Jeremias 9
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Septuagint (Brenton Greek text, with Apocrypha)
1Ah, se a minha cabeça fosse águas, e os meus olhos uma fonte de lágrimas, para que eu pudesse chorar dia e noite pelos mortos da filha do meu povo!
1Τίς δῴη μοι ἐν τῇ ἐρήμῳ σταθμὸν ἔσχατον, καὶ καταλείψω τὸν λαόν μου, καὶ ἀπελεύσομαι ἀπʼ αὐτῶν; ὅτι πάντες μοιχῶνται, σύνοδος ἀθετούντων,
2Ah, se eu tivesse no deserto um alojamento de viajantes, para que eu pudesse deixar o meu povo e me afastar deles! Pois todos eles são adúlteros, uma assembleia de homens traiçoeiros.
2καὶ ἐνέτειναν τὴν γλῶσσαν αὐτῶν ὡς τόξον· ψεῦδος, καὶ οὐ πίστις ἐνίσχυσεν ἐπὶ τῆς γῆς, ὅτι ἐκ κακῶν εἰς κακὰ ἐξήλθοσαν, καὶ ἐμὲ οὐκ ἔγνωσαν, φησὶ Κύριος.
3“Eles entesam a língua, como o seu arco, para a falsidade. Eles se fortaleceram na terra, mas não para a verdade; pois avançam de mal a mal, e não me conhecem”, diz o SENHOR.
3Ἕκαστος ἀπὸ τοῦ πλησίον αὐτοῦ φυλάξασθε, καὶ ἐπʼ ἀδελφοῖς αὐτῶν μὴ πεποίθατε, ὅτι πᾶς ἀδελφὸς πτέρνῃ πτερνιεῖ, καὶ πᾶς φίλος δολίως πορεύσεται.
4“Cada um tome cuidado com o seu próximo, e não confie em nenhum irmão; pois cada irmão certamente enganará, e cada próximo andará espalhando calúnias.
4Ἕκαστος κατὰ τοῦ φίλου αὐτοῦ καταπαίξεται, ἀλήθειαν οὐ μὴ λαλήσωσι· μεμάθηκεν ἡ γλῶσσα αὐτῶν λαλεῖν ψευδῆ, ἠδίκησαν, καὶ οὐ διέλιπον τοῦ ἐπιστρέψαι.
5Os amigos enganam uns aos outros, e não falam a verdade. Eles ensinaram a sua língua a falar mentiras. Eles se cansam de cometer iniquidade.
5Τόκος ἐπὶ τόκῳ, καὶ δόλος ἐπὶ δόλῳ· οὐκ ἤθελον εἰδέναι με, φησὶ Κύριος.
6A sua habitação está no meio do engano. Pelo engano, eles se recusam a me conhecer”, diz o SENHOR.
6Διατοῦτο τάδε λέγει Κύριος, ἰδοὺ ἐγὼ πυρώσω αὐτοὺς, καὶ δοκιμῶ αὐτούς· ὅτι ποιήσω ἀπὸ προσώπου πονηρίας θυγατρὸς λαοῦ μου.
7Portanto, assim diz o SENHOR dos Exércitos: “Eis que eu os fundirei e os provarei; pois, de que outra forma eu deveria tratar a filha do meu povo?
7Βολὶς τιτρώσκουσα ἡ γλῶσσα αὐτῶν, δόλια τὰ ῥήματα τοῦ στόματος αὐτῶν· τῷ πλησίον αὐτοῦ λαλεῖ εἰρηνικὰ, καὶ ἐν ἑαυτῷ ἔχει τὴν ἔχθραν.
8A língua deles é uma flecha mortal. Ela fala engano. Com a boca, fala-se de paz ao próximo, mas no coração, prepara-lhe uma emboscada.
8Μὴ ἐπὶ τούτοις οὐκ ἐπισκέψομαι; λέγει Κύριος· ἢ ἐν λαῷ τοιούτῳ οὐκ ἐκδικήσει ἡ ψυχή μου;
9Não deveria eu puni-los por essas coisas?”, diz o SENHOR. “Não deveria a minha alma se vingar de uma nação como esta?
9Ἐπὶ τὰ ὄρη λάβετε κοπετὸν, καὶ ἐπὶ τὰς τρίβους τῆς ἐρήμου θρῆνον, ὅτι ἐξέλιπον παρὰ τὸ μὴ εἶναι ἀνθρώπους· οὐκ ἤκουσαν φωνὴν ὑπάρξεως ἀπὸ πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ἕως κτηνῶν, ἐξέστησαν, ᾤχοντο.
10Chorarei e lamentarei pelos montes, e prantearei pelas pastagens do deserto, porque estão queimadas, de modo que ninguém passa por elas; Não se pode ouvir o som dos rebanhos. Tanto as aves do céu quanto os animais fugiram. Eles se foram.
10Καὶ δώσω τὴν Ἱερουσαλὴμ εἰς μετοικίαν, καὶ εἰς κατοικητήριον δρακόντων, καὶ τὰς πόλεις Ἰούδα εἰς ἀφανισμὸν θήσομαι, παρὰ τὸ μὴ κατοικεῖσθαι.
11“Farei de Jerusalém um amontoado de ruínas, uma habitação de chacais. Farei das cidades de Judá uma desolação, sem habitantes.”
11Τίς ὁ ἄνθρωπος ὁ συνετὸς, καὶ συνέτω τοῦτο; καὶ ᾧ λόγος στόματος Κυρίου πρὸς αὐτὸν, ἀναγγειλάτω ὑμῖν, ἕνεκεν τίνος ἀπώλετο ἡ γῆ, ἀνήφθη, ὡς ἔρημος, παρὰ τὸ μὴ διοδεύεσθαι αὐτήν;
12Quem é sábio o suficiente para entender isso? Quem é aquele a quem a boca do SENHOR falou, para que possa declará-lo? Por que a terra pereceu e se queimou como um deserto, de modo que ninguém passa por ela?
12Καὶ εἶπε Κύριος πρὸς μὲ, διὰ τὸ ἐγκαταλιπεῖν αὐτοὺς τὸν νόμον μου, ὃν ἔδωκα πρὸ προσώπου αὐτῶν, καὶ οὐκ ἤκουσαν τῆς φωνῆς μου,
13O SENHOR diz: “Porque eles abandonaram a minha lei, que coloquei diante deles, e não obedeceram à minha voz, nem andaram nos meus caminhos,
13ἀλλʼ ἐπορεύθησαν ὀπίσω τῶν ἀρεστῶν τῆς καρδίας αὐτῶν τῆς κακῆς, καὶ ὀπίσω τῶν εἰδώλων ἃ ἐδίδαξαν αὐτοὺς οἱ πατέρες αὐτῶν.
14mas andaram segundo a teimosia do seu próprio coração e atrás dos baalins, como os seus pais lhes ensinaram.”
14Διατοῦτο τάδε λέγει Κύριος ὁ Θεὸς Ἰσραὴλ, ἰδοὺ ἐγὼ ψωμιῶ αὐτοὺς ἀνάγκας, καὶ ποτιῶ αὐτοὺς ὕδωρ χολῆς,
15Portanto, assim diz o SENHOR dos Exércitos, o Deus de Israel: “Eis que alimentarei este povo com absinto e lhes darei água envenenada para beber.
15καὶ διασκορπιῶ αὐτοὺς ἐν τοῖς ἔθνεσιν, εἰς οὓς οὐκ ἐγίνωσκον αὐτοὶ καὶ οἱ πατέρες αὐτῶν, καὶ ἐπαποστελῶ ἐπʼ αὐτοὺς τὴν μάχαιραν, ἕως τοῦ ἐξαναλῶσαι αὐτοὺς ἐν αὐτῇ.
16Eu também os espalharei entre as nações, que nem eles nem os seus pais conheceram. Enviarei a espada atrás deles, até que eu os tenha consumido.”
16Τάδε λέγει Κύριος, καλέσατε τὰς θρηνούσας, καὶ ἐλθέτωσαν, καὶ πρὸς τὰς σοφὰς ἀποστείλατε, καὶ φθεγξάσθωσαν,
17Assim diz o SENHOR dos Exércitos: “Considerem, e chamem as carpideiras, para que venham. Mandem chamar as mulheres mais habilidosas, para que venham.
17καὶ λαβέτωσαν ἐφʼ ὑμᾶς θρῆνον, καὶ καταγαγέτωσαν οἱ ὀφθαλμοὶ ὑμῶν δάκρυα, καὶ τὰ βλέφαρα ὑμῶν ῥείτω ὕδωρ,
18Que elas se apressem e levantem um lamento por nós, para que os nossos olhos derramem lágrimas e as nossas pálpebras jorrem águas.
18ὅτι φωνὴ οἰκτροῦ ἠκούσθη ἐν Σιών· πῶς ἐταλαιπωρήσαμεν, κατῃσχύνθημεν σφόδρα, ὅτι ἐγκατελίπομεν τὴν γῆν, καὶ ἀπεῤῥίψαμεν τὰ σκηνώματα ἡμῶν;
19Pois uma voz de lamento é ouvida de Sião: 'Como estamos arruinados! Estamos grandemente envergonhados, porque abandonamos a terra, porque derrubaram as nossas habitações.'”
19Ἀκούσατε δὴ γυναῖκες λόγον Θεοῦ, καὶ δεξάσθω τὰ ὦτα ὑμῶν λόγους στόματος αὐτοῦ, καὶ διδάξατε τὰς θυγατέρας ὑμῶν οἶκτον, καὶ γυνὴ τὴν πλησίον αὐτῆς θρῆνον.
20Contudo, ouçam a palavra do SENHOR, ó mulheres. Que os seus ouvidos recebam a palavra da sua boca. Ensinem o lamento às suas filhas. E cada uma ensine à sua vizinha uma lamentação.
20Ὅτι ἀνέβη θάνατος διὰ τῶν θυρίδων ὑμῶν, εἰσῆλθεν εἰς τὴν γῆν ὑμῶν, τοῦ ἐκτρίψαι νήπια ἔξωθεν, καὶ νεανίσκους ἀπὸ τῶν πλατειῶν.
21Pois a morte subiu pelas nossas janelas. Ela entrou nos nossos palácios, para exterminar as crianças de fora, e os jovens das praças.
21Καὶ ἔσονται οἱ νεκροὶ τῶν ἀνθρώπων εἰς παράδειγμα ἐπὶ προσώπου τοῦ πεδίου τῆς γῆς ὑμῶν, ὡς χόρτος ὀπίσω θερίζοντος, καὶ οὐκ ἔσται ὁ συνάγων.
22Diga: “Assim diz o SENHOR: “'Os cadáveres dos homens cairão como esterco no campo aberto, e como um punhado deixado para trás pelo ceifeiro. Ninguém os recolherá.'”
22Τάδε λέγει Κύριος, μὴ καυχάσθω ὁ σοφὸς ἐν τῇ σοφίᾳ αὐτοῦ, καὶ μὴ καυχάσθω ὁ ἰσχυρὸς ἐν τῆ ἰσχύϊ αὐτοῦ, καὶ μὴ καυχάσθω ὁ πλούσιος ἐν τῷ πλούτῳ αὐτοῦ,
23Assim diz o SENHOR: “Não se glorie o sábio na sua sabedoria. Não se glorie o forte na sua força. Não se glorie o rico nas suas riquezas.
23ἀλλʼ ἢ ἐν τούτῳ καυχάσθω ὁ καυχώμενος, συνιεῖν καὶ γινώσκειν, ὅτι ἐγώ εἰμι Κύριος ὁ ποιῶν ἔλεος καὶ κρίμα καὶ δικαιοσύνην ἐπὶ τῆς γῆς, ὅτι ἐν τούτοις τὸ θέλημά μου, λέγει Κύριος.
24Mas aquele que se gloriar, glorie-se nisto: que tem entendimento e me conhece, que eu sou o SENHOR, que exerço bondade, justiça e retidão na terra, pois destas coisas eu me agrado”, diz o SENHOR.
24Ἰδοὺ ἡμέραι ἔρχονται, λέγει Κύριος, καὶ ἐπισκέψομαι ἐπὶ πάντας περιτετμημένους ἀκροβυστίας αὐτῶν.
25“Eis que vêm dias”, diz o SENHOR, “em que punirei todos os que são circuncidados apenas na carne:
25Ἐπʼ Αἴγυπτον, καὶ ἐπὶ Ἰδουμαίαν, καὶ ἐπὶ Ἐδὼμ, καὶ ἐπὶ υἱοὺς Ἀμμὼν, καὶ ἐπὶ υἱοὺς Μωὰβ, καὶ ἐπὶ πάντα περικειρόμενον τὰ κατὰ πρόσωπον αὐτοῦ, τοὺς κατοικοῦντας ἐν τῇ ἐρήμῳ, ὅτι πάντα τὰ ἔθνη ἀπερίτμητα σαρκὶ, καὶ πᾶς οἶκος Ἰσραὴλ ἀπερίτμητοι καρδίας αὐτῶν.
26o Egito, Judá, Edom, os filhos de Amom, Moabe, e todos os que cortam os cantos do cabelo, que habitam no deserto; pois todas as nações são incircuncisas, e toda a casa de Israel é incircuncisa de coração.”
no verse 26 in this text
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.