2 Coríntios
Chapter 7

2 Coríntios

Bíblia Portuguesa Mundia…
vs Baibala Hemolele (…
Aa
Text size
Line width
Verse numbers
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Baibala Hemolele (Hawaiian Bible, 1868 revision)
1Tendo, portanto, estas promessas, amados, purifiquemo-nos de toda impureza da carne e do espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
1NO ia hoi, e ka poe i alohaia, no ka loaa ana mai ia kakou o neia mau olelo hoopomaikai, e hoomaemae kakou ia kakou iho i na mea paumaele a pau o ke kino a me ka uhane, a hoopaa ana hoi i ka maikai ma ka makau i ke Akua.
2Abram seus corações para nós. A ninguém prejudicamos. A ninguém corrompemos. De ninguém tiramos vantagem.
2E ike mai oukou ia makou; aole makou i hana ino aku i kekahi, aole hoi makou i hookolohe aku i kekahi, aole no hoi makou i alunu aku i ka kekahi.
3Não digo isso para condená-los, pois já disse antes que vocês estão em nossos corações para juntos morrermos e juntos vivermos.
3Aole au e olelo aku ia mea no ka hoohewa aku; no ka mea, ua i aku la au mamna, eia oukou iloko o ko makou naau, e make pa a e ola pu hoi.
4Grande é a minha franqueza para com vocês. Grande é o meu orgulho por vocês. Estou cheio de consolo. Transbordo de alegria em toda a nossa aflição.
4He nui ka wiwo ole o kuu olelo ana aku ia oukou, he nui hoi kuu kaena ana no oukou: na piha au i ka oluolu, na nui loa kuu olioli iloko o ko makou popilikia a pau.
5Pois, mesmo quando chegamos à Macedônia, nosso corpo não teve descanso algum; pelo contrário, fomos afligidos de todos os lados: lutas por fora, temores por dentro.
5No ka mea, ia makou i hele mai ai i Makedonia, aole i loaa i ko makou kino ka maha iki, ua pilikia makou ma na aoao a pau; mawaho he hakaka, maloko he makau.
6No entanto, Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito;
6Aka, o ke Akua nana e hooluolu mai i ka poe haahaa, oia ka i hooluolu mai ia makou i ka hele ana mai o Tito;
7e não apenas com a sua chegada, mas também pelo consolo que ele recebeu de vocês, enquanto nos contava do seu anseio, do seu pranto e do seu zelo por mim, de modo que me alegrei ainda mais.
7Aole wale no i kona hele ana mai; aka, i ka oluolu ana i hooluoluia'i e oukou, i ka hai ana mai ia makou i ko oukou iini ana, i ko oukou uwe ana, a me ko oukou manao ikaika ia'u; nolaila, na nui kuu olioli.
8Pois, embora eu os tenha entristecido com a minha carta, não me arrependo, embora antes eu tenha me arrependido. Pois vejo que aquela carta os entristeceu, ainda que por pouco tempo.
8Nolaila, aole au e mihi nei i kuu hana eha ana ia oukou i ka palapala; ua mihi no nae au mamua; no ka mea, ke ike nei au, he pokole wale no ko oukou eha i na palapala la.
9Agora me alegro, não porque vocês foram entristecidos, mas porque a tristeza de vocês os levou ao arrependimento. Pois vocês foram entristecidos segundo Deus, para que de nossa parte não sofressem perda alguma.
9Ano, ke olioli nei au, aole i ko oukou hana eha ia, aka, i hana eha ia oukou e mihi ai; no ka mea, ua hana eha ia oukou ma ka ke Akua, i loaa ole ia oukou ka hewa e makou.
10Pois a tristeza segundo Deus produz um arrependimento que leva à salvação e que não traz remorso. Mas a tristeza do mundo produz a morte.
10No ka mea, o ka eha ana mai i ke Akua, nolaila mai ka mihi ola e mihi ole ia'i: aka, o ka eha ana o ko ke ao nei, oia ka mea e make ai.
11Pois vejam o que produziu em vocês essa tristeza segundo Deus: que empenho, que defesa, que indignação, que temor, que anseio, que zelo e que desejo de fazer justiça! Em tudo vocês demonstraram estar isentos de culpa neste assunto.
11Aia hoi, o na mea la a oukou i hana eha ia'i ma ka ke Akua, he nui ka ikaika i hanaia e ia iloko o oukou, oia, he hoakaka, oia, he huhu, oia, he makau, oia, he iini nui, oia, he manao ikaika, oia, he hoopai! ma na mea a pau, ua hoike mai oukou ia oukou iho, he hala ole i keia mea.
12Portanto, embora eu lhes tenha escrito, não escrevi por causa daquele que cometeu a ofensa nem por causa daquele que a sofreu, mas para que o empenho de vocês por nós fosse revelado entre vocês diante de Deus.
12No ia hoi, aole au i palapala aku ia oukou no ka mea nana ka hana hewa ana'ku, aole hoi no ka mea i hana hewa ia'ku, aka, i akaka ia oukou ko makou malama ana ku ia oukou imua o ke Akua.
13Por isso, fomos consolados. Em nosso consolo, nos alegramos ainda mais com a alegria de Tito, porque o seu espírito foi revigorado por todos vocês.
13No ia mea, ua hooluoluia mai makou i ko oukou oluolu ana: a ua oi aku ko makou olioli no ka olioli ana o Tito, no ka mea, ua hoomahaia kona naau e oukou a pau.
14Pois, se em alguma coisa me orgulhei de vocês diante dele, não fui decepcionado. Assim como tudo o que lhes dissemos era verdade, também aquilo de que nos orgulhamos diante de Tito se mostrou verdadeiro.
14No ia mea, ina au i kaena aku ia ia i kekahi mea no oukou, aole o'u hilahila; aka, me makou i olelo aku ai i na mea a pau ia oukou ma ka oiaio, pela hoi ko makou kaena ana imua o Tito, ua ikeia he oiaio.
15O afeto dele por vocês é ainda maior, ao lembrar-se da obediência de todos vocês, de como o receberam com temor e tremor.
15A ua mahuahua aku konaaloha ia oukou i kona hoomanao ana i ka hoolohe o oukou a pau, i ko oukou hookipa ana ia ia me ka makau a me ka haalulu.
16Alegro-me porque em tudo tenho confiança em vocês.
16He hauoli ko'u, no ka mea, ke manao pono nei au ia oukou ma na mea a pau.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.