1 ซามูเอล 10
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Hebrew Old Testament, word by word (STEPBible TAHOT)
1ซามูเอลนำขวดน้ำมันมาเทลงบนศีรษะซาอูล จูบเขา แล้วกล่าวว่า “พระยาห์เวห์ทรงเจิมเธอให้เป็นผู้นำเหนือมรดกของพระองค์แล้วไม่ใช่หรือ?
1וַיִּקַּ֨ח שְׁמוּאֵ֜ל אֶת־פַּ֥ךְ הַשֶּׁ֛מֶן וַיִּצֹ֥ק עַל־רֹאשׁ֖וֹ וַיִּשָּׁקֵ֑הוּ וַיֹּ֕אמֶר הֲל֗וֹא כִּֽי־מְשָׁחֲךָ֧ יְהוָ֛ה עַל־נַחֲלָת֖וֹ לְנָגִֽיד׃
2วันนี้เมื่อจากฉันไป เธอจะพบชายสองคนข้างหลุมศพราเชลที่เศลซาห์ ตรงชายแดนเบนยามิน พวกเขาจะบอกว่า ‘พบลาที่เธอตามหาแล้ว พ่อของเธอเลิกห่วงลา แต่กำลังห่วงเธอ พูดว่า “ฉันจะทำอะไรเพื่อลูกชายได้บ้าง?”’
2בְּלֶכְתְּךָ֤ הַיּוֹם֙ מֵעִמָּדִ֔י וּמָצָאתָ֩ שְׁנֵ֨י אֲנָשִׁ֜ים עִם־קְבֻרַ֥ת רָחֵ֛ל בִּגְב֥וּל בִּנְיָמִ֖ן בְּצֶלְצַ֑ח וְאָמְר֣וּ אֵלֶ֗יךָ נִמְצְא֤וּ הָאֲתֹנוֹת֙ אֲשֶׁ֣ר הָלַ֣כְתָּ לְבַקֵּ֔שׁ וְהִנֵּ֨ה נָטַ֤שׁ אָבִ֙יךָ֙ אֶת־דִּבְרֵ֣י הָאֲתֹנ֔וֹת וְדָאַ֤ג לָכֶם֙ לֵאמֹ֔ר מָ֥ה אֶעֱשֶׂ֖ה לִבְנִֽי׃
3“จากนั้นเดินต่อไปถึงต้นโอ๊กแห่งทาโบร์ เธอจะพบชายสามคนกำลังขึ้นไปหาพระเจ้าที่เบธเอล คนหนึ่งอุ้มลูกแพะสามตัว คนหนึ่งถือขนมปังสามก้อน อีกคนถือเหล้าองุ่นหนึ่งภาชนะ
3וְחָלַפְתָּ֨ מִשָּׁ֜ם וָהָ֗לְאָה וּבָ֙אתָ֙ עַד־אֵל֣וֹן תָּב֔וֹר וּמְצָא֤וּךָ שָּׁם֙ שְׁלֹשָׁ֣ה אֲנָשִׁ֔ים עֹלִ֥ים אֶל־הָאֱלֹהִ֖ים בֵּֽית־אֵ֑ל אֶחָ֞ד נֹשֵׂ֣א׀ שְׁלֹשָׁ֣ה גְדָיִ֗ים וְאֶחָד֙ נֹשֵׂ֗א שְׁלֹ֙שֶׁת֙ כִּכְּר֣וֹת לֶ֔חֶם וְאֶחָ֥ד נֹשֵׂ֖א נֵֽבֶל־יָֽיִן׃
4พวกเขาจะทักทายและให้ขนมปังสองก้อนแก่เธอ จงรับไว้
4וְשָׁאֲל֥וּ לְךָ֖ לְשָׁל֑וֹם וְנָתְנ֤וּ לְךָ֙ שְׁתֵּי־לֶ֔חֶם וְלָקַחְתָּ֖ מִיָּדָֽם׃
5“ต่อไปเธอจะถึงเนินเขาของพระเจ้า ที่นั่นมีกองทหารชาวฟีลิสเตียประจำอยู่ เมื่อเข้าเมือง เธอจะพบกลุ่มผู้เผยพระวจนะลงมาจากสถานบูชาบนที่สูง มีคนถือพิณลูต กลองรำมะนา ปี่ และพิณฮาร์ปเดินนำหน้าพวกเขา พวกเขาจะกำลังเผยพระวจนะ
5אַ֣חַר כֵּ֗ן תָּבוֹא֙ גִּבְעַ֣ת הָאֱלֹהִ֔ים אֲשֶׁר־שָׁ֖ם נְצִבֵ֣י פְלִשְׁתִּ֑ים וִיהִי֩ כְבֹאֲךָ֨ שָׁ֜ם הָעִ֗יר וּפָגַעְתָּ֞ חֶ֤בֶל נְבִיאִים֙ יֹרְדִ֣ים מֵֽהַבָּמָ֔ה וְלִפְנֵיהֶ֞ם נֵ֤בֶל וְתֹף֙ וְחָלִ֣יל וְכִנּ֔וֹר וְהֵ֖מָּה מִֽתְנַבְּאִֽים׃
6แล้วพระวิญญาณของพระยาห์เวห์จะเสด็จลงมาเหนือเธออย่างทรงพลัง เธอจะเผยพระวจนะร่วมกับพวกเขาและกลายเป็นคนอีกคนหนึ่ง
6וְצָלְחָ֤ה עָלֶ֙יךָ֙ ר֣וּחַ יְהוָ֔ה וְהִתְנַבִּ֖יתָ עִמָּ֑ם וְנֶהְפַּכְתָּ֖ לְאִ֥ישׁ אַחֵֽר׃
7เมื่อหมายสำคัญเหล่านี้เกิดขึ้นกับเธอ จงทำสิ่งที่เหมาะกับโอกาสนั้น เพราะพระเจ้าทรงอยู่กับเธอ
7וְהָיָ֗ה כִּ֥י תָבֹ֛אנָה הָאֹת֥וֹת הָאֵ֖לֶּה לָ֑ךְ עֲשֵׂ֤ה לְךָ֙ אֲשֶׁ֣ר תִּמְצָ֣א יָדֶ֔ךָ כִּ֥י הָאֱלֹהִ֖ים עִמָּֽךְ׃
8“จงลงไปกิลกาลก่อนฉัน ฉันจะตามลงไปเพื่อถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวและเครื่องบูชาแห่งสันติ เธอต้องรอเจ็ดวันจนกว่าฉันจะมาและบอกว่าจะต้องทำอะไร”
8וְיָרַדְתָּ֣ לְפָנַי֮ הַגִּלְגָּל֒ וְהִנֵּ֤ה אָֽנֹכִי֙ יֹרֵ֣ד אֵלֶ֔יךָ לְהַעֲל֣וֹת עֹל֔וֹת לִזְבֹּ֖חַ זִבְחֵ֣י שְׁלָמִ֑ים שִׁבְעַ֨ת יָמִ֤ים תּוֹחֵל֙ עַד־בּוֹאִ֣י אֵלֶ֔יךָ וְהוֹדַעְתִּ֣י לְךָ֔ אֵ֖ת אֲשֶׁ֥ר תַּעֲשֶֽׂה׃
9เมื่อซาอูลหันหลังเดินจากซามูเอล พระเจ้าประทานจิตใจใหม่แก่เขา และหมายสำคัญทั้งหมดนั้นก็เกิดขึ้นในวันเดียวกัน
9וְהָיָ֗ה כְּהַפְנֹת֤וֹ שִׁכְמוֹ֙ לָלֶ֙כֶת֙ מֵעִ֣ם שְׁמוּאֵ֔ל וַיַּהֲפָךְ־ל֥וֹ אֱלֹהִ֖ים לֵ֣ב אַחֵ֑ר וַיָּבֹ֛אוּ כָּל־הָאֹת֥וֹת הָאֵ֖לֶּה בַּיּ֥וֹם הַהֽוּא׃ ס
10เมื่อพวกเขามาถึงเนินเขา กลุ่มผู้เผยพระวจนะมาพบซาอูล พระวิญญาณของพระเจ้าก็เสด็จลงมาเหนือเขาอย่างทรงพลัง เขาจึงเผยพระวจนะอยู่ท่ามกลางพวกเขา
10וַיָּבֹ֤אוּ שָׁם֙ הַגִּבְעָ֔תָה וְהִנֵּ֥ה חֶֽבֶל־נְבִאִ֖ים לִקְרָאת֑וֹ וַתִּצְלַ֤ח עָלָיו֙ ר֣וּחַ אֱלֹהִ֔ים וַיִּתְנַבֵּ֖א בְּתוֹכָֽם׃
11คนที่เคยรู้จักซาอูลเห็นเขาเผยพระวจนะร่วมกับผู้เผยพระวจนะ ต่างพูดกันว่า “เกิดอะไรขึ้นกับลูกชายของคีช? ซาอูลก็เป็นหนึ่งในผู้เผยพระวจนะด้วยหรือ?”
11וַיְהִ֗י כָּל־יֽוֹדְעוֹ֙ מֵאִתְּמ֣וֹל שִׁלְשׁ֔וֹם וַיִּרְא֕וּ וְהִנֵּ֥ה עִם־נְבִאִ֖ים נִבָּ֑א וַיֹּ֨אמֶר הָעָ֜ם אִ֣ישׁ אֶל־רֵעֵ֗הוּ מַה־זֶּה֙ הָיָ֣ה לְבֶן־קִ֔ישׁ הֲגַ֥ם שָׁא֖וּל בַּנְּבִיאִֽים׃
12ชายคนหนึ่งในที่นั้นตอบว่า “แล้วใครเป็นพ่อของพวกเขาเล่า?” ด้วยเหตุนี้จึงมีคำกล่าวว่า “ซาอูลก็เป็นหนึ่งในผู้เผยพระวจนะด้วยหรือ?”
12וַיַּ֨עַן אִ֥ישׁ מִשָּׁ֛ם וַיֹּ֖אמֶר וּמִ֣י אֲבִיהֶ֑ם עַל־כֵּן֙ הָיְתָ֣ה לְמָשָׁ֔ל הֲגַ֥ם שָׁא֖וּל בַּנְּבִאִֽים׃
13เมื่อซาอูลเผยพระวจนะเสร็จ เขาก็ขึ้นไปยังสถานบูชาบนที่สูง
13וַיְכַל֙ מֵֽהִתְנַבּ֔וֹת וַיָּבֹ֖א הַבָּמָֽה׃
14ลุงของซาอูลถามเขากับคนรับใช้ว่า “พวกเธอไปไหนมา?” ซาอูลตอบว่า “ไปตามหาลา พอหาไม่พบก็ไปหาซามูเอล”
14וַיֹּאמֶר֩ דּ֨וֹד שָׁא֥וּל אֵלָ֛יו וְאֶֽל־נַעֲר֖וֹ אָ֣ן הֲלַכְתֶּ֑ם וַיֹּ֕אמֶר לְבַקֵּשׁ֙ אֶת־הָ֣אֲתֹנ֔וֹת וַנִּרְאֶ֣ה כִי־אַ֔יִן וַנָּב֖וֹא אֶל־שְׁמוּאֵֽל׃
15ลุงถามว่า “ซามูเอลบอกอะไรเธอ เล่าให้ฟังหน่อย”
15וַיֹּ֖אמֶר דּ֣וֹד שָׁא֑וּל הַגִּֽידָה־נָּ֣א לִ֔י מָֽה־אָמַ֥ר לָכֶ֖ם שְׁמוּאֵֽל׃
16ซาอูลตอบลุงว่า “เขาบอกชัดว่าพบลาแล้ว” แต่ซาอูลไม่ได้บอกเรื่องราชอาณาจักรที่ซามูเอลพูดกับเขา
16וַיֹּ֤אמֶר שָׁאוּל֙ אֶל־דּוֹד֔וֹ הַגֵּ֤ד הִגִּיד֙ לָ֔נוּ כִּ֥י נִמְצְא֖וּ הָאֲתֹנ֑וֹת וְאֶת־דְּבַ֤ר הַמְּלוּכָה֙ לֹֽא־הִגִּ֣יד ל֔וֹ אֲשֶׁ֖ר אָמַ֥ר שְׁמוּאֵֽל׃ פ
17ซามูเอลเรียกประชาชนมาประชุมต่อพระพักตร์พระยาห์เวห์ที่มิสปาห์
17וַיַּצְעֵ֤ק שְׁמוּאֵל֙ אֶת־הָעָ֔ם אֶל־יְהוָ֖ה הַמִּצְפָּֽה׃
18แล้วกล่าวแก่ชาวอิสราเอลว่า “พระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอลตรัสว่า ‘เรานำอิสราเอลขึ้นจากอียิปต์ ช่วยพวกเจ้าให้พ้นเงื้อมมือชาวอียิปต์และอาณาจักรทั้งหลายที่กดขี่พวกเจ้า’
18וַיֹּ֣אמֶר׀ אֶל־בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל פ כֹּֽה־אָמַ֤ר יְהוָה֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל אָנֹכִ֛י הֶעֱלֵ֥יתִי אֶת־יִשְׂרָאֵ֖ל מִמִּצְרָ֑יִם וָאַצִּ֤יל אֶתְכֶם֙ מִיַּ֣ד מִצְרַ֔יִם וּמִיַּד֙ כָּל־הַמַּמְלָכ֔וֹת הַלֹּחֲצִ֖ים אֶתְכֶֽם׃
19แต่วันนี้พวกคุณปฏิเสธพระเจ้าของตน ผู้ทรงช่วยพวกคุณให้พ้นจากภัยพิบัติและความทุกข์ยากทั้งปวง พวกคุณกลับบอกพระองค์ว่า ‘ไม่! ตั้งกษัตริย์ปกครองเราเถิด!’ บัดนี้จงเข้ามายืนต่อพระยาห์เวห์ตามเผ่าและตามหน่วยพันของพวกคุณ”
19וְאַתֶּ֨ם הַיּ֜וֹם מְאַסְתֶּ֣ם אֶת־אֱלֹהֵיכֶ֗ם אֲשֶׁר־ה֣וּא מוֹשִׁ֣יעַ לָכֶם֮ מִכָּל־רָעוֹתֵיכֶ֣ם וְצָרֹֽתֵיכֶם֒ וַתֹּ֣אמְרוּ ל֔וֹ כִּי־מֶ֖לֶךְ תָּשִׂ֣ים עָלֵ֑ינוּ וְעַתָּ֗ה הִֽתְיַצְּבוּ֙ לִפְנֵ֣י יְהוָ֔ה לְשִׁבְטֵיכֶ֖ם וּלְאַלְפֵיכֶֽם׃
20ซามูเอลให้ทุกเผ่าของอิสราเอลเข้ามา และเผ่าเบนยามินก็ถูกเลือก
20וַיַּקְרֵ֣ב שְׁמוּאֵ֔ל אֵ֖ת כָּל־שִׁבְטֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל וַיִּלָּכֵ֖ד שֵׁ֥בֶט בִּנְיָמִֽן׃
21เขาให้ครอบครัวต่าง ๆ ของเผ่าเบนยามินเข้ามา ครอบครัวมัตรีถูกเลือก แล้วซาอูลบุตรคีชถูกเลือก แต่เมื่อคนไปหาเขาก็ไม่พบ
21וַיַּקְרֵ֞ב אֶת־שֵׁ֤בֶט בִּנְיָמִן֙ לְמִשְׁפְּחֹתָ֔יו וַתִּלָּכֵ֖ד מִשְׁפַּ֣חַת הַמַּטְרִ֑י וַיִּלָּכֵד֙ שָׁא֣וּל בֶּן־קִ֔ישׁ וַיְבַקְשֻׁ֖הוּ וְלֹ֥א נִמְצָֽא׃
22พวกเขาจึงทูลถามพระยาห์เวห์อีกว่า “ชายคนนั้นมาที่นี่หรือยัง?” พระยาห์เวห์ตรัสตอบว่า “เขาซ่อนอยู่ท่ามกลางสัมภาระ”
22וַיִּשְׁאֲלוּ־עוֹד֙ בַּֽיהוָ֔ה הֲבָ֥א ע֖וֹד הֲלֹ֣ם אִ֑ישׁ ס וַיֹּ֣אמֶר יְהוָ֔ה הִנֵּה־ה֥וּא נֶחְבָּ֖א אֶל־הַכֵּלִֽים׃
23พวกเขาวิ่งไปพาซาอูลออกมา เมื่อเขายืนอยู่ท่ามกลางประชาชน เขาสูงกว่าทุกคนตั้งแต่ช่วงบ่าขึ้นไป
23וַיָּרֻ֙צוּ֙ וַיִּקָּחֻ֣הוּ מִשָּׁ֔ם וַיִּתְיַצֵּ֖ב בְּת֣וֹךְ הָעָ֑ם וַיִּגְבַּהּ֙ מִכָּל־הָעָ֔ם מִשִּׁכְמ֖וֹ וָמָֽעְלָה׃
24ซามูเอลกล่าวแก่ประชาชนว่า “เห็นผู้ที่พระยาห์เวห์ทรงเลือกไหม? ในหมู่ประชาชนไม่มีใครเหมือนเขา” ประชาชนทั้งหมดจึงโห่ร้องว่า “ขอให้กษัตริย์ทรงพระเจริญ!”
24וַיֹּ֨אמֶר שְׁמוּאֵ֜ל אֶל־כָּל־הָעָ֗ם הַרְּאִיתֶם֙ אֲשֶׁ֣ר בָּֽחַר־בּ֣וֹ יְהוָ֔ה כִּ֛י אֵ֥ין כָּמֹ֖הוּ בְּכָל־הָעָ֑ם וַיָּרִ֧עוּ כָל־הָעָ֛ם וַיֹּאמְר֖וּ יְחִ֥י הַמֶּֽלֶךְ׃ פ
25ซามูเอลบอกประชาชนถึงกฎเกณฑ์ของราชอาณาจักร เขียนลงในหนังสือแล้วนำไปวางไว้ต่อพระพักตร์พระยาห์เวห์ จากนั้นส่งทุกคนกลับบ้าน
25וַיְדַבֵּ֨ר שְׁמוּאֵ֜ל אֶל־הָעָ֗ם אֵ֚ת מִשְׁפַּ֣ט הַמְּלֻכָ֔ה וַיִּכְתֹּ֣ב בַּסֵּ֔פֶר וַיַּנַּ֖ח לִפְנֵ֣י יְהוָ֑ה וַיְשַׁלַּ֧ח שְׁמוּאֵ֛ל אֶת־כָּל־הָעָ֖ם אִ֥ישׁ לְבֵיתֽוֹ׃
26ซาอูลก็กลับบ้านที่กิเบอาห์ด้วย มีทหารที่พระเจ้าทรงดลใจไปกับเขา
26וְגַ֨ם־שָׁא֔וּל הָלַ֥ךְ לְבֵית֖וֹ גִּבְעָ֑תָה וַיֵּלְכ֣וּ עִמּ֔וֹ הַחַ֕יִל אֲשֶׁר־נָגַ֥ע אֱלֹהִ֖ים בְּלִבָּֽם׃
27แต่คนอันธพาลบางคนพูดว่า “คนนี้จะช่วยเราได้อย่างไร?” พวกเขาดูหมิ่นซาอูลและไม่ได้นำของบรรณาการมาให้ แต่ซาอูลนิ่งเงียบ
27וּבְנֵ֧י בְלִיַּ֣עַל אָמְר֗וּ מַה־יֹּשִׁעֵ֙נוּ֙ זֶ֔ה וַיִּבְזֻ֕הוּ וְלֹֽא־הֵבִ֥יאוּ ל֖וֹ מִנְחָ֑ה וַיְהִ֖י כְּמַחֲרִֽישׁ׃ פ
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.