רוּת 2
Hebrew Old Testament (Masoretic Text)Original language
Hebrew Old Testament (Masoretic Text)
Freedom Bible (Thai)
1וּֽלְנָעֳמִ֞י *מְיֻדָּע (מֹודַ֣ע) לְאִישָׁ֗הּ אִ֚ישׁ גִּבֹּ֣ור חַ֔יִל מִמִּשְׁפַּ֖חַת אֱלִימֶ֑לֶךְ וּשְׁמֹ֖ו בֹּֽעַז׃
1นาโอมีมีญาติฝ่ายสามีคนหนึ่ง เป็นคนในตระกูลของเอลีเมเลค ชื่อโบอาส เขาเป็นชายมั่งคั่งและมีฐานะ
2וַתֹּאמֶר֩ ר֨וּת הַמֹּואֲבִיָּ֜ה אֶֽל־נָעֳמִ֗י אֵֽלְכָה־נָּ֤א הַשָּׂדֶה֙ וַאֲלַקֳטָ֣ה בַשִּׁבֳּלִ֔ים אַחַ֕ר אֲשֶׁ֥ר אֶמְצָא־חֵ֖ן בְּעֵינָ֑יו וַתֹּ֥אמֶר לָ֖הּ לְכִ֥י בִתִּֽי׃
2รูธหญิงชาวโมอับพูดกับนาโอมีว่า “ขอให้ฉันออกไปที่ทุ่งนา เก็บรวงข้าวตามหลังคนเกี่ยวในนาของคนที่เอ็นดูฉันเถิด” นาโอมีตอบว่า “ไปเถิด ลูก”
3וַתֵּ֤לֶךְ וַתָּבֹוא֙ וַתְּלַקֵּ֣ט בַּשָּׂדֶ֔ה אַחֲרֵ֖י הַקֹּצְרִ֑ים וַיִּ֣קֶר מִקְרֶ֔הָ חֶלְקַ֤ת הַשָּׂדֶה֙ לְבֹ֔עַז אֲשֶׁ֖ר מִמִּשְׁפַּ֥חַת אֱלִימֶֽלֶךְ׃
3รูธจึงออกไปเก็บรวงข้าวตามหลังคนเกี่ยว และบังเอิญเข้าไปในส่วนหนึ่งของทุ่งที่เป็นของโบอาส ซึ่งเป็นคนในตระกูลของเอลีเมเลค
4וְהִנֵּה־בֹ֗עַז בָּ֚א מִבֵּ֣ית לֶ֔חֶם וַיֹּ֥אמֶר לַקֹּוצְרִ֖ים יְהוָ֣ה עִמָּכֶ֑ם וַיֹּ֥אמְרוּ לֹ֖ו יְבָרֶכְךָ֥ יְהוָֽה׃
4ขณะนั้นโบอาสมาจากเบธเลเฮม เขาพูดกับคนเกี่ยวว่า “ขอพระยาห์เวห์ทรงอยู่กับพวกเจ้า” พวกเขาตอบว่า “ขอพระยาห์เวห์ทรงอวยพรท่าน”
5וַיֹּ֤אמֶר בֹּ֙עַז֙ לְנַעֲרֹ֔ו הַנִּצָּ֖ב עַל־הַקֹּֽוצְרִ֑ים לְמִ֖י הַנַּעֲרָ֥ה הַזֹּֽאת׃
5โบอาสถามคนรับใช้ที่คุมคนเกี่ยวว่า “หญิงสาวคนนี้เป็นคนของบ้านไหน”
6וַיַּ֗עַן הַנַּ֛עַר הַנִּצָּ֥ב עַל־הַקֹּוצְרִ֖ים וַיֹּאמַ֑ר נַעֲרָ֤ה מֹֽואֲבִיָּה֙ הִ֔יא הַשָּׁ֥בָה עִֽם־נָעֳמִ֖י מִשְּׂדֵ֥ה מֹואָֽב׃
6คนรับใช้ที่คุมคนเกี่ยวตอบว่า “เป็นหญิงชาวโมอับที่กลับมากับนาโอมีจากดินแดนโมอับ
7וַתֹּ֗אמֶר אֲלַקֳטָה־נָּא֙ וְאָסַפְתִּ֣י בָֽעֳמָרִ֔ים אַחֲרֵ֖י הַקֹּוצְרִ֑ים וַתָּבֹ֣וא וַֽתַּעֲמֹ֗וד מֵאָ֤ז הַבֹּ֙קֶר֙ וְעַד־עַ֔תָּה זֶ֛ה שִׁבְתָּ֥הּ הַבַּ֖יִת מְעָֽט׃
7นางขอว่า ‘โปรดให้ฉันเก็บและรวบรวมรวงข้าวตามหลังคนเกี่ยวท่ามกลางฟ่อนข้าวด้วย’ นางมาแต่เช้าและทำงานอยู่จนถึงตอนนี้ นอกจากเข้าไปพักในเรือนพักเพียงครู่เดียว”
8וַיֹּאמֶר֩ בֹּ֨עַז אֶל־ר֜וּת הֲלֹ֧וא שָׁמַ֣עַתְּ בִּתִּ֗י אַל־תֵּלְכִי֙ לִלְקֹט֙ בְּשָׂדֶ֣ה אַחֵ֔ר וְגַ֛ם לֹ֥א תַעֲבוּרִ֖י מִזֶּ֑ה וְכֹ֥ה תִדְבָּקִ֖ין עִם־נַעֲרֹתָֽי׃
8โบอาสจึงพูดกับรูธว่า “ฟังนะ ลูก อย่าไปเก็บรวงข้าวในนาอื่น และอย่าไปจากที่นี่ จงอยู่ใกล้ๆ กับหญิงรับใช้ของฉัน
9עֵינַ֜יִךְ בַּשָּׂדֶ֤ה אֲשֶׁר־יִקְצֹרוּן֙ וְהָלַ֣כְתְּ אַחֲרֵיהֶ֔ן הֲלֹ֥וא צִוִּ֛יתִי אֶת־הַנְּעָרִ֖ים לְבִלְתִּ֣י נָגְעֵ֑ךְ וְצָמִ֗ת וְהָלַכְתְּ֙ אֶל־הַכֵּלִ֔ים וְשָׁתִ֕ית מֵאֲשֶׁ֥ר יִשְׁאֲב֖וּן הַנְּעָרִֽים׃
9คอยดูว่าพวกเขากำลังเกี่ยวข้าวอยู่แปลงไหน แล้วตามหญิงเหล่านั้นไป ฉันได้สั่งพวกชายหนุ่มไว้แล้วไม่ให้แตะต้องเจ้า เมื่อหิวน้ำก็ไปที่ภาชนะ แล้วดื่มน้ำที่พวกชายหนุ่มตักไว้”
10וַתִּפֹּל֙ עַל־פָּנֶ֔יהָ וַתִּשְׁתַּ֖חוּ אָ֑רְצָה וַתֹּ֣אמֶר אֵלָ֗יו מַדּוּעַ֩ מָצָ֨אתִי חֵ֤ן בְּעֵינֶ֙יךָ֙ לְהַכִּירֵ֔נִי וְאָנֹכִ֖י נָכְרִיָּֽה׃
10รูธจึงกราบซบหน้าลงกับพื้น แล้วถามว่า “เหตุใดท่านจึงเอ็นดูและเอาใจใส่ฉัน ทั้งที่ฉันเป็นคนต่างชาติ”
11וַיַּ֤עַן בֹּ֙עַז֙ וַיֹּ֣אמֶר לָ֔הּ הֻגֵּ֨ד הֻגַּ֜ד לִ֗י כֹּ֤ל אֲשֶׁר־עָשִׂית֙ אֶת־חֲמֹותֵ֔ךְ אַחֲרֵ֖י מֹ֣ות אִישֵׁ֑ךְ וַתַּֽעַזְבִ֞י אָבִ֣יךְ וְאִמֵּ֗ךְ וְאֶ֙רֶץ֙ מֹֽולַדְתֵּ֔ךְ וַתֵּ֣לְכִ֔י אֶל־עַ֕ם אֲשֶׁ֥ר לֹא־יָדַ֖עַתְּ תְּמֹ֥ול שִׁלְשֹֽׁום׃
11โบอาสตอบว่า “ฉันได้ยินมาหมดแล้วว่า หลังจากสามีของเจ้าเสียชีวิต เจ้าได้ทำอะไรให้แม่สามีบ้าง และเจ้าได้ละพ่อ แม่ และแผ่นดินเกิดของเจ้า มาหาชนชาติที่เจ้าไม่เคยรู้จักมาก่อน
12יְשַׁלֵּ֥ם יְהוָ֖ה פָּעֳלֵ֑ךְ וּתְהִ֨י מַשְׂכֻּרְתֵּ֜ךְ שְׁלֵמָ֗ה מֵעִ֤ם יְהוָה֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל אֲשֶׁר־בָּ֖את לַחֲסֹ֥ות תַּֽחַת־כְּנָפָֽיו׃
12ขอพระยาห์เวห์ทรงตอบแทนการกระทำของเจ้า และขอให้เจ้าได้รับรางวัลอย่างเต็มเปี่ยมจากพระยาห์เวห์ พระเจ้าแห่งอิสราเอล ผู้ซึ่งเจ้าเข้ามาหลบภัยอยู่ใต้ปีกของพระองค์”
13וַ֠תֹּאמֶר אֶמְצָא־חֵ֨ן בְּעֵינֶ֤יךָ אֲדֹנִי֙ כִּ֣י נִֽחַמְתָּ֔נִי וְכִ֥י דִבַּ֖רְתָּ עַל־לֵ֣ב שִׁפְחָתֶ֑ךָ וְאָנֹכִי֙ לֹ֣א אֶֽהְיֶ֔ה כְּאַחַ֖ת שִׁפְחֹתֶֽיךָ׃
13รูธตอบว่า “ขอให้ท่านยังเอ็นดูฉันเช่นนี้ต่อไป นายท่าน เพราะท่านปลอบใจฉันและพูดกับหญิงรับใช้ของท่านอย่างกรุณา ทั้งที่ฉันยังไม่เทียบเท่าหญิงรับใช้คนหนึ่งของท่านด้วยซ้ำ”
14וַיֹּאמֶר֩ לָ֨ה בֹ֜עַז לְעֵ֣ת הָאֹ֗כֶל גֹּ֤שִֽׁי הֲלֹם֙ וְאָכַ֣לְתְּ מִן־הַלֶּ֔חֶם וְטָבַ֥לְתְּ פִּתֵּ֖ךְ בַּחֹ֑מֶץ וַתֵּ֙שֶׁב֙ מִצַּ֣ד הַקֹּֽוצְרִ֔ים וַיִּצְבָּט־לָ֣הּ קָלִ֔י וַתֹּ֥אכַל וַתִּשְׂבַּ֖ע וַתֹּתַֽר׃
14เมื่อถึงเวลาอาหาร โบอาสพูดกับนางว่า “มานี่เถิด กินขนมปังบ้าง แล้วจิ้มชิ้นขนมปังลงในน้ำส้มสายชู” นางจึงนั่งข้างคนเกี่ยว พวกเขายื่นเมล็ดข้าวคั่วให้นาง นางกินจนอิ่มและยังเหลืออีก
15וַתָּ֖קָם לְלַקֵּ֑ט וַיְצַו֩ בֹּ֨עַז אֶת־נְעָרָ֜יו לֵאמֹ֗ר גַּ֣ם בֵּ֧ין הָֽעֳמָרִ֛ים תְּלַקֵּ֖ט וְלֹ֥א תַכְלִימֽוּהָ׃
15เมื่อนางลุกไปเก็บรวงข้าว โบอาสสั่งพวกชายหนุ่มว่า “ปล่อยให้นางเก็บแม้แต่ท่ามกลางฟ่อนข้าว อย่าทำให้นางอับอาย
16וְגַ֛ם שֹׁל־תָּשֹׁ֥לּוּ לָ֖הּ מִן־הַצְּבָתִ֑ים וַעֲזַבְתֶּ֥ם וְלִקְּטָ֖ה וְלֹ֥א תִגְעֲרוּ־בָֽהּ׃
16และจงดึงรวงข้าวออกจากมัดให้บ้าง แล้วทิ้งไว้ให้นางเก็บ อย่าตำหนินาง”
17וַתְּלַקֵּ֥ט בַּשָּׂדֶ֖ה עַד־הָעָ֑רֶב וַתַּחְבֹּט֙ אֵ֣ת אֲשֶׁר־לִקֵּ֔טָה וַיְהִ֖י כְּאֵיפָ֥ה שְׂעֹרִֽים׃
17รูธเก็บรวงข้าวอยู่ในนาจนเย็น แล้วนวดสิ่งที่เก็บมาได้ ได้ข้าวบาร์เลย์ประมาณหนึ่งเอฟาห์
18וַתִּשָּׂא֙ וַתָּבֹ֣וא הָעִ֔יר וַתֵּ֥רֶא חֲמֹותָ֖הּ אֵ֣ת אֲשֶׁר־לִקֵּ֑טָה וַתֹּוצֵא֙ וַתִּתֶּן־לָ֔הּ אֵ֥ת אֲשֶׁר־הֹותִ֖רָה מִשָּׂבְעָֽהּ׃
18นางยกข้าวนั้นกลับเข้าเมือง แม่สามีเห็นสิ่งที่นางเก็บมาได้ รูธยังเอาอาหารที่เหลือจากตอนที่กินอิ่มแล้วออกมาให้นาโอมีด้วย
19וַתֹּאמֶר֩ לָ֨הּ חֲמֹותָ֜הּ אֵיפֹ֨ה לִקַּ֤טְתְּ הַיֹּום֙ וְאָ֣נָה עָשִׂ֔ית יְהִ֥י מַכִּירֵ֖ךְ בָּר֑וּךְ וַתַּגֵּ֣ד לַחֲמֹותָ֗הּ אֵ֤ת אֲשֶׁר־עָשְׂתָה֙ עִמֹּ֔ו וַתֹּ֗אמֶר שֵׁ֤ם הָאִישׁ֙ אֲשֶׁ֨ר עָשִׂ֧יתִי עִמֹּ֛ו הַיֹּ֖ום בֹּֽעַז׃
19แม่สามีถามว่า “วันนี้เจ้าไปเก็บรวงข้าวที่ไหน ไปทำงานที่ไหนมา ขอให้คนที่เอาใจใส่เจ้าได้รับพร” รูธจึงเล่าให้แม่สามีฟังว่านางทำงานกับใคร แล้วบอกว่า “ชายที่ฉันไปทำงานด้วยวันนี้ชื่อโบอาส”
20וַתֹּ֨אמֶר נָעֳמִ֜י לְכַלָּתָ֗הּ בָּר֥וּךְ הוּא֙ לַיהוָ֔ה אֲשֶׁר֙ לֹא־עָזַ֣ב חַסְדֹּ֔ו אֶת־הַחַיִּ֖ים וְאֶת־הַמֵּתִ֑ים וַתֹּ֧אמֶר לָ֣הּ נָעֳמִ֗י קָרֹ֥וב לָ֙נוּ֙ הָאִ֔ישׁ מִֽגֹּאֲלֵ֖נוּ הֽוּא׃
20นาโอมีพูดกับลูกสะใภ้ว่า “ขอพระยาห์เวห์ทรงอวยพรเขา พระองค์ไม่ทรงละทิ้งความเมตตาที่มีต่อคนเป็นและคนตาย” แล้วนาโอมีบอกนางว่า “ชายคนนี้เป็นญาติใกล้ชิดของเรา เป็นหนึ่งในญาติผู้มีสิทธิ์ไถ่คืนให้เรา”
21וַתֹּ֖אמֶר ר֣וּת הַמֹּואֲבִיָּ֑ה גַּ֣ם ׀ כִּי־אָמַ֣ר אֵלַ֗י עִם־הַנְּעָרִ֤ים אֲשֶׁר־לִי֙ תִּדְבָּקִ֔ין עַ֣ד אִם־כִּלּ֔וּ אֵ֥ת כָּל־הַקָּצִ֖יר אֲשֶׁר־לִֽי׃
21รูธหญิงชาวโมอับพูดว่า “เขายังบอกฉันด้วยว่า ‘จงอยู่ใกล้พวกชายหนุ่มของฉันจนกว่าพวกเขาจะเก็บเกี่ยวทั้งหมดของฉันเสร็จ’”
22וַתֹּ֥אמֶר נָעֳמִ֖י אֶל־ר֣וּת כַּלָּתָ֑הּ טֹ֣וב בִּתִּ֗י כִּ֤י תֵֽצְאִי֙ עִם־נַ֣עֲרֹותָ֔יו וְלֹ֥א יִפְגְּעוּ־בָ֖ךְ בְּשָׂדֶ֥ה אַחֵֽר׃
22นาโอมีจึงพูดกับรูธลูกสะใภ้ว่า “ดีแล้ว ลูก ที่เจ้าออกไปกับหญิงรับใช้ของเขา จะได้ไม่มีใครทำร้ายเจ้าในนาอื่น”
23וַתִּדְבַּ֞ק בְּנַעֲרֹ֥ות בֹּ֙עַז֙ לְלַקֵּ֔ט עַד־כְּלֹ֥ות קְצִֽיר־הַשְּׂעֹרִ֖ים וּקְצִ֣יר הַֽחִטִּ֑ים וַתֵּ֖שֶׁב אֶת־חֲמֹותָֽהּ׃
23รูธจึงอยู่ใกล้หญิงรับใช้ของโบอาส เก็บรวงข้าวไปจนสิ้นฤดูเก็บเกี่ยวข้าวบาร์เลย์และข้าวสาลี และนางยังอาศัยอยู่กับแม่สามี
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.