2 ซามูเอล 15
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Tongan Bible, Revised West Version
1หลังจากนั้นอับซาโลมจัดหารถรบและม้าไว้ใช้เอง พร้อมชายห้าสิบคนวิ่งนำหน้า
1Pea hili eni naʻe hoko ʻo pehē, naʻe teuteu ʻe ʻApisalomi ʻae ngaahi saliote maʻana mo e fanga hoosi, pea mo e kau tangata ʻe toko nimangofulu ke lele muʻomuʻa ʻiate ia.
2เขาตื่นแต่เช้าไปยืนข้างทางที่ประตูเมือง เมื่อใครมีคดีจะไปขอให้กษัตริย์ตัดสิน อับซาโลมก็เรียกมาถามว่า “เจ้ามาจากเมืองไหน?” คนนั้นตอบว่า “ผู้รับใช้ของท่านมาจากชนเผ่าหนึ่งในอิสราเอล”
2Pea naʻe faʻa tuʻu hake hengihengi ʻa ʻApisalomi, ʻo ne tuʻu ʻi he hūʻanga ʻoe matapā ʻoe kolo: pea ka ai ha tokotaha kuo ai haʻane meʻa ke fakamaauʻi, pea haʻu ia ki he tuʻi ke fai hono fakamaauʻi, pehē, ne ui mai ia ʻe ʻApisalomi kiate ia, mo ne pehē, “Ko e kolo fē ia ʻoku ke haʻu mei ai?” Pea naʻa ne pehē, “Ko hoʻo tamaioʻeiki ko e tokotaha mei he ngaahi faʻahinga ʻo ʻIsileli.”
3อับซาโลมบอกเขาว่า “เรื่องของเจ้ามีเหตุผลและถูกต้อง แต่กษัตริย์ไม่ได้ตั้งใครมารับฟังคดีของเจ้า”
3Pea naʻe pehē ʻe ʻApisalomi kiate ia, “Vakai, kuo lelei mo totonu ʻa hoʻo ngaahi meʻa; ka ʻoku ʻikai ha taha mei he tuʻi ke fanongo kiate koe.”
4แล้วอับซาโลมก็พูดว่า “ถ้ามีใครตั้งข้าเป็นผู้พิพากษาในแผ่นดินก็ดีสิ ทุกคนที่มีคดีหรือข้อพิพาทจะได้มาหาข้า และข้าจะให้ความยุติธรรมแก่เขา!”
4Naʻe pehē foki ʻe ʻApisalomi, “Taumaiā kuo fakanofo au ke fakamaau ʻi he fonua, koeʻuhi ke haʻu kiate au ʻae tangata kotoa pē ʻoku ai haʻane meʻa ke ʻekeʻi pe fakamaauʻi, pea te u fai angatonu ʻeau kiate ia!”
5เมื่อใครเข้ามาใกล้เพื่อจะก้มคำนับเขา อับซาโลมก็ยื่นมือไปจับตัวแล้วจูบคนนั้น
5Pea naʻe pehē, ʻi heʻene haʻu ʻo ofi ha tokotaha kiate ia ke fai ʻene fakaʻapaʻapa kiate ia, naʻa ne faʻa mafao atu hono nima, ke faʻofua ki ai mo ʻuma kiate ia.
6อับซาโลมทำอย่างนี้กับชาวอิสราเอลทุกคนที่มาขอให้กษัตริย์ตัดสินคดี เขาจึงชิงใจชาวอิสราเอลไป
6Pea naʻe fai pehē ʻe ʻApisalomi ki he kakai ʻIsileli kotoa pē ʻaia naʻe haʻu ki he tuʻi ke fakamaauʻi: pea naʻe pehē pe ʻae kaihaʻasi ʻe ʻApisalomi ʻae loto ʻoe kau tangata ʻo ʻIsileli.
7เมื่อครบสี่สิบปี อับซาโลมทูลกษัตริย์ว่า “ขอให้ข้าไปที่เฮโบรนเพื่อทำตามคำปฏิญาณที่ข้าถวายแด่พระยาห์เวห์
7¶ Pea naʻe hoko ʻo pehē ʻi heʻene hili mai ʻae taʻu ʻe fāngofulu, naʻe lea ʻa ʻApisalomi ki he tuʻi, ʻo pehē , “ʻOku ou kole ke ke tuku au ke u ʻalu ʻo fai ʻa ʻeku fuakava, ʻaia kuo u fuakava kia Sihova, ʻi Hepeloni.
8ตอนอยู่ที่เกชูร์ในซีเรีย ผู้รับใช้ของท่านปฏิญาณไว้ว่า ‘ถ้าพระยาห์เวห์ทรงนำข้ากลับเยรูซาเล็ม ข้าจะปรนนิบัติพระยาห์เวห์’”
8He naʻe fai ʻe hoʻo tamaioʻeiki ha fuakava lolotonga ʻa ʻeku nofo ʻi Kesuli ʻi Silia, ʻo pehē, ‘Kapau ʻe toe ʻomi moʻoni au ki Selūsalema, te u toki tauhi ai kia Sihova.’”
9กษัตริย์ตอบว่า “ไปโดยสันติเถิด” อับซาโลมจึงไปเฮโบรน
9Pea naʻe pehē ʻe he tuʻi kiate ia, “Ke ke ʻalu ʻi he fiemālie.” Pea naʻa ne tuʻu hake ai, mo ne ʻalu ki Hepeloni.
10แต่อับซาโลมส่งสายลับไปตามชนเผ่าต่าง ๆ ทั่วอิสราเอล พร้อมคำสั่งว่า “พอได้ยินเสียงแตร ให้ประกาศว่า ‘อับซาโลมเป็นกษัตริย์ที่เฮโบรนแล้ว!’”
10¶ Ka naʻe fekau atu ʻe ʻApisalomi ʻae kau mataki ki he faʻahinga kotoa pē ʻo ʻIsileli, ʻo ne pehē, “Ka mou ka fanongo leva ki he leʻo ʻoe meʻalea, te mou toki pehē, ‘Kuo pule ʻa ʻApisalomi ʻi Hepeloni.’”
11ชายสองร้อยคนที่อับซาโลมเชิญจากเยรูซาเล็มเดินทางไปกับเขาโดยไม่ระแวงอะไร และไม่รู้เรื่องแผนการ
11Pea naʻe ʻalu fakataha mo ʻApisalomi mei Selūsalema ʻae kau tangata ʻe toko uangeau naʻe fili; pea naʻa nau ʻalu fakafaai noa ʻakinautolu, pea naʻe ʻikai tenau ʻilo ha meʻa.
12อับซาโลมส่งคนไปตามอาหิโธเฟลชาวกิโลห์ ที่ปรึกษาของดาวิดจากเมืองกิโลห์ ขณะกำลังถวายเครื่องบูชา การกบฏมีกำลังมากขึ้น เพราะมีคนเข้าร่วมฝ่ายอับซาโลมเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
12Pea naʻe fekau ʻe ʻApisalomi kia ʻAhitofeli ko e tangata Kilo, ko e taha ʻi he kau mātuʻa ʻo Tevita, ke haʻu mei hono kolo ko Kilo, lolotonga ʻa ʻene fai ʻae ngaahi feilaulau. Pea naʻe tuʻu kaukaua ʻae fakaaoao; he naʻe tupu ke tokolahi maʻuaipē ʻae kakai naʻe kau mo ʻApisalomi.
13ผู้นำสารมาบอกดาวิดว่า “ชาวอิสราเอลหันใจไปหาอับซาโลมแล้ว”
13¶ Pea naʻe haʻu ʻae talafekau kia Tevita, ʻo ne pehē, “Kuo muimui ʻae loto ʻoe kau tangata ʻo ʻIsileli kia ʻApisalomi.”
14ดาวิดจึงสั่งคนรับใช้ทุกคนที่อยู่กับท่านในเยรูซาเล็มว่า “ลุกขึ้นหนีเถิด มิฉะนั้นพวกเราจะไม่มีใครรอดพ้นจากอับซาโลม รีบไปก่อนเขาจะไล่ทัน นำภัยมาถึงเรา และใช้คมดาบโจมตีเมือง”
14Pea naʻe pehē ʻe Tevita ki heʻene kau tamaioʻeiki kotoa pē naʻe ʻiate ia ʻi Selūsalema, “Tuʻu hake, pea ke tau hola; he ka ʻikai pea ʻe ʻikai te tau hao meia ʻApisalomi: fakatoʻotoʻo ke tau ʻalu, telia naʻa ne hoko fakafokifā mai, pea ne ʻomi ʻae kovi kiate kitautolu, pea ne teʻia ʻae kolo ʻaki ʻae mata ʻoe heletā.”
15คนรับใช้ตอบกษัตริย์ว่า “ผู้รับใช้ของท่านพร้อมทำทุกอย่างที่นายของข้าผู้เป็นกษัตริย์เห็นว่าดี”
15Pea naʻe pehē ki he tuʻi ʻe he kau tamaioʻeiki ʻoe tuʻi, “Vakai, ko hoʻo tamaioʻeiki kimautolu ʻi he meʻa kotoa pē ʻaia te ke fekau mai.”
16กษัตริย์ออกจากเมืองโดยมีคนในบ้านทั้งหมดตามไป แต่กษัตริย์ให้นางสนมสิบคนอยู่ดูแลบ้าน
16Pea naʻe ʻalu atu ʻae tuʻi, pea naʻe muimui kiate ia ʻa ʻene kaunga nofoʻanga kotoa pē. Pea naʻe tuku ʻe he tuʻi ʻae kau fefine ʻe toko hongofulu, ko e sinifu, ke nau tauhi ʻae fale.
17กษัตริย์ออกไปพร้อมผู้คนที่ตามท่าน แล้วหยุดอยู่ที่เบธเมอร์ฮัก
17Pea naʻe ʻalu atu ʻae tuʻi, pea muimui ʻiate ia ʻae kakai kotoa pē, ki ha potu ʻaia naʻe mamaʻo atu, ʻo nofo ʻi ai.
18คนรับใช้ทั้งหมดเดินผ่านข้างท่าน ชาวเคเรธีและชาวเปเลธีทั้งหมด รวมถึงชาวกัทหกร้อยคนที่ติดตามท่านมาจากกัท ก็เดินผ่านหน้ากษัตริย์
18Pea naʻe ʻalu atu mo ia ʻa ʻene kau tamaioʻeiki; pea naʻe ʻalu ʻo muʻomuʻa ʻi he tuʻi ʻae kakai Keliti, mo e kakai Peleti, pea mo e kakai Kati, ko e kau tangata ʻe toko onongeau ʻaia naʻe muimui kiate ia mei Kati.
19กษัตริย์ถามอิททัยชาวกัทว่า “เจ้าจะมากับพวกเราทำไม? กลับไปอยู่กับกษัตริย์เถิด เจ้าเป็นคนต่างถิ่นและเป็นผู้ลี้ภัย จงกลับถิ่นของเจ้า
19Pea naʻe pehē ai ʻe he tuʻi kia Itei ko e tangata Kati, “Ko e hā ʻoku ke haʻu ai koe mo kimautolu? Toe foki ki hoʻo potu, pea nofo mo e tuʻi: he ko e muli koe, pea ko e ʻāunofo pe foki.
20เจ้าเพิ่งมาถึงเมื่อวาน วันนี้ข้าควรให้เจ้าร่อนเร่ไปมากับเราหรือ ในเมื่อข้าเองก็ไม่รู้จะไปไหน? กลับไปและพาพี่น้องของเจ้ากลับด้วย ขอให้ความเมตตาและความซื่อสัตย์อยู่กับเจ้า”
20Hangē pe naʻa ke haʻu ʻaneafi, pea ʻe lelei koā ʻa ʻeku ʻave koe he ʻaho ni ke hē fano pe mo kimautolu? Koeʻuhi te u ʻalu au ko ʻeku fai faʻiteliha pe, ka ke tafoki koe, pea toe ʻave ho kāinga, pea ke ʻiate koe ʻae ʻaloʻofa mo e moʻoni.”
21อิททัยตอบกษัตริย์ว่า “ข้าขอสาบานต่อพระยาห์เวห์ผู้ทรงพระชนม์ และต่อชีวิตของนายของข้าผู้เป็นกษัตริย์ว่า ไม่ว่าท่านจะอยู่ที่ใด จะตายหรือจะมีชีวิต ผู้รับใช้ของท่านจะอยู่ที่นั่นด้วย”
21Pea naʻe pehēange ʻe Itei ki he tuʻi, “ʻOku moʻui ʻa Sihova, pea hangē ʻoku moʻui ʻa hoku ʻeiki ko e tuʻi, ʻi he potu moʻoni ko ia ʻe ʻi ai ʻa hoku ʻeiki ko e tuʻi, ʻi he mate pe ʻi he moʻui, ʻi he potu pe ko ia ʻe ʻi ai ʻa hoʻo tamaioʻeiki.”
22ดาวิดบอกอิททัยว่า “ไปเถิด ข้ามไป” อิททัยชาวกัทจึงข้ามไปพร้อมคนของเขาทั้งหมด และเด็กเล็กทุกคนที่มาด้วย
22Pea naʻe pehē ʻe Tevita kia Itei, “ʻAlu pea ke mole atu.” Pea naʻe aʻa atu ʻa Itei ko e tangata Kati, pea mo ʻene kakai kotoa pē, pea mo ʻene fānau iiki kotoa pē naʻe ʻalu mo ia.
23คนทั่วแผ่นดินร้องไห้เสียงดังขณะผู้คนข้ามไป กษัตริย์เองก็ข้ามลำธารขิดโรน ทุกคนข้ามไปทางถิ่นทุรกันดาร
23Pea naʻe tangi ʻae fonua kotoa pē ʻaki ʻae leʻo lahi, pea naʻe aʻa atu ʻae kakai kotoa pē: naʻe aʻa atu foki ʻae tuʻi ʻi he vaitafe ko Kitiloni, pea naʻe ʻalu atu ʻae kakai kotoa pē, ʻo hanga ki he hala ki he toafa.
24ศาโดกมาที่นั่นพร้อมชาวเลวีทั้งหมดที่หามหีบพันธสัญญาของพระเจ้า พวกเขาวางหีบของพระเจ้าลง อาบียาธาร์ก็ขึ้นไป ขณะที่ประชาชนทั้งหมดข้ามออกจากเมืองจนหมด
24¶ Pea vakai, ko Satoki foki, pea mo e kau Livai kotoa pē naʻe ʻiate ia, naʻa nau fua ʻae puha ʻoe fuakava ʻae ʻOtua: pea naʻa nau tuku hifo ʻae puha tapu ʻae ʻOtua; pea naʻe ʻalu hake ʻa ʻApiata kaeʻoua ke ʻosi ʻae ʻalu atu ʻae kakai kotoa pē mei he kolo.
25กษัตริย์สั่งศาโดกว่า “นำหีบของพระเจ้ากลับเข้าเมือง หากข้าเป็นที่โปรดปรานในสายพระเนตรพระยาห์เวห์ พระองค์จะทรงพาข้ากลับมา ให้ข้าได้เห็นทั้งหีบและที่ประทับของพระองค์อีก
25Pea naʻe pehē ʻe he tuʻi kia Satoki, “Toe ʻave ʻae puha tapu ʻae ʻOtua ki he kolo: kapau ʻe ʻofeina au ʻi he ʻao ʻo Sihova, te ne toe ʻomi au, ʻo ne fakahā ia kiate au pea mo hono fale nofoʻanga:
26แต่ถ้าพระองค์ตรัสว่า ‘เราไม่พอใจเจ้า’ ข้าก็อยู่ที่นี่แล้ว ขอพระองค์ทรงทำกับข้าตามที่เห็นว่าดี”
26Pea kapau te ne pehē mai, ‘ʻOku ʻikai te u ʻilo ha fiemālie ʻiate koe; vakai, ko au eni, tuku ke ne fai kiate au ʻo hangē ko ia ʻoku lelei kiate ia.’”
27กษัตริย์พูดกับศาโดกปุโรหิตอีกว่า “เจ้าเป็นผู้หยั่งรู้มิใช่หรือ? จงกลับเข้าเมืองโดยสันติ พร้อมบุตรชายของเจ้าสองคน คืออาหิมาอัสบุตรของเจ้า และโยนาธานบุตรของอาบียาธาร์
27Naʻe pehē foki ʻe he tuʻi kia Satoki ko e taulaʻeiki, “ʻIkai ko e tangata kikite koe? Foki atu ki he kolo ʻi he fiemālie, ʻa koe mo ho ongo foha ʻe toko ua, ʻa ʻAhimasi ko ho foha ʻoʻou, pea mo Sonatane ko e foha ʻo ʻApiata.
28ข้าจะรออยู่ตรงท่าข้ามในถิ่นทุรกันดาร จนกว่าเจ้าจะส่งข่าวมาบอก”
28Vakai, te u nofo tatali pe au ʻi he potu tafangafanga ʻoe toafa, kaeʻoua ke ʻomi ha lea meiate kimoutolu ke fakamatala kiate au.”
29ศาโดกกับอาบียาธาร์จึงนำหีบของพระเจ้ากลับเยรูซาเล็ม และอยู่ที่นั่น
29Ko ia naʻe toe ʻave ai ʻae puha tapu ʻae ʻOtua ki Selūsalema ʻe Satoki pea mo ʻApiata, pea naʻa na tatali ʻo nofo ʻi ai.
30ดาวิดขึ้นทางลาดภูเขามะกอกเทศพร้อมร้องไห้ คลุมศีรษะและเดินเท้าเปล่า ทุกคนที่ไปกับท่านก็คลุมศีรษะ ร้องไห้ขณะเดินขึ้นไป
30¶ Pea naʻe fofonga hake ʻe Tevita ʻi he hakeʻanga ʻo ʻOlive, pea naʻa ne tangi pe mo ʻalu hake, pea naʻe pūlou ʻa hono ʻulu pea naʻa ne ʻalu kuo telefua pe ʻa hono vaʻe: pea ko e kakai fulipē naʻe ʻiate ia, naʻe pūlou taki taha ʻe he tangata ʻa hono ʻulu, pea naʻa nau ʻalu hake, pea naʻa nau ʻalu hake pe mo e fai ʻae tangi.
31มีคนมาบอกดาวิดว่า “อาหิโธเฟลเข้าร่วมฝ่ายกบฏกับอับซาโลมแล้ว” ดาวิดจึงทูลว่า “พระยาห์เวห์ ขอทรงทำให้คำปรึกษาของอาหิโธเฟลกลายเป็นความโง่เขลาด้วยเถิด”
31Pea naʻe tala ʻe he tokotaha kia Tevita, ʻo pehē, Kuo kau ʻa ʻAhitofeli ki he kau fakaaoao ʻoku ʻia ʻApisalomi. Pea naʻe pehē ʻe Tevita, “ʻE Sihova, ʻoku ou kole kiate koe, ke ke liliu ke vale ʻae fakakaukau ʻa ʻAhitofeli.”
32เมื่อดาวิดขึ้นถึงยอดเขาซึ่งเป็นที่นมัสการพระเจ้า หุชัยชาวอารคีมาพบท่านโดยฉีกเสื้อคลุมและมีดินบนศีรษะ
32¶ Pea naʻe hoko ʻo pehē, ʻi heʻene hoko hake ʻa Tevita ki he tumutumu ʻoe moʻunga , ʻaia naʻa ne lotu ai ki he ʻOtua, vakai, naʻe fakafetaulaki mai kiate ia ʻa Husai ko e tangata ʻAliki, kuo mahaehae hono kofutuʻa, pea pani ʻaki ʻae kelekele ʻa hono ʻulu:
33ดาวิดบอกเขาว่า “ถ้าเจ้ามากับข้า เจ้าจะเป็นภาระแก่ข้า
33ʻAia naʻe pehē ki ai ʻe Tevita, “Kapau te ta ō mo au, te ke hoko ko e fakamāfasia kiate au:
34แต่ถ้าเจ้ากลับเข้าเมืองแล้วบอกอับซาโลมว่า ‘ข้าจะเป็นผู้รับใช้ของท่าน กษัตริย์เจ้าข้า ในอดีตข้าเคยรับใช้พ่อของท่าน บัดนี้ข้าจะรับใช้ท่าน’ เจ้าก็จะช่วยข้าทำลายคำปรึกษาของอาหิโธเฟลได้
34Ka ka ke ka toe ʻalu ki he kolo, pea ke pehē kia ʻApisalomi, ʻE Tuʻi, te u hoko au ko hoʻo tamaioʻeiki; naʻaku tauhi ki hoʻo tamai ʻo aʻu mai ki he kuonga ni, pea ko eni te u tauhi kiate koe: pea ko e meʻa ia te ke faʻa veuveuki ai ʻae fakakaukau ʻa ʻAhitofeli.
35ศาโดกกับอาบียาธาร์ปุโรหิตอยู่กับเจ้าที่นั่นมิใช่หรือ? ไม่ว่าเจ้าจะได้ยินอะไรจากวังกษัตริย์ จงบอกศาโดกกับอาบียาธาร์
35Pea ʻikai ʻe ʻi ai mo koe ʻa Satoki pea mo ʻApiata ko e ongo taulaʻeiki? Pea ko ia ʻe pehē pe, ko ia kotoa pē te ke fanongo ki ai mei he fale ʻoe tuʻi, te ke fakahā ia kia Satoki pea mo ʻApiata ko e ongo taulaʻeiki.
36บุตรชายสองคนของพวกเขาก็อยู่ที่นั่น คืออาหิมาอัสบุตรศาโดก และโยนาธานบุตรอาบียาธาร์ จงส่งทุกเรื่องที่เจ้าได้ยินมาถึงข้าทางพวกเขา”
36Pea vakai, ʻoku ʻiate kinaua hona ongo foha ʻe toko ua, ʻa ʻAhimasi ko e foha ʻo Satoki, pea mo Sonatane ko e foha ʻo ʻApiata; pea te ke ʻomi ʻiate kinaua ʻae tala ʻoe meʻa kotoa pē ʻaia te ke faʻa fanongo ki ai.”
37หุชัยสหายของดาวิดจึงเข้าเมือง ส่วนอับซาโลมก็มาถึงเยรูซาเล็ม
37Ko ia naʻe ʻalu ai ki he kolo ʻa Husai ko e kāinga ʻo Tevita, pea naʻe hoko mai ʻa ʻApisalomi ki Selūsalema.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.