پیدایش 37
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Freedom Bible (Thai)
1و یعقوب در زمین غربت پدر خود، یعنی زمین کنعان ساکن شد.
1ยาโคบอาศัยอยู่ในแผ่นดินที่พ่อของเขาเคยพำนัก คือแผ่นดินคานาอัน
2این است پیدایش یعقوب. چون یوسف هفده ساله بود، گله را با برادران خود چوپانی می‌کرد. و آن جوان باپسران بلهه و پسران زلفه، زنان پدرش، می‌بود. ویوسف از بدسلوکی ایشان پدر را خبر می‌داد.
2นี่คือเรื่องราวความเป็นมาของยาโคบ ตอนนั้นโยเซฟอายุ 17 ปี กำลังเลี้ยงฝูงสัตว์อยู่กับพวกพี่ชาย เขายังเป็นเด็กหนุ่ม อยู่กับบุตรชายของบิลฮาห์และศิลปาห์ ภรรยาของพ่อ โยเซฟเอาเรื่องไม่ดีของพวกเขาไปบอกพ่อ
3واسرائیل، یوسف را از سایر پسران خود بیشتردوست داشتی، زیرا که او پسر پیری او بود، وبرایش ردایی بلند ساخت.
3อิสราเอลรักโยเซฟมากกว่าลูกคนอื่นๆ เพราะโยเซฟเป็นลูกที่เกิดเมื่อเขาแก่แล้ว เขาจึงทำเสื้อหลากสีให้โยเซฟ
4و چون برادرانش دیدند که پدر ایشان، او را بیشتر از همه برادرانش دوست می‌دارد، از او کینه داشتند، ونمی توانستند با وی به سلامتی سخن گویند.
4เมื่อพวกพี่ชายเห็นว่าพ่อรักโยเซฟมากกว่าพวกเขาทุกคน พวกเขาก็เกลียดโยเซฟจนไม่ยอมพูดดีกับเขาเลย
5ویوسف خوابی دیده، آن را به برادران خود بازگفت. پس بر کینه او افزودند.
5โยเซฟฝันเรื่องหนึ่งแล้วเล่าให้พวกพี่ชายฟัง พวกเขาก็ยิ่งเกลียดเขามากขึ้น
6و بدیشان گفت: «این خوابی را که دیده‌ام، بشنوید:
6โยเซฟพูดกับพวกเขาว่า “ช่วยฟังความฝันที่ผมฝันมาหน่อย
7اینک ما در مزرعه بافه‌ها می‌بستیم، که ناگاه بافه من برپا شده، بایستاد، و بافه های شماگرد آمده، به بافه من سجده کردند.»
7พวกเรากำลังมัดฟ่อนข้าวกันอยู่ในทุ่ง อยู่ๆ ฟ่อนของผมก็ตั้งขึ้นตรง แล้วฟ่อนของพวกพี่ก็มาล้อมฟ่อนของผมและก้มกราบ
8برادرانش به وی گفتند: «آیا فی الحقیقه بر ماسلطنت خواهی کرد؟ و بر ما مسلط خواهی شد؟» و بسبب خوابها و سخنانش بر کینه او افزودند.
8พวกพี่ชายถามว่า “จะขึ้นเป็นกษัตริย์ปกครองพวกเราจริงๆ หรือ? จะมีอำนาจเหนือพวกเราจริงๆ หรือ?” พวกเขาจึงยิ่งเกลียดโยเซฟเพราะความฝันและคำพูดของเขา
9از آن پس خوابی دیگر دید، و برادران خود را ازآن خبر داده، گفت: «اینک باز خوابی دیده‌ام، که ناگاه آفتاب و ماه و یازده ستاره مرا سجده کردند.»
9ต่อมาโยเซฟฝันอีกเรื่องหนึ่ง เขาเล่าให้พวกพี่ชายฟังว่า “ผมฝันอีกแล้ว ในฝันนั้นดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดาว 11 ดวงก้มกราบผม”
10و پدر و برادران خود را خبر داد، وپدرش او را توبیخ کرده، بوی گفت: «این چه خوابی است که دیده‌ای؟ آیا من و مادرت وبرادرانت حقیقت خواهیم آمد و تو را بر زمین سجده خواهیم نمود؟»
10เมื่อโยเซฟเล่าความฝันนี้ให้พ่อกับพวกพี่ชายฟัง พ่อก็ตำหนิเขาว่า “ความฝันอะไรของลูก? พ่อ แม่ และพี่น้องของลูกจะต้องมาก้มกราบลูกถึงพื้นจริงๆ หรือ?”
11و برادرانش بر او حسدبردند، و اما پدرش، آن امر را در خاطر نگاه داشت.
11พวกพี่ชายอิจฉาโยเซฟ แต่พ่อเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจ
12و برادرانش برای چوپانی گله پدر خود، به شکیم رفتند.
12ต่อมาพวกพี่ชายของโยเซฟไปเลี้ยงฝูงสัตว์ของพ่อที่เชเคม
13و اسرائیل به یوسف گفت: «آیابرادرانت در شکیم چوپانی نمی کنند، بیا تا تو رانزد ایشان بفرستم.» وی را گفت: «لبیک.»
13อิสราเอลพูดกับโยเซฟว่า “พี่ๆ ของลูกกำลังเลี้ยงฝูงสัตว์อยู่ที่เชเคมไม่ใช่หรือ? มานี่สิ พ่อจะส่งลูกไปหาพวกเขา” โยเซฟตอบว่า “ผมอยู่นี่ครับ”
14او راگفت: «الان برو و سلامتی برادران و سلامتی گله را ببین و نزد من خبر بیاور.» و او را از وادی حبرون فرستاد، و به شکیم آمد.
14พ่อจึงบอกว่า “ไปดูว่าพวกพี่ๆ สบายดีไหม ฝูงสัตว์เป็นอย่างไร แล้วกลับมาบอกพ่อ” เขาจึงส่งโยเซฟออกจากหุบเขาเฮโบรน และโยเซฟก็มาถึงเชเคม
15و شخصی به اوبرخورد، و اینک، او در صحرا آواره می‌بود، پس آن شخص از او پرسیده، گفت: «چه می‌طلبی؟»
15มีชายคนหนึ่งพบโยเซฟกำลังเดินหลงอยู่ในทุ่ง จึงถามว่า “กำลังหาอะไรอยู่?”
16گفت: «من برادران خود را می‌جویم، مرا خبرده که کجا چوپانی می‌کنند.»
16โยเซฟตอบว่า “ผมกำลังหาพวกพี่ชาย ช่วยบอกหน่อยว่าพวกเขาเลี้ยงฝูงสัตว์อยู่ที่ไหน”
17آن مرد گفت: «ازاینجا روانه شدند، زیرا شنیدیم که می‌گفتند: به دوتان می‌رویم.» پس یوسف از عقب برادران خود رفته، ایشان را در دوتان یافت.
17ชายคนนั้นตอบว่า “พวกเขาไปจากที่นี่แล้ว เพราะฉันได้ยินพวกเขาพูดว่า ‘ไปโดธานกันเถอะ’” โยเซฟจึงตามพวกพี่ชายไป และพบพวกเขาที่โดธาน
18و او را ازدور دیدند، و قبل از آنکه نزدیک ایشان بیاید، باهم توطئه دیدند که اورا بکشند.
18พวกเขาเห็นโยเซฟมาแต่ไกล ก่อนที่เขาจะเข้ามาใกล้ พวกเขาก็วางแผนกันจะฆ่าเขา
19و به یکدیگر گفتند: «اینک این صاحب خوابها می‌آید.
19พวกเขาพูดกันว่า “นั่นไง นักฝันมาแล้ว
20اکنون بیایید او را بکشیم، و به یکی از این چاهها بیندازیم، و گوییم جانوری درنده او را خورد. و ببینیم خوابهایش چه می‌شود.»
20มาเถอะ ฆ่าเขาแล้วโยนลงบ่อสักบ่อ จากนั้นเราจะบอกว่าสัตว์ร้ายกินเขาไป แล้วคอยดูกันว่าความฝันของเขาจะเป็นอย่างไร”
21لیکن روبین چون این را شنید، او را از دست ایشان رهانیده، گفت: «او را نکشیم.»
21รูเบนได้ยินดังนั้นก็ช่วยโยเซฟให้พ้นมือพวกเขา โดยพูดว่า “อย่าฆ่าเขาเลย”
22پس روبین بدیشان گفت: «خون مریزید، او را در این چاه که در صحراست، بیندازید، و دست خود رابر او دراز مکنید.» تا او را از دست ایشان رهانیده، به پدر خود رد نماید.
22แล้วรูเบนพูดต่อว่า “อย่าหลั่งเลือดเลย โยนเขาลงบ่อนี้ในถิ่นกันดารก็พอ แต่อย่าลงมือทำร้ายเขา” รูเบนพูดอย่างนี้เพราะตั้งใจจะช่วยโยเซฟให้พ้นมือพวกเขา แล้วพากลับไปหาพ่อ
23و به مجرد رسیدن یوسف نزد برادران خود، رختش را یعنی آن ردای بلند را که دربرداشت، از او کندند.
23เมื่อโยเซฟมาถึง พวกพี่ชายก็ถอดเสื้อหลากสีที่เขาสวมอยู่
24و او را گرفته، درچاه انداختند، اما چاه، خالی و بی‌آب بود.
24แล้วจับเขาโยนลงบ่อ บ่อนั้นว่างเปล่า ไม่มีน้ำอยู่เลย
25پس برای غذا خوردن نشستند، و چشمان خود را باز کرده، دیدند که ناگاه قافله اسماعیلیان از جلعاد می‌رسد، و شتران ایشان کتیرا و بلسان ولادن، بار دارند، و می‌روند تا آنها را به مصر ببرند.
25จากนั้นพวกเขาก็นั่งลงกินอาหาร เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นกองคาราวานชาวอิชมาเอลกำลังมาจากกิเลอาด อูฐของพวกเขาบรรทุกเครื่องเทศ ยางหอม และมดยอบ เพื่อนำลงไปอียิปต์
26آنگاه یهودا به برادران خود گفت: «برادر خودرا کشتن و خون او را مخفی داشتن چه سود دارد؟
26ยูดาห์พูดกับพวกพี่น้องว่า “ถ้าเราฆ่าน้องชายของเราแล้วปิดบังเรื่องเลือดของเขา เราจะได้อะไร?
27بیایید او را به این اسماعیلیان بفروشیم، ودست ما بر وی نباشد، زیرا که او برادر و گوشت ماست.» پس برادرانش بدین رضا دادند.
27ขายเขาให้ชาวอิชมาเอลกันเถอะ อย่าลงมือทำร้ายเขาเลย เพราะเขาเป็นน้องของเรา เป็นเลือดเนื้อของเราเอง” พวกพี่น้องก็ฟังยูดาห์
28و چون تجار مدیانی در گذر بودند، یوسف را از چاه کشیده، برآوردند، و یوسف را به اسماعیلیان به بیست پاره نقره فروختند. پس یوسف را به مصر بردند.
28เมื่อพ่อค้าชาวมีเดียนผ่านมา พ่อค้าเหล่านั้นดึงโยเซฟขึ้นจากบ่อ แล้วขายเขาให้ชาวอิชมาเอลแลกกับเงิน 20 ชิ้น จากนั้นพวกพ่อค้าก็พาโยเซฟลงไปอียิปต์
29و روبین چون به‌سرچاه برگشت، و دید که یوسف در چاه نیست، جامه خود را چاک زد،
29เมื่อรูเบนกลับมาที่บ่อและเห็นว่าโยเซฟไม่อยู่แล้ว เขาก็ฉีกเสื้อผ้าของตัวเอง
30و نزد برادران خودبازآمد و گفت: «طفل نیست و من کجا بروم؟»
30แล้วกลับไปหาพวกพี่น้องพูดว่า “เด็กคนนั้นไม่อยู่แล้ว ทีนี้ฉันจะทำอย่างไร?”
31پس ردای یوسف را گرفتند، و بز نری راکشته، ردا را در خونش فرو بردند.
31พวกเขาจึงเอาเสื้อของโยเซฟมา ฆ่าแพะตัวผู้ตัวหนึ่ง แล้วเอาเสื้อจุ่มลงในเลือด
32و آن ردای بلند را فرستادند و به پدر خود رسانیده، گفتند: «این را یافته‌ایم، تشخیص کن که ردای پسرت است یا نه.»
32จากนั้นพวกเขานำเสื้อหลากสีนั้นไปให้พ่อแล้วพูดว่า “พวกเราเจอเสื้อนี้ ช่วยดูให้ดีว่าใช่เสื้อของลูกชายพ่อหรือไม่”
33پس آن را شناخته، گفت: «ردای پسر من است! جانوری درنده او را خورده است، و یقین یوسف دریده شده است.»
33ยาโคบจำเสื้อนั้นได้และพูดว่า “นี่เป็นเสื้อของลูกฉัน สัตว์ร้ายกินเขาไปแล้ว โยเซฟถูกฉีกเป็นชิ้นๆ แน่นอน”
34و یعقوب رخت خود را پاره کرده، پلاس دربر کرد، وروزهای بسیار برای پسر خود ماتم گرفت.
34ยาโคบฉีกเสื้อผ้าของตน เอาผ้ากระสอบคาดเอว และไว้ทุกข์ให้ลูกอยู่หลายวัน
35وهمه پسران و همه دخترانش به تسلی اوبرخاستند. اما تسلی نپذیرفت، و گفت: «سوگوارنزد پسر خود به گور فرود می‌روم.» پس پدرش برای وی همی گریست.
35ลูกชายลูกสาวทุกคนมาปลอบเขา แต่เขาไม่ยอมให้ใครปลอบ เขาพูดว่า “ฉันจะลงไปยังเชโอล หาลูกของฉันทั้งที่ยังโศกเศร้าอยู่อย่างนี้” พ่อของโยเซฟร้องไห้อาลัยเขา
36اما مدیانیان، یوسف را در مصر، به فوطیفار که خواجه فرعون و سردارافواج خاصه بود، فروختند.
36ส่วนชาวมีเดียนขายโยเซฟในอียิปต์ให้โปทิฟาร์ เจ้าหน้าที่คนหนึ่งของฟาโรห์ ซึ่งเป็นหัวหน้าองครักษ์
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.