קֹהֶלֶת 12
Hebrew Old Testament (Masoretic Text)Original language
Hebrew Old Testament (Masoretic Text)
Freedom Bible (Thai)
1וּזְכֹר֙ אֶת־בֹּ֣ורְאֶ֔יךָ בִּימֵ֖י בְּחוּרֹתֶ֑יךָ עַ֣ד אֲשֶׁ֤ר לֹא־יָבֹ֙אוּ֙ יְמֵ֣י הָֽרָעָ֔ה וְהִגִּ֣יעוּ שָׁנִ֔ים אֲשֶׁ֣ר תֹּאמַ֔ר אֵֽין־לִ֥י בָהֶ֖ם חֵֽפֶץ׃
1จงระลึกถึงพระผู้สร้างในวันเวลาแห่งวัยเยาว์ ก่อนวันทุกข์ยากจะมาถึง และก่อนปีเหล่านั้นจะใกล้เข้ามา เมื่อเจ้าจะกล่าวว่า “ฉันไม่มีความสุขในปีเหล่านั้น”
2עַ֠ד אֲשֶׁ֨ר לֹֽא־תֶחְשַׁ֤ךְ הַשֶּׁ֙מֶשׁ֙ וְהָאֹ֔ור וְהַיָּרֵ֖חַ וְהַכֹּוכָבִ֑ים וְשָׁ֥בוּ הֶעָבִ֖ים אַחַ֥ר הַגָּֽשֶׁם׃
2ก่อนดวงอาทิตย์ แสงสว่าง ดวงจันทร์ และดวงดาวจะมืดลง และเมฆจะกลับมาหลังฝนตก
3בַּיֹּ֗ום שֶׁיָּזֻ֙עוּ֙ שֹׁמְרֵ֣י הַבַּ֔יִת וְהִֽתְעַוְּת֖וּ אַנְשֵׁ֣י הֶחָ֑יִל וּבָטְל֤וּ הַטֹּֽחֲנֹות֙ כִּ֣י מִעֵ֔טוּ וְחָשְׁכ֥וּ הָרֹאֹ֖ות בָּאֲרֻבֹּֽות׃
3ในวันที่ผู้เฝ้าบ้านจะสั่นเทา และชายฉกรรจ์จะค้อมตัวลง คนโม่แป้งจะหยุดทำงาน เพราะเหลืออยู่น้อย และผู้ที่มองออกไปทางหน้าต่างจะมองเห็นพร่ามัว
4וְסֻגְּר֤וּ דְלָתַ֙יִם֙ בַּשּׁ֔וּק בִּשְׁפַ֖ל קֹ֣ול הַֽטַּחֲנָ֑ה וְיָקוּם֙ לְקֹ֣ול הַצִּפֹּ֔ור וְיִשַּׁ֖חוּ כָּל־בְּנֹ֥ות הַשִּֽׁיר׃
4ประตูสู่ถนนจะปิดลง เมื่อเสียงโม่แป้งแผ่วเบา คนเราจะตื่นขึ้นเพราะเสียงนก และธิดาแห่งบทเพลงทั้งปวงจะเปล่งเสียงแผ่วลง
5גַּ֣ם מִגָּבֹ֤הַּ יִרָ֙אוּ֙ וְחַתְחַתִּ֣ים בַּדֶּ֔רֶךְ וְיָנֵ֤אץ הַשָּׁקֵד֙ וְיִסְתַּבֵּ֣ל הֶֽחָגָ֔ב וְתָפֵ֖ר הָֽאֲבִיֹּונָ֑ה כִּֽי־הֹלֵ֤ךְ הָאָדָם֙ אֶל־בֵּ֣ית עֹולָמֹ֔ו וְסָבְב֥וּ בַשּׁ֖וּק הַסֹּפְדִֽים׃
5พวกเขาจะกลัวที่สูง และหวาดผวาต่ออันตรายตามหนทาง ต้นอัลมอนด์จะผลิดอก ตั๊กแตนก็เป็นภาระ และความปรารถนาจะหมดสิ้น เพราะมนุษย์กำลังไปยังบ้านนิรันดร์ของตน และผู้ไว้ทุกข์เดินไปมาตามถนน
6עַ֣ד אֲשֶׁ֤ר לֹֽא־*יִרחַק (יֵרָתֵק֙) חֶ֣בֶל הַכֶּ֔סֶף וְתָרֻ֖ץ גֻּלַּ֣ת הַזָּהָ֑ב וְתִשָּׁ֤בֶר כַּד֙ עַל־הַמַּבּ֔וּעַ וְנָרֹ֥ץ הַגַּלְגַּ֖ל אֶל־הַבֹּֽור׃
6ก่อนสายเงินจะขาด หรือชามทองคำจะแตก หรือเหยือกน้ำจะแตกที่น้ำพุ หรือวงล้อจะพังที่บ่อเก็บน้ำ
7וְיָשֹׁ֧ב הֶעָפָ֛ר עַל־הָאָ֖רֶץ כְּשֶׁהָיָ֑ה וְהָר֣וּחַ תָּשׁ֔וּב אֶל־הָאֱלֹהִ֖ים אֲשֶׁ֥ר נְתָנָֽהּ׃
7แล้วฝุ่นดินจะกลับคืนสู่แผ่นดินดังเดิม และวิญญาณจะกลับไปหาพระเจ้าผู้ให้วิญญาณนั้น
8הֲבֵ֧ל הֲבָלִ֛ים אָמַ֥ר הַקֹּוהֶ֖לֶת הַכֹּ֥ל הָֽבֶל׃
8“ว่างเปล่าอย่างที่สุด” ผู้กล่าวสอนกล่าว “ทุกสิ่งล้วนว่างเปล่า!”
9וְיֹתֵ֕ר שֶׁהָיָ֥ה קֹהֶ֖לֶת חָכָ֑ם עֹ֗וד לִמַּד־דַּ֙עַת֙ אֶת־הָעָ֔ם וְאִזֵּ֣ן וְחִקֵּ֔ר תִּקֵּ֖ן מְשָׁלִ֥ים הַרְבֵּֽה׃
9นอกจากนี้ เพราะผู้กล่าวสอนเป็นคนมีปัญญา เขาจึงสอนความรู้แก่ประชาชนด้วย เขาใคร่ครวญ ค้นคว้า และเรียบเรียงสุภาษิตไว้มากมาย
10בִּקֵּ֣שׁ קֹהֶ֔לֶת לִמְצֹ֖א דִּבְרֵי־חֵ֑פֶץ וְכָת֥וּב יֹ֖שֶׁר דִּבְרֵ֥י אֱמֶֽת׃
10ผู้กล่าวสอนพยายามค้นหาถ้อยคำที่น่าฟัง และเขียนถ้อยคำแห่งความจริงไว้อย่างเที่ยงตรง
11דִּבְרֵ֤י חֲכָמִים֙ כַּדָּ֣רְבֹנֹ֔ות וּֽכְמַשְׂמְרֹ֥ות נְטוּעִ֖ים בַּעֲלֵ֣י אֲסֻפֹּ֑ות נִתְּנ֖וּ מֵרֹעֶ֥ה אֶחָֽד׃
11ถ้อยคำของคนมีปัญญาเปรียบเหมือนปฏัก และถ้อยคำจากเหล่าปราชญ์ผู้รวบรวมคำสอนก็เหมือนตะปูที่ตอกแน่น ทั้งหมดนี้มาจากผู้เลี้ยงแกะเพียงคนเดียว
12וְיֹתֵ֥ר מֵהֵ֖מָּה בְּנִ֣י הִזָּהֵ֑ר עֲשֹׂ֨ות סְפָרִ֤ים הַרְבֵּה֙ אֵ֣ין קֵ֔ץ וְלַ֥הַג הַרְבֵּ֖ה יְגִעַ֥ת בָּשָֽׂר׃
12นอกจากนี้ ลูกเอ๋ย จงรับคำเตือน การเขียนหนังสือมากมายไม่มีวันสิ้นสุด และการคร่ำเคร่งกับตำรามากทำให้ร่างกายเหนื่อยล้า
13סֹ֥וף דָּבָ֖ר הַכֹּ֣ל נִשְׁמָ֑ע אֶת־הָאֱלֹהִ֤ים יְרָא֙ וְאֶת־מִצְוֹתָ֣יו שְׁמֹ֔ור כִּי־זֶ֖ה כָּל־הָאָדָֽם׃
13นี่คือบทสรุปของเรื่อง เมื่อได้ฟังทุกสิ่งแล้ว จงยำเกรงพระเจ้าและรักษาพระบัญญัติของพระองค์ เพราะนี่คือหน้าที่ทั้งสิ้นของมนุษย์
14כִּ֤י אֶת־כָּל־מַֽעֲשֶׂ֔ה הָאֱלֹהִ֛ים יָבִ֥א בְמִשְׁפָּ֖ט עַ֣ל כָּל־נֶעְלָ֑ם אִם־טֹ֖וב וְאִם־רָֽע׃
14เพราะพระเจ้าจะนำการกระทำทุกอย่าง รวมทั้งทุกสิ่งที่ซ่อนอยู่ มาสู่การพิพากษา ไม่ว่าจะเป็นสิ่งดีหรือสิ่งชั่ว
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.