ยอห์น 11
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Berean Standard Bible
1มีชายคนหนึ่งชื่อลาซารัสป่วยอยู่ เขามาจากเบธานี หมู่บ้านของมารีย์กับมารธา ซึ่งเป็นพี่น้องกัน
1At this time a man named Lazarus was sick. He lived in Bethany, the village of Mary and her sister Martha.
2มารีย์คนนี้คือผู้ที่ชโลมองค์พระผู้เป็นเจ้าด้วยน้ำมันหอมและใช้ผมเช็ดเท้าของพระองค์ ลาซารัสซึ่งเป็นพี่น้องกับเธอกำลังป่วย
2(Mary, whose brother Lazarus was sick, was to anoint the Lord with perfume and wipe His feet with her hair.)
3พี่น้องทั้งสองจึงส่งคนไปบอกพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ดูสิ คนที่พระองค์รักใคร่มากกำลังป่วย”
3So the sisters sent word to Jesus, “Lord, the one You love is sick.”
4เมื่อพระเยซูได้ยิน ก็กล่าวว่า “โรคนี้ไม่ได้เป็นไปเพื่อความตาย แต่เพื่อพระสิริของพระเจ้า เพื่อให้พระบุตรของพระเจ้าได้รับพระสิริผ่านโรคนี้”
4When Jesus heard this, He said, “This sickness will not end in death. No, it is for the glory of God, so that the Son of God may be glorified through it.”
5พระเยซูรักมารธา มารีย์ซึ่งเป็นพี่น้องกับมารธา และลาซารัส
5Now Jesus loved Martha and her sister and Lazarus.
6ดังนั้น เมื่อพระองค์ได้ยินว่าลาซารัสป่วย ก็ยังพักอยู่ที่เดิมอีกสองวัน
6So on hearing that Lazarus was sick, He stayed where He was for two days,
7หลังจากนั้น พระองค์จึงกล่าวกับสาวกว่า “พวกเรากลับไปแคว้นยูเดียกันอีกเถอะ”
7and then He said to the disciples, “Let us go back to Judea.”
8สาวกถามพระองค์ว่า “รับบี เมื่อไม่นานนี้ชาวยิวพยายามเอาหินขว้างท่าน แล้วท่านจะกลับไปที่นั่นอีกหรือ?”
8“Rabbi,” they replied, “the Jews just tried to stone You, and You are going back there?”
9พระเยซูตอบว่า “กลางวันมีสิบสองชั่วโมงไม่ใช่หรือ? ถ้าใครเดินในกลางวัน เขาก็ไม่สะดุด เพราะเขาเห็นความสว่างของโลกนี้
9Jesus answered, “Are there not twelve hours of daylight? If anyone walks in the daytime, he will not stumble, because he sees by the light of this world.
10แต่ถ้าใครเดินในกลางคืน เขาก็สะดุด เพราะไม่มีความสว่างอยู่ในตัวเขา”
10But if anyone walks at night, he will stumble, because he has no light.”
11พระองค์กล่าวสิ่งเหล่านี้ แล้วจึงกล่าวต่อว่า “ลาซารัสเพื่อนของพวกเราหลับไปแล้ว แต่เรากำลังจะไปปลุกเขาให้ตื่น”
11After He had said this, He told them, “Our friend Lazarus has fallen asleep, but I am going there to wake him up.”
12สาวกจึงกล่าวว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ถ้าเขาหลับอยู่ เขาก็จะหายดี”
12His disciples replied, “Lord, if he is sleeping, he will get better.”
13ที่จริงพระเยซูกล่าวถึงความตายของเขา แต่พวกเขาคิดว่าพระองค์กล่าวถึงการนอนหลับพักผ่อน
13They thought that Jesus was talking about actual sleep, but He was speaking about the death of Lazarus.
14พระเยซูจึงบอกพวกเขาตรง ๆ ว่า “ลาซารัสตายแล้ว
14So Jesus told them plainly, “Lazarus is dead,
15เรายินดีเพื่อพวกคุณที่เราไม่ได้อยู่ที่นั่น เพื่อพวกคุณจะได้เชื่อ แต่ตอนนี้พวกเราไปหาเขากันเถอะ”
15and for your sake I am glad I was not there, so that you may believe. But let us go to him.”
16โธมัส ซึ่งมีอีกชื่อว่าดิดิมัส จึงพูดกับเพื่อนสาวกว่า “พวกเราไปด้วยกันเถอะ จะได้ตายกับพระองค์”
16Then Thomas called Didymus said to his fellow disciples, “Let us also go, so that we may die with Him.”
17เมื่อพระเยซูมาถึง พระองค์พบว่าลาซารัสอยู่ในที่ฝังศพมาสี่วันแล้ว
17When Jesus arrived, He found that Lazarus had already spent four days in the tomb.
18เบธานีอยู่ใกล้กรุงเยรูซาเล็ม ห่างกันประมาณสิบห้าสตาดิอา
18Now Bethany was near Jerusalem, a little less than two miles away,
19ชาวยิวจำนวนมากมาหามารธากับมารีย์ เพื่อปลอบใจพวกเธอเรื่องลาซารัส
19and many of the Jews had come to Martha and Mary to console them in the loss of their brother.
20เมื่อมารธาได้ยินว่าพระเยซูกำลังมา เธอจึงออกไปพบพระองค์ ส่วนมารีย์ยังนั่งอยู่ในบ้าน
20So when Martha heard that Jesus was coming, she went out to meet Him; but Mary stayed at home.
21มารธากล่าวกับพระเยซูว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ถ้าพระองค์อยู่ที่นี่ ลาซารัสคงไม่ตาย
21Martha said to Jesus, “Lord, if You had been here, my brother would not have died.
22แต่ถึงตอนนี้ ดิฉันก็รู้ว่าไม่ว่าพระองค์จะขอสิ่งใดจากพระเจ้า พระเจ้าจะประทานสิ่งนั้นแก่พระองค์”
22But even now I know that God will give You whatever You ask of Him.”
23พระเยซูกล่าวกับเธอว่า “ลาซารัสจะฟื้นขึ้นมา”
23“Your brother will rise again,” Jesus told her.
24มารธากล่าวกับพระองค์ว่า “ดิฉันรู้ว่าเขาจะฟื้นขึ้นมาในวันสุดท้าย เมื่อมีการฟื้นขึ้นจากความตาย”
24Martha replied, “I know that he will rise again in the resurrection at the last day.”
25พระเยซูกล่าวกับเธอว่า “เราคือการฟื้นขึ้นจากความตายและชีวิต ผู้ที่เชื่อในเรา ถึงเขาตายก็ยังจะมีชีวิต
25Jesus said to her, “I am the resurrection and the life. Whoever believes in Me will live, even though he dies.
26และทุกคนที่มีชีวิตและเชื่อในเราจะไม่มีวันตายเลย ท่านเชื่อเรื่องนี้ไหม?”
26And everyone who lives and believes in Me will never die. Do you believe this?”
27เธอตอบพระองค์ว่า “เชื่อค่ะ องค์พระผู้เป็นเจ้า ดิฉันเชื่อแล้วว่าพระองค์คือพระคริสต์ พระบุตรของพระเจ้า ผู้ที่จะมาในโลก”
27“Yes, Lord,” she answered, “I believe that You are the Christ, the Son of God, who was to come into the world.”
28เมื่อกล่าวเช่นนี้แล้ว เธอก็กลับไปเรียกมารีย์ซึ่งเป็นพี่น้องของเธอเป็นการส่วนตัว บอกว่า “อาจารย์มาแล้ว และกำลังเรียกเธอ”
28After Martha had said this, she went back and called her sister Mary aside to tell her, “The Teacher is here and is asking for you.”
29เมื่อมารีย์ได้ยิน เธอก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและไปหาพระองค์
29And when Mary heard this, she got up quickly and went to Him.
30ตอนนั้นพระเยซูยังไม่ได้เข้าหมู่บ้าน แต่ยังอยู่ตรงที่มารธาพบพระองค์
30Now Jesus had not yet entered the village, but was still at the place where Martha had met Him.
31ชาวยิวที่อยู่กับมารีย์ในบ้านและกำลังปลอบใจเธอ เมื่อเห็นเธอลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วออกไป ก็ตามเธอไป เพราะคิดว่า “เธอกำลังไปยังที่ฝังศพเพื่อร้องไห้ที่นั่น”
31When the Jews who were in the house consoling Mary saw how quickly she got up and went out, they followed her, supposing she was going to the tomb to mourn there.
32เมื่อมารีย์มาถึงที่ที่พระเยซูอยู่และเห็นพระองค์ เธอก็หมอบลงที่เท้าของพระองค์ แล้วกล่าวว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ถ้าพระองค์อยู่ที่นี่ ลาซารัสคงไม่ตาย”
32When Mary came to Jesus and saw Him, she fell at His feet and said, “Lord, if You had been here, my brother would not have died.”
33เมื่อพระเยซูเห็นเธอร้องไห้ และเห็นชาวยิวที่มากับเธอร้องไห้ด้วย พระองค์รู้สึกสะเทือนอย่างรุนแรงในจิตวิญญาณ และรู้สึกหนักใจ
33When Jesus saw her weeping, and the Jews who had come with her also weeping, He was deeply moved in spirit and troubled.
34แล้วถามว่า “พวกคุณวางเขาไว้ที่ไหน?” พวกเขาตอบพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า มาดูเถอะ”
34“Where have you put him?” He asked. “Come and see, Lord,” they answered.
35พระเยซูร้องไห้
35Jesus wept.
36ชาวยิวจึงพูดว่า “ดูสิ พระองค์รักใคร่เขามากเพียงใด!”
36Then the Jews said, “See how He loved him!”
37แต่บางคนพูดว่า “คนนี้เปิดตาของชายตาบอดได้ แล้วจะทำให้ชายคนนี้ไม่ตายไม่ได้หรือ?”
37But some of them asked, “Could not this man who opened the eyes of the blind also have kept Lazarus from dying?”
38พระเยซูยังรู้สึกสะเทือนอย่างรุนแรงอยู่ภายในอีกครั้ง แล้วมาถึงที่ฝังศพ ซึ่งเป็นถ้ำและมีก้อนหินปิดอยู่
38Jesus, once again deeply moved, came to the tomb. It was a cave with a stone laid across the entrance.
39พระเยซูกล่าวว่า “เอาก้อนหินออก” มารธาพี่สาวของผู้ตายกล่าวกับพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ตอนนี้คงมีกลิ่นเหม็นแล้ว เพราะเขาตายมาสี่วัน”
39“Take away the stone,” Jesus said. “Lord, by now he stinks,” said Martha, the sister of the dead man. “It has already been four days.”
40พระเยซูกล่าวกับเธอว่า “เราไม่ได้บอกท่านหรือว่า ถ้าท่านเชื่อ ท่านจะเห็นพระสิริของพระเจ้า?”
40Jesus replied, “Did I not tell you that if you believed, you would see the glory of God?”
41พวกเขาจึงเอาก้อนหินออกจากที่ที่ผู้ตายนอนอยู่ พระเยซูเงยตาขึ้นและกล่าวว่า “พระบิดา เราขอบคุณพระองค์ที่พระองค์ฟังเรา
41So they took away the stone. Then Jesus lifted His eyes upward and said, “Father, I thank You that You have heard Me.
42เรารู้ว่าพระองค์ฟังเราเสมอ แต่เรากล่าวเช่นนี้เพราะฝูงชนที่ยืนอยู่รอบ ๆ เพื่อพวกเขาจะได้เชื่อว่าพระองค์ส่งเรามา”
42I knew that You always hear Me, but I say this for the benefit of the people standing here, so they may believe that You sent Me.”
43เมื่อกล่าวเช่นนี้แล้ว พระองค์ร้องเสียงดังว่า “ลาซารัส ออกมา!”
43After Jesus had said this, He called out in a loud voice, “Lazarus, come out!”
44คนที่ตายแล้วก็ออกมา มือและเท้ายังพันด้วยผ้าพันศพ และใบหน้ามีผ้าพันอยู่ พระเยซูกล่าวกับพวกเขาว่า “แก้ผ้าให้เขา แล้วปล่อยเขาไป”
44The man who had been dead came out with his hands and feet bound in strips of linen, and his face wrapped in a cloth. “Unwrap him and let him go,” Jesus told them.
45ดังนั้น ชาวยิวจำนวนมากที่มาหามารีย์และเห็นสิ่งที่พระเยซูทำ ก็เชื่อในพระองค์
45Therefore many of the Jews who had come to Mary, and had seen what Jesus did, believed in Him.
46แต่บางคนในพวกเขาไปหาพวกฟาริสี และบอกสิ่งที่พระเยซูทำ
46But some of them went to the Pharisees and told them what Jesus had done.
47พวกหัวหน้าปุโรหิตและฟาริสีจึงเรียกประชุมสภา แล้วพูดว่า “พวกเรากำลังทำอะไรกันอยู่? คนนี้ทำหมายสำคัญมากมาย
47Then the chief priests and Pharisees convened the Sanhedrin and said, “What are we to do? This man is performing many signs.
48ถ้าพวกเราปล่อยเขาไว้อย่างนี้ ทุกคนจะเชื่อในเขา แล้วพวกโรมันจะมายึดทั้งสถานที่ของเราและชนชาติของเรา”
48If we let Him go on like this, everyone will believe in Him, and then the Romans will come and take away both our place and our nation.”
49แต่คนหนึ่งในพวกเขาชื่อคายาฟาส ซึ่งเป็นมหาปุโรหิตในปีนั้น กล่าวกับพวกเขาว่า “พวกคุณไม่รู้อะไรเลย
49But one of them, named Caiaphas, who was high priest that year, said to them, “You know nothing at all!
50และไม่คิดหรือว่า เป็นประโยชน์สำหรับพวกเราที่คนคนเดียวจะตายเพื่อประชาชน แทนที่ชนชาติทั้งหมดจะพินาศ”
50You do not realize that it is better for you that one man die for the people than that the whole nation perish.”
51เขาไม่ได้กล่าวเรื่องนี้จากตัวเขาเอง แต่เพราะเขาเป็นมหาปุโรหิตในปีนั้น เขาจึงพยากรณ์ว่าพระเยซูจะตายเพื่อชนชาตินั้น
51Caiaphas did not say this on his own. Instead, as high priest that year, he was prophesying that Jesus would die for the nation,
52และไม่ใช่เพื่อชนชาตินั้นเท่านั้น แต่เพื่อรวบรวมลูกของพระเจ้าที่กระจัดกระจายอยู่ให้เป็นหนึ่งเดียวกันด้วย
52and not only for the nation, but also for the scattered children of God, to gather them together into one.
53ดังนั้น ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา พวกเขาก็วางแผนกันว่าจะฆ่าพระองค์
53So from that day on they plotted to kill Him.
54เพราะเหตุนี้ พระเยซูจึงไม่เดินอย่างเปิดเผยท่ามกลางชาวยิวอีก แต่ออกจากที่นั่นไปยังเขตใกล้ถิ่นทุรกันดาร ไปยังเมืองหนึ่งชื่อเอฟราอิม และพักอยู่ที่นั่นกับสาวก
54As a result, Jesus no longer went about publicly among the Jews, but He withdrew to a town called Ephraim in an area near the wilderness. And He stayed there with the disciples.
55เทศกาลปัสกาของชาวยิวใกล้เข้ามาแล้ว หลายคนจากชนบทขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็มก่อนเทศกาลปัสกา เพื่อชำระตนเองให้บริสุทธิ์
55Now the Jewish Passover was near, and many people went up from the country to Jerusalem to purify themselves before the Passover.
56พวกเขาจึงตามหาพระเยซู และขณะยืนอยู่ในพระวิหารก็พูดกันว่า “พวกคุณคิดอย่างไร? เขาจะไม่มาร่วมเทศกาลเลยหรือ?”
56They kept looking for Jesus and asking one another as they stood in the temple courts, “What do you think? Will He come to the feast at all?”
57ตอนนั้นพวกหัวหน้าปุโรหิตและฟาริสีมีคำสั่งไว้ว่า ถ้าใครรู้ว่าพระองค์อยู่ที่ไหน ให้มาแจ้ง เพื่อพวกเขาจะได้จับพระองค์
57But the chief priests and Pharisees had given orders that anyone who knew where He was must report it, so that they could arrest Him.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.