เนหะมีย์ 5
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Hebrew Old Testament (Masoretic Text)
1ประชาชนและภรรยาของพวกเขาร้องทุกข์อย่างหนักต่อพี่น้องชาวยิวด้วยกัน
1וַתְּהִ֨י צַעֲקַ֥ת הָעָ֛ם וּנְשֵׁיהֶ֖ם גְּדֹולָ֑ה אֶל־אֲחֵיהֶ֖ם הַיְּהוּדִֽים׃
2บางคนกล่าวว่า “พวกเรามีทั้งลูกชายลูกสาว รวมกันหลายคน ต้องหาธัญพืชมากินจึงจะมีชีวิตอยู่ได้”
2וְיֵשׁ֙ אֲשֶׁ֣ר אֹמְרִ֔ים בָּנֵ֥ינוּ וּבְנֹתֵ֖ינוּ אֲנַ֣חְנוּ רַבִּ֑ים וְנִקְחָ֥ה דָגָ֖ן וְנֹאכְלָ֥ה וְנִחְיֶֽה׃
3บางคนกล่าวว่า “เราต้องจำนองนา สวนองุ่น และบ้าน เพื่อหาธัญพืชกินในช่วงกันดารอาหาร”
3וְיֵשׁ֙ אֲשֶׁ֣ר אֹמְרִ֔ים שְׂדֹתֵ֛ינוּ וּכְרָמֵ֥ינוּ וּבָתֵּ֖ינוּ אֲנַ֣חְנוּ עֹרְבִ֑ים וְנִקְחָ֥ה דָגָ֖ן בָּרָעָֽב׃
4บางคนกล่าวว่า “เรากู้เงินมาจ่ายภาษีแก่กษัตริย์ โดยใช้นาและสวนองุ่นเป็นหลักประกัน
4וְיֵשׁ֙ אֲשֶׁ֣ר אֹמְרִ֔ים לָוִ֥ינוּ כֶ֖סֶף לְמִדַּ֣ת הַמֶּ֑לֶךְ שְׂדֹתֵ֖ינוּ וּכְרָמֵֽינוּ׃
5แต่พวกเราก็มีเลือดเนื้อเหมือนพี่น้องของเรา ลูกของเราก็เหมือนลูกของพวกเขา ดูเถิด เราต้องเอาลูกชายลูกสาวไปเป็นทาสรับใช้ ลูกสาวบางคนของเราตกเป็นทาสไปแล้ว เราไม่มีกำลังจะแก้ไขเรื่องนี้ เพราะนาและสวนองุ่นของเราตกอยู่กับคนอื่น”
5וְעַתָּ֗ה כִּבְשַׂ֤ר אַחֵ֙ינוּ֙ בְּשָׂרֵ֔נוּ כִּבְנֵיהֶ֖ם בָּנֵ֑ינוּ וְהִנֵּ֣ה אֲנַ֣חְנוּ כֹ֠בְשִׁים אֶת־בָּנֵ֨ינוּ וְאֶת־בְּנֹתֵ֜ינוּ לַעֲבָדִ֗ים וְיֵ֨שׁ מִבְּנֹתֵ֤ינוּ נִכְבָּשֹׁות֙ וְאֵ֣ין לְאֵ֣ל יָדֵ֔נוּ וּשְׂדֹתֵ֥ינוּ וּכְרָמֵ֖ינוּ לַאֲחֵרִֽים׃
6เมื่อได้ยินคำร้องทุกข์และเรื่องเหล่านี้ ข้าพเจ้าโกรธมาก
6וַיִּ֥חַר לִ֖י מְאֹ֑ד כַּאֲשֶׁ֤ר שָׁמַ֙עְתִּי֙ אֶת־זַֽעֲקָתָ֔ם וְאֵ֖ת הַדְּבָרִ֥ים הָאֵֽלֶּה׃
7หลังจากคิดทบทวน ข้าพเจ้าตำหนิชนชั้นสูงและผู้ปกครองว่า “พวกคุณแต่ละคนกำลังเรียกดอกเบี้ยเอาเปรียบพี่น้องของตน!” แล้วเรียกประชาชนมาชุมนุมกันครั้งใหญ่เพื่อกล่าวโทษพวกเขา
7וַיִּמָּלֵ֨ךְ לִבִּ֜י עָלַ֗י וָאָרִ֙יבָה֙ אֶת־הַחֹרִ֣ים וְאֶת־הַסְּגָנִ֔ים וָאֹמְרָ֣ה לָהֶ֔ם מַשָּׁ֥א אִישׁ־בְּאָחִ֖יו אַתֶּ֣ם נֹשִׁ֑אים וָאֶתֵּ֥ן עֲלֵיהֶ֖ם קְהִלָּ֥ה גְדֹולָֽה׃
8ข้าพเจ้าพูดว่า “พวกเราพยายามไถ่พี่น้องชาวยิวที่ถูกขายให้ชนชาติอื่นกลับมาเท่าที่ทำได้ แล้วพวกคุณยังจะขายพี่น้องของตนอีกหรือ? จะให้พวกเขาถูกขายกลับมาให้เราหรือ?” พวกเขานิ่งเงียบ ไม่มีคำใดจะตอบ
8וָאֹמְרָ֣ה לָהֶ֗ם אֲנַ֣חְנוּ קָ֠נִינוּ אֶת־אַחֵ֨ינוּ הַיְּהוּדִ֜ים הַנִּמְכָּרִ֤ים לַגֹּויִם֙ כְּדֵ֣י בָ֔נוּ וְגַם־אַתֶּ֛ם תִּמְכְּר֥וּ אֶת־אֲחֵיכֶ֖ם וְנִמְכְּרוּ־לָ֑נוּ וֽ͏ַיַּחֲרִ֔ישׁוּ וְלֹ֥א מָצְא֖וּ דָּבָֽר׃ ס
9ข้าพเจ้าพูดต่อว่า “สิ่งที่พวกคุณทำไม่ดีเลย พวกคุณควรดำเนินชีวิตด้วยความเกรงกลัวพระเจ้าของเราไม่ใช่หรือ จะได้ไม่ถูกชนชาติอื่นที่เป็นศัตรูดูหมิ่น
9*וַיֹּאמֶר (וָאֹומַ֕ר) לֹא־טֹ֥וב הַדָּבָ֖ר אֲשֶׁר־אַתֶּ֣ם עֹשִׂ֑ים הֲלֹ֞וא בְּיִרְאַ֤ת אֱלֹהֵ֙ינוּ֙ תֵּלֵ֔כוּ מֵחֶרְפַּ֖ת הַגֹּויִ֥ם אֹויְבֵֽינוּ׃
10ข้าพเจ้า พี่น้อง และผู้รับใช้ของข้าพเจ้าก็ให้พวกเขายืมเงินและธัญพืชเช่นกัน เราหยุดเรียกดอกเบี้ยอย่างนี้กันเถอะ
10וְגַם־אֲנִי֙ אַחַ֣י וּנְעָרַ֔י נֹשִׁ֥ים בָּהֶ֖ם כֶּ֣סֶף וְדָגָ֑ן נַֽעַזְבָה־נָּ֖א אֶת־הַמַּשָּׁ֥א הַזֶּֽה׃
11ขอให้คืนทั้งนา สวนองุ่น สวนมะกอก และบ้านแก่พวกเขาวันนี้เลย รวมทั้งหนึ่งในร้อยของเงิน ธัญพืช เหล้าองุ่นใหม่ และน้ำมันที่พวกคุณเรียกเก็บจากพวกเขาด้วย”
11הָשִׁיבוּ֩ נָ֨א לָהֶ֜ם כְּהַיֹּ֗ום שְׂדֹתֵיהֶ֛ם כַּרְמֵיהֶ֥ם זֵיתֵיהֶ֖ם וּבָתֵּיהֶ֑ם וּמְאַ֨ת הַכֶּ֤סֶף וְהַדָּגָן֙ הַתִּירֹ֣ושׁ וְהַיִּצְהָ֔ר אֲשֶׁ֥ר אַתֶּ֖ם נֹשִׁ֥ים בָּהֶֽם׃
12พวกเขาตอบว่า “เราจะคืนให้ และจะไม่เรียกร้องอะไรจากพวกเขาอีก เราจะทำตามที่ท่านบอก” ข้าพเจ้าจึงเรียกปุโรหิตมา และให้คนเหล่านั้นสาบานว่าจะทำตามคำสัญญานี้
12וַיֹּאמְר֣וּ נָשִׁ֗יב וּמֵהֶם֙ לֹ֣א נְבַקֵּ֔שׁ כֵּ֣ן נַעֲשֶׂ֔ה כַּאֲשֶׁ֖ר אַתָּ֣ה אֹומֵ֑ר וָאֶקְרָא֙ אֶת־הַכֹּ֣הֲנִ֔ים וָֽאַשְׁבִּיעֵ֔ם לַעֲשֹׂ֖ות כַּדָּבָ֥ר הַזֶּֽה׃
13ข้าพเจ้าสะบัดชายเสื้อที่อยู่บนตัก แล้วกล่าวว่า “ขอให้พระเจ้าสะบัดทุกคนที่ไม่ทำตามคำสัญญานี้ออกจากบ้านและจากงานของเขา ขอให้เขาถูกสะบัดออกจนไม่เหลืออะไรอย่างนี้” ทุกคนที่ชุมนุมกันกล่าวว่า “อาเมน” และสรรเสริญพระยาห์เวห์ ประชาชนก็ทำตามคำสัญญานี้
13גַּם־חָצְנִ֣י נָעַ֗רְתִּי וָֽאֹמְרָ֡ה כָּ֣כָה יְנַעֵ֪ר הָֽאֱלֹהִ֟ים אֶת־כָּל־הָאִישׁ֩ אֲשֶׁ֨ר לֹֽא־יָקִ֜ים אֶת־הַדָּבָ֣ר הַזֶּ֗ה מִבֵּיתֹו֙ וּמִ֣יגִיעֹ֔ו וְכָ֛כָה יִהְיֶ֥ה נָע֖וּר וָרֵ֑ק וַיֹּאמְר֨וּ כָֽל־הַקָּהָ֜ל אָמֵ֗ן וַֽיְהַלְלוּ֙ אֶת־יְהוָ֔ה וַיַּ֥עַשׂ הָעָ֖ם כַּדָּבָ֥ר הַזֶּֽה׃
14นอกจากนี้ นับแต่ข้าพเจ้าได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ว่าราชการของพวกเขาในแผ่นดินยูดาห์ ตั้งแต่ปีที่ยี่สิบถึงปีที่สามสิบสองแห่งรัชกาลกษัตริย์อารทาเซอร์ซีส รวมสิบสองปี ข้าพเจ้าและพี่น้องไม่ได้รับอาหารประจำตำแหน่งผู้ว่าราชการ
14גַּ֞ם מִיֹּ֣ום ׀ אֲשֶׁר־צִוָּ֣ה אֹתִ֗י לִהְיֹ֣ות פֶּחָם֮ בְּאֶ֣רֶץ יְהוּדָה֒ מִשְּׁנַ֣ת עֶשְׂרִ֗ים וְ֠עַד שְׁנַ֨ת שְׁלֹשִׁ֤ים וּשְׁתַּ֙יִם֙ לְאַרְתַּחְשַׁ֣סְתְּא הַמֶּ֔לֶךְ שָׁנִ֖ים שְׁתֵּ֣ים עֶשְׂרֵ֑ה אֲנִ֣י וְאַחַ֔י לֶ֥חֶם הַפֶּ֖חָה לֹ֥א אָכַֽלְתִּי׃
15ผู้ว่าราชการคนก่อน ๆ ให้ประชาชนเลี้ยงดู และเรียกเก็บขนมปังกับเหล้าองุ่นจากพวกเขา พร้อมกับเงินอีกสี่สิบเชเขล แม้แต่ผู้รับใช้ของคนเหล่านั้นก็ใช้อำนาจเหนือประชาชน แต่ข้าพเจ้าไม่ได้ทำเช่นนั้น เพราะเกรงกลัวพระเจ้า
15וְהַפַּחֹות֩ הָרִאשֹׁנִ֨ים אֲשֶׁר־לְפָנַ֜י הִכְבִּ֣ידוּ עַל־הָעָ֗ם וַיִּקְח֨וּ מֵהֶ֜ם בְּלֶ֤חֶם וָיַ֙יִן֙ אַחַר֙ כֶּֽסֶף־שְׁקָלִ֣ים אַרְבָּעִ֔ים גַּ֥ם נַעֲרֵיהֶ֖ם שָׁלְט֣וּ עַל־הָעָ֑ם וַאֲנִי֙ לֹא־עָשִׂ֣יתִי כֵ֔ן מִפְּנֵ֖י יִרְאַ֥ת אֱלֹהִֽים׃
16ข้าพเจ้ายังคงทุ่มเทให้กับงานกำแพงนี้ พวกเราไม่ได้ซื้อที่ดิน ผู้รับใช้ของข้าพเจ้าทั้งหมดมารวมกันทำงานอยู่ที่นั่น
16וְ֠גַם בִּמְלֶ֜אכֶת הַחֹומָ֤ה הַזֹּאת֙ הֶחֱזַ֔קְתִּי וְשָׂדֶ֖ה לֹ֣א קָנִ֑ינוּ וְכָל־נְעָרַ֔י קְבוּצִ֥ים שָׁ֖ם עַל־הַמְּלָאכָֽה׃
17ที่โต๊ะอาหารของข้าพเจ้ามีชาวยิวและผู้ปกครองรวมหนึ่งร้อยห้าสิบคน นอกจากคนที่มาหาเราจากชนชาติรอบข้าง
17וְהַיְּהוּדִ֨ים וְהַסְּגָנִ֜ים מֵאָ֧ה וַחֲמִשִּׁ֣ים אִ֗ישׁ וְהַבָּאִ֥ים אֵלֵ֛ינוּ מִן־הַגֹּויִ֥ם אֲשֶׁר־סְבִיבֹתֵ֖ינוּ עַל־שֻׁלְחָנִֽי׃
18ในแต่ละวันมีการเตรียมวัวหนึ่งตัวกับแกะชั้นดีหกตัว และเตรียมสัตว์ปีกให้ข้าพเจ้าด้วย ทุกสิบวันมีการจัดหาเหล้าองุ่นนานาชนิด ถึงกระนั้นข้าพเจ้าก็ไม่ได้เรียกค่าตอบแทนประจำตำแหน่งผู้ว่าราชการ เพราะประชาชนเหล่านี้แบกภาระหนักอยู่แล้ว
18וַאֲשֶׁר֩ הָיָ֨ה נַעֲשֶׂ֜ה לְיֹ֣ום אֶחָ֗ד שֹׁ֣ור אֶחָ֞ד צֹ֠אן שֵׁשׁ־בְּרֻרֹ֤ות וְצִפֳּרִים֙ נַֽעֲשׂוּ־לִ֔י וּבֵ֨ין עֲשֶׂ֧רֶת יָמִ֛ים בְּכָל־יַ֖יִן לְהַרְבֵּ֑ה וְעִם־זֶ֗ה לֶ֤חֶם הַפֶּחָה֙ לֹ֣א בִקַּ֔שְׁתִּי כִּֽי־כָֽבְדָ֥ה הָעֲבֹדָ֖ה עַל־הָעָ֥ם הַזֶּֽה׃
19พระเจ้าของข้าพเจ้า โปรดระลึกถึงข้าพเจ้าเพราะความดีทั้งหมดที่ข้าพเจ้าทำเพื่อประชาชนเหล่านี้
19זָכְרָה־לִּ֥י אֱלֹהַ֖י לְטֹובָ֑ה כֹּ֥ל אֲשֶׁר־עָשִׂ֖יתִי עַל־הָעָ֥ם הַזֶּֽה׃ פ
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.