Lamentações
Chapter 4

Lamentações

Bíblia Portuguesa Mundia…
vs Tongan Bible, Revi…
Aa
Text size
Line width
Verse numbers
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Tongan Bible, Revised West Version
1Como o ouro perdeu o seu brilho! O ouro mais puro se alterou! As pedras do santuário estão espalhadas nas esquinas de todas as ruas.
1Hono ʻikai kuo hoko ʻo nenefu ʻae koula! Hono ʻikai liliu ʻae fungani koula! ʻAe ngaahi maka ʻoe potu tapu kuo lilingi ʻi he muʻa hala kotoa pē.
2Os preciosos filhos de Sião, comparáveis ao ouro fino, como são agora considerados como vasos de barro, obra das mãos do oleiro!
2‌ʻAe ngaahi foha mahuʻinga ʻo Saione, ʻaia ʻoku tatau mo e fungani koula, ʻoku fēfē ʻae lau ʻakinautolu ʻo hangē ko e ngaahi ipu kelekele, ʻae ngāue ʻae tufunga ngaohi ipu!
3Até os chacais oferecem o peito. Eles amamentam os seus filhotes. Mas a filha do meu povo tornou-se cruel, como os avestruzes no deserto.
3‌ʻIo, naʻa mo e ngaahi ika lalahi ʻoe tahi ʻoku nau ʻatu ʻae huhu ʻonau fakahuhu honau ʻuhiki: ka kuo hoko ʻo taʻeʻofa ʻae ʻofefine ʻo hoku kakai, ʻo hangē ko e fanga ʻositalesi ʻi he toafa.
4A língua da criança de peito gruda no céu da boca por causa da sede. As crianças pequenas pedem pão, e ninguém o reparte para elas.
4Ko e ʻelelo ʻoe tamasiʻi huhu ʻoku piki ki hono ʻaoʻingutu ʻi he fieinu; ʻoku kole mā ʻe he tamaiki iiki, pea ʻoku ʻikai ke tofi ʻe ha tangata kiate kinautolu.
5Aqueles que comiam iguarias estão desolados nas ruas. Aqueles que foram criados vestindo púrpura abraçam monturos.
5‌ʻAkinautolu naʻe faʻa kai lelei ʻoku nau paea ʻi he ngaahi hala: ʻakinautolu naʻe kofu kulokula ʻi heʻenau tupu hake, ʻoku fāʻufua ʻae tuʻunga ʻotoʻota.
6Pois a iniquidade da filha do meu povo é maior do que o pecado de Sodoma, que foi destruída como que em um momento. Sem que mãos fossem postas sobre ela.
6He ʻoku lahi ʻae tautea ki he angahala ʻae ʻofefine ʻo hoku kakai ʻi he tautea ʻoe angahala ʻa Sotoma, ʻaia naʻe fulihi ʻo hangē ʻi ha kemo pe taha pea naʻe ʻikai faʻa ala ʻae nima ki ai.
7Seus nobres eram mais puros do que a neve. Eles eram mais brancos do que o leite. Eles eram de corpo mais avermelhado do que os rubis. O seu brilho era como o da safira.
7Naʻe maʻa lahi hake ʻa hono houʻeiki ʻi he ʻuha hinehina, nau nau hinehina lahi ʻi he huʻahuhu, ko honau sino naʻe kula lahi ʻi he ngaahi lupi, ko honau ngingila naʻe hangē ko e safaia.
8A aparência deles é mais negra do que o carvão. Eles não são reconhecidos nas ruas. A pele deles gruda nos ossos. Está ressecada. Tornou-se como madeira.
8‌ʻOku ʻuliʻuli honau mata ʻi he maka fefie; ʻoku ʻikai ke kei ʻiloʻi ʻakinautolu ʻi he ngaahi hala: ʻoku piki ʻa honau kili ki honau ngaahi hui, ʻoku feʻufeʻu ia, kuo hoko ia ʻo hangē ha vaʻa ʻakau.
9Aqueles que são mortos à espada estão melhores do que aqueles que são mortos de fome; pois estes definham, traspassados, por falta dos frutos do campo.
9‌ʻOku lelei ʻakinautolu ʻoku mate ʻo tāmateʻi ʻaki ʻae heletā, ʻiate kinautolu ʻoku mate ʻi he honge; he ʻoku fakaʻauʻausino ʻakinautolu ni, kuo tāmateʻi ʻi heʻenau masiva ʻi he ngaahi fua ʻoe ngoue.
10As mãos de mulheres compassivas cozinharam seus próprios filhos. Eles serviram de alimento para elas na destruição da filha do meu povo.
10Kuo taʻo ʻe he nima ʻoe kau fefine angaʻofa ʻenau fānau ʻanautolu: ko ʻenau meʻakai ʻakinautolu ʻi he fakaʻauha ʻoe ʻofefine ʻo hoku kakai.
11O SENHOR cumpriu a sua ira. Ele derramou a sua ira ardente. Ele acendeu um fogo em Sião, que devorou os seus alicerces.
11Kuo fai ʻe he ʻEiki ʻa hono houhau; kuo ne huaʻi hono houhau vela, pea kuo ne tutu ha afi ʻi Saione, pea kuo fakaʻauha ai ʻa hono ngaahi tuʻunga.
12Os reis da terra não acreditaram, nem todos os habitantes do mundo, que o adversário e o inimigo entrariam pelos portões de Jerusalém.
12Naʻe ʻikai ke meimei tui ʻae ngaahi tuʻi, mo e ngaahi kakai ʻo māmani, ʻe faʻa hū ʻae kau fili ʻi he ngaahi matapā ʻo Selūsalema.
13Isso aconteceu por causa dos pecados dos seus profetas e das iniquidades dos seus sacerdotes, que derramaram o sangue dos justos no meio dela.
13Ko e meʻa ʻi he angahala ʻo ʻene kau palōfita, pea mo e ngaahi hia ʻo ʻene kau taulaʻeiki, ʻaia kuo lilingi ʻae toto ʻoe kau māʻoniʻoni ʻi hono lotolotonga,
14Eles vagam como cegos pelas ruas. Estão contaminados de sangue, de modo que ninguém pode tocar em suas roupas.
14Ko ia kuo nau he ʻo hangē ko e kau tangata kui ʻi he ngaahi hala, kuo nau fakaʻuliʻi ʻakinautolu ʻaki ʻae toto, ko ia naʻe ʻikai faʻa ala ʻae kakai ki honau ngaahi kofu.
15“Afastem-se!”, gritavam para eles. “Imundos! Afastem-se! Afastem-se! Não toquem!” Quando eles fugiram e vagaram, dizia-se entre as nações: “Eles não podem mais morar aqui.”
15Naʻa nau kalanga kiate kinautolu, “Mou ō!; ʻoku ʻuli ia!; ʻAlu pe, ʻAlu pe, ʻoua naʻa ala!:” ʻi heʻenau hola, mo ʻenau ʻalu hēhē, naʻa nau pehē ʻi he kakai hiteni, “ʻE ʻikai te nau kei nofo ai.”
16A ira do SENHOR os espalhou. Ele não prestará mais atenção neles. Eles não respeitaram a pessoa dos sacerdotes. Eles não favoreceram os anciãos.
16Kuo fakamavahevahe ʻakinautolu ʻe he houhau ʻa Sihova; ʻe ʻikai te ne kei tokangaʻi ʻakinautolu: naʻe ʻikai te nau fakaʻapaʻapaʻi ʻae kau taulaʻeiki, naʻe ʻikai te nau tokoni ki he kau mātuʻa.
17Nossos olhos ainda desfalecem, buscando em vão por socorro. Em nossa vigília, ficamos aguardando por uma nação que não podia salvar.
17Ka koeʻuhi ko kitautolu, naʻe vaivai hotau mata ko e meʻa ʻi heʻetau tokoni vaʻinga: ʻi heʻetau leʻo kuo tau leʻo ki ha puleʻanga, ʻaia naʻe ʻikai ke faʻa lava ke fakamoʻui ʻakitautolu.
18Eles caçam os nossos passos, de modo que não podemos andar em nossas ruas. Nosso fim está próximo. Nossos dias estão cumpridos, pois o nosso fim chegou.
18‌ʻOku nau tuli ʻi heʻetau lakaʻanga, pea ʻoku ʻikai te tau faʻa ʻalu ʻi he ngaahi hala: ʻoku ofi hotau ngataʻanga, kuo kakato hotau ngaahi ʻaho; he kuo hoko hotau ngataʻanga.
19Nossos perseguidores foram mais rápidos do que as águias do céu. Eles nos perseguiram sobre os montes. Eles nos armaram emboscadas no deserto.
19‌ʻOku veʻe vave hotau kau fakatanga ʻi he fanga ʻikale ʻoe langi: naʻa nau tuli kitautolu ʻi he ngaahi moʻunga; naʻa nau malumu kiate kitautolu ʻi he toafa.
20O fôlego de nossas narinas, o ungido do SENHOR, foi capturado em suas armadilhas; aquele de quem dizíamos: “Debaixo da sua sombra viveremos entre as nações.”
20Ko e mānava ʻa hotau avaʻi ihu, ko e pani ʻo Sihova, naʻe moʻua ʻi heʻenau ngaahi luo, ʻaia naʻa tau pehē ki ai, “ʻI heʻene maluʻi te tau moʻui ʻi he lotolotonga ʻoe hiteni.”
21Alegre-se e regozije-se, filha de Edom, que habita na terra de Uz. O cálice também passará para você. Você ficará embriagada, e ficará nua.
21Ke ke fiefia mo nekeneka, ʻi he fonua ko Usa; ʻe aʻu atu kiate koe foki ʻae ipu: he te ke konā koe, pea te ke fakatelefua koe.
22O castigo da sua iniquidade está cumprido, filha de Sião. Ele não a levará mais para o cativeiro. Ele punirá a sua iniquidade, filha de Edom. Ele descobrirá os seus pecados.
22Kuo kakato ʻae tautea ʻa hoʻo hia, ʻe ʻofefine ʻo Saione; ʻe ʻikai te ne toe ʻave koe ki he pōpula: ka te ne ʻaʻahi ʻa hoʻo hia, ʻe ʻofefine ʻo ʻItomi, pea te ne fakaʻilo hoʻo ngaahi angahala.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.