورَ بِنْتِ صِهْيَوْنَ. مَدَّ ٱلْمِطْمَارَ. لَمْ يَرْدُدْ يَدَهُ عَنِ ٱلْإِهْلَاكِ، وَجَعَلَ ٱلْمِتْرَسَةَ وَٱلسُّورَ يَنُوحَانِ. قَدْ حَزِنَا مَعًا.
8พระยาห์เวห์ตั้งใจทำลายกำแพงเมืองศิโยน พระองค์ขึงสายวัด ไม่ถอนมือจากการทำลาย ทำให้เชิงเทินและกำแพงคร่ำครวญ ทั้งสองทรุดโทรมด้วยกัน
9تَاخَتْ فِي ٱلْأَرْضِ أَبْوَابُهَا. أَهْلَكَ وَحَطَّمَ عَوَارِضَهَا. مَلِكُهَا وَرُؤَسَاؤُهَا بَيْنَ ٱلْأُمَمِ. لَا شَرِيعَةَ. أَنْبِيَاؤُهَا أَيْضًا لَا يَجِدُونَ رُؤْيَا مِنْ قِبَلِ ٱلرَّبِّ.
9ประตูเมืองของนางจมลงในดิน พระองค์ทำลายและหักดาลประตู กษัตริย์และขุนนางของนางอยู่ท่ามกลางชนชาติทั้งหลายที่ไม่มีข้อบัญญัติ ผู้พยากรณ์ของนางไม่พบนิมิตจากพระยาห์เวห์
10شُيُوخُ بِنْتِ صِهْيَوْنَ يَجْلِسُونَ عَلَى ٱلْأَرْضِ سَاكِتِينَ. يَرْفَعُونَ ٱلتُّرَابَ عَلَى رُؤُوسِهِمْ. يَتَنَطَّقُونَ بِٱلْمُسُوحِ. تَحْنِي عَذَارَى أُورُشَلِيمَ رُؤُوسَهُنَّ إِلَى ٱلْأَرْضِ.
10ผู้อาวุโสของศิโยนนั่งบนพื้น นิ่งเงียบ พวกเขาเอาฝุ่นโรยศีรษะ สวมผ้ากระสอบ สาวพรหมจารีแห่งเยรูซาเล็มก้มศีรษะลงถึงพื้น
11كَلَّتْ مِنَ ٱلدُّمُوعِ عَيْنَايَ. غَلَتْ أَحْشَائِي. ٱنْسَكَبَتْ عَلَى ٱلْأَرْضِ كَبِدِي عَلَى سَحْقِ بِنْتِ شَعْبِي، لِأَجْلِ غَشَيَانِ ٱلْأَطْفَالِ وَٱلرُّضَّعِ فِي سَاحَاتِ ٱلْقَرْيَةِ.
11ตาของข้าพเจ้าอ่อนล้าเพราะร้องไห้ ใจของข้าพเจ้าปั่นป่วน เจ็บปวดเหมือนไส้ในทะลักลงสู่ดิน เพราะชนชาติของข้าพเจ้าพินาศ เด็กเล็กและทารกหมดสติตามถนนในเมือง
12يَقُولُونَ لِأُمَّهَاتِهِمْ: «أَيْنَ ٱلْحِنْطَةُ وَٱلْخَمْرُ؟» إِذْ يُغْشَى عَلَيْهِمْ كَجَرِيحٍ فِي سَاحَاتِ ٱلْمَدِينَةِ، إِذْ تُسْكَبُ نَفْسُهُمْ فِي أَحْضَانِ أُمَّهَاتِهِمْ.
12พวกเขาถามแม่ของตนว่า “เมล็ดข้าวกับเหล้าองุ่นอยู่ที่ไหน?” ขณะหมดสติเหมือนคนบาดเจ็บตามถนนในเมือง ขณะชีวิตค่อย ๆ รินหมดไปในอ้อมอกแม่
13بِمَاذَا أُنْذِرُكِ؟ بِمَاذَا أُحَذِّرُكِ؟ بِمَاذَا أُشَبِّهُكِ يَا ٱبْنَةَ أُورُشَلِيمَ؟ بِمَاذَا أُقَايِسُكِ فَأُعَزِّيكِ أَيَّتُهَا ٱلْعَذْرَاءُ بِنْتَ صِهْيَوْنَ؟ لِأَنَّ سَحْقَكِ عَظِيمٌ كَٱلْبَحْرِ. مَنْ يَشْفِيكِ؟
13ข้าพเจ้าจะยกอะไรมาเป็นตัวอย่างให้เจ้า? จะเปรียบเจ้ากับอะไร เยรูซาเล็มเอ๋ย? จะเอาอะไรมาเทียบกับเจ้า เพื่อปลอบใจเจ้า ศิโยนผู้เป็นดั่งสาวพรหมจารี? บาดแผลของเจ้ากว้างใหญ่ดุจทะเล ใครจะรักษาเจ้าได้?
14أَنْبِيَاؤُكِ رَأَوْا لَكِ كَذِبًا وَبَاطِلًا، وَلَمْ يُعْلِنُوا إِثْمَكِ لِيَرُدُّوا سَبْيَكِ، بَلْ رَأَوْا لَكِ وَحْيًا كَاذِبًا وَطَوَائِحَ.
14ผู้พยากรณ์ของเจ้าเล่านิมิตเท็จอันโง่เขลาให้เจ้าฟัง ไม่เปิดโปงความผิดของเจ้า เพื่อช่วยให้เจ้าพ้นจากการเป็นเชลย กลับเล่านิมิตเท็จที่เป็นเหตุให้เจ้าถูกเนรเทศ
15يُصَفِّقُ عَلَيْكِ بِٱلْأَيَادِي كُلُّ عَابِرِي ٱلطَّرِيقِ. يَصْفِرُونَ وَيَنْغُضُونَ رُؤُوسَهُمْ عَلَى بِنْتِ أُورُشَلِيمَ قَائِلِينَ: «أَهَذِهِ هِيَ ٱلْمَدِينَةُ ٱلَّتِي يَقُولُونَ إِنَّهَا كَمَالُ ٱلْجَمَالِ، بَهْجَةُ كُلِّ ٱلْأَرْضِ؟»
15ทุกคนที่ผ่านไปปรบมือเยาะเย้ยเจ้า ส่งเสียงเย้ยหยันและส่ายหน้าใส่เยรูซาเล็มว่า “นี่หรือเมืองที่คนเรียกว่า ‘งามพร้อมสรรพ เป็นความยินดีของทั้งแผ่นดิน’?”
16يَفْتَحُ عَلَيْكِ أَفْوَاهَهُمْ كُلُّ أَعْدَائِكِ. يَصْفِرُونَ وَيَحْرِقُونَ ٱلْأَسْنَانَ. يَقُولُونَ: «قَدْ أَهْلَكْنَاهَا. حَقًّا إِنَّ هَذَا ٱلْيَوْمَ ٱلَّذِي رَجَوْنَاهُ. قَدْ وَجَدْنَاهُ! قَدْ رَأَيْنَاهُ».
16ศัตรูทั้งปวงของเจ้าอ้าปากตะโกนใส่เจ้า ส่งเสียงเย้ยหยันและขบฟัน พูดว่า “พวกเรากลืนกินนางแล้ว นี่คือวันที่พวกเรารอคอยแน่ พวกเราพบแล้ว พวกเราเห็นแล้ว”
17فَعَلَ ٱلرَّبُّ مَا قَصَدَ. تَمَّمَ قَوْلَهُ ٱلَّذِي أَوْعَدَ بِهِ مُنْذُ أَيَّامِ ٱلْقِدَمِ. قَدْ هَدَمَ وَلَمْ يَشْفِقْ وَأَشْمَتَ بِكِ ٱلْعَدُوَّ. نَصَبَ قَرْنَ أَعْدَائِكِ.
17พระยาห์เวห์ทำสิ่งที่พระองค์วางแผนไว้ ทำตามคำที่พระองค์สั่งไว้แต่ก่อนให้สำเร็จ พระองค์โค่นลง โดยไม่สงสาร ทำให้ศัตรูยินดีเหนือเจ้า เสริมอำนาจให้คู่อริของเจ้า
18صَرَخَ قَلْبُهُمْ إِلَى ٱلسَّيِّدِ. يَا سُورَ بِنْتِ صِهْيَوْنَ ٱسْكُبِي ٱلدَّمْعَ كَنَهْرٍ نَهَارًا وَلَيْلًا. لَا تُعْطِي ذَاتَكِ رَاحَةً. لَا تَكُفَّ حَدَقَةُ عَيْنِكِ.
18ใจของพวกเขาร้องต่อพระผู้เป็นเจ้า กำแพงเมืองศิโยนเอ๋ย จงให้น้ำตาไหลเหมือนแม่น้ำทั้งกลางวันและกลางคืน อย่าหยุดพัก อย่าให้ตาของเจ้าได้พัก
19قُومِي ٱهْتِفِي فِي ٱللَّيْلِ فِي أَوَّلِ ٱلْهُزُعِ. ٱسْكُبِي كَمِيَاهٍ قَلْبَكِ قُبَالَةَ وَجْهِ ٱلسَّيِّدِ. ٱرْفَعِي إِلَيْهِ يَدَيْكِ لِأَجْلِ نَفْسِ أَطْفَالِكِ ٱلْمَغْشِيِّ عَلَيْهِمْ مِنَ ٱلْجُوعِ فِي رَأْسِ كُلِّ شَارِعٍ.
19ลุกขึ้น ร้องคร่ำครวญในยามค่ำคืน เมื่อเริ่มยามแต่ละครั้ง! เทใจเหมือนน้ำต่อหน้าพระผู้เป็นเจ้า ยกมือขึ้นหาพระองค์ วิงวอนเพื่อชีวิตของลูกเล็ก ๆ ของเจ้า ที่อ่อนแรงเพราะหิวตรงหัวถนนทุกสาย
20«اُنْظُرْ يَارَبُّ وَتَطَلَّعْ بِمَنْ فَعَلْتَ هَكَذَا؟ أَتَأْكُلُ ٱلنِّسَاءُ ثَمَرَهُنَّ، أَطْفَالَ ٱلْحَضَانَةِ؟ أَيُقْتَلُ فِي مَقْدِسِ ٱلسَّيِّدِ ٱلْكَاهِنُ وَٱلنَّبِيُّ؟
20“พระยาห์เวห์ โปรดมองดูว่าพระองค์ทำเช่นนี้กับใคร! ผู้หญิงควรกินลูกของตนหรือ ลูกที่เคยอุ้มและโยกกล่อมบนตัก? ปุโรหิตและผู้พยากรณ์ควรถูกฆ่าในสถานบริสุทธิ์ของพระผู้เป็นเจ้าหรือ?
21ٱضْطَجَعَتْ عَلَى ٱلْأَرْضِ فِي ٱلشَّوَارِعِ ٱلصِّبْيَانُ وَٱلشُّيُوخُ. عَذَارَايَ وَشُبَّانِي سَقَطُوا بِٱلسَّيْفِ. قَدْ قَتَلْتَ فِي يَوْمِ غَضَبِكَ. ذَبَحْتَ وَلَمْ تَشْفِقْ.
21คนเยาว์วัยและคนแก่นอนบนพื้นตามถนน สาวพรหมจารีและชายหนุ่มของฉันล้มลงด้วยดาบ พระองค์ฆ่าพวกเขาในวันแห่งความโกรธ สังหารโดยไม่สงสาร
22قَدْ دَعَوْتَ كَمَا فِي يَوْمِ مَوْسِمٍ مَخَاوِفِي حَوَالَيَّ، فَلَمْ يَكُنْ فِي يَوْمِ غَضَبِ ٱلرَّبِّ نَاجٍ وَلَا بَاقٍ. اَلَّذِينَ حَضَنْتُهُمْ وَرَبَّيْتُهُمْ أَفْنَاهُمْ عَدُوِّي».
22พระองค์เรียกสิ่งน่าสะพรึงกลัวมารุมฉันจากทุกด้าน ราวกับเรียกมาร่วมพิธีชุมนุมอันศักดิ์สิทธิ์ ไม่มีใครหนีรอดหรือเหลืออยู่ในวันแห่งความโกรธของพระยาห์เวห์ ศัตรูของฉันกลืนกินผู้ที่ฉันดูแลและเลี้ยงมา”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.