ΗΣΑΙΑΣ 57
Septuagint (Greek Old Testament), second editionOriginal language
Septuagint (Greek Old Testament), second edition
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
1ΙΔΕΤΕ ὡς ὁ δίκαιος ἀπώλετο, καὶ οὐδεὶς ἐκδέχεται τῇ καρδίᾳ, καὶ ἄνδρες δίκαιοι αἴρονται, καὶ οὐδεὶς κατανοεῖ. ἀπὸ γὰρ προσώπου ἀδικίας ἦρται ὁ δίκαιος·
1O justo perece, e ninguém leva isso ao coração. Homens misericordiosos são levados, e ninguém considera que o justo é levado para longe do mal.
2ἔσται ἐν εἰρήνῃ ἡ ταφὴ αὐτοῦ, ᾖρται ἐκ τοῦ μέσου
2Ele entra na paz. Eles descansam em seus leitos, cada um que anda na sua retidão.
3ὑμεῖς δὲ προσαγάγετε ὧδε, υἱοὶ ἄνομοι, σπέρμα μοιχῶν καὶ πόρνης·
3“Mas cheguem perto, vocês, filhos de uma feiticeira, descendência de adúlteros e prostitutas.
4ἐν τίνι ἐνετρυφήσατε; καὶ ἐπὶ τίνα ἠνοίξατε τὸ στόμα ὑμῶν; καὶ ἐπὶ τίνα ἐχαλάσατε τὴν γλῶσσαν ὑμῶν; οὐχ ὑμεῖς ἐστε τέκνα ἀπωλείας; σπέρμα ἄνομον;
4De quem vocês zombam? Contra quem vocês escancaram a boca e mostram a língua? Não são vocês filhos da desobediência e descendência da falsidade,
5οἱ παρακαλοῦντες εἴδωλα ὑπὸ δένδρα δασέα, σφάζοντες τὰ τέκνα αὐτῶν ἐν ταῖς φάραγξιν ἀναμέσον τῶν πετρῶν.
5vocês que se inflamam entre os carvalhos, debaixo de toda árvore verde; que matam as crianças nos vales, nas fendas das rochas?
6ἐκείνη σου ἡ μερίς, οὗτός σου ὁ κλῆρος, κἀκείνοις ἐξέχεας σπονδὰς κἀκείνοις ἀνήνεγκας θυσίας· ἐπὶ τούτοις οὖν οὐκ ὀργισθήσομαι;
6Entre as pedras lisas do vale está a sua porção. Elas, elas são a sua sorte. Até para elas vocês derramaram ofertas de bebida. Vocês apresentaram uma oferta. Acaso eu me aplacaria com essas coisas?
7ἐπ᾿ ὄρος ὑψηλὸν καὶ μετέωρον, ἐκεῖ σου ἡ κοίτη, καὶ ἐκεῖ ἀνεβίβασας θυσίας σου.
7Sobre um monte alto e elevado vocês armaram o seu leito. Vocês também subiram lá para oferecer sacrifícios.
8καὶ ὀπίσω τῶν σταθμῶν τῆς θύρας σου ἔθηκας μνημόσυνά σου· ᾤου ὅτι ἐὰν ἀπ᾿ ἐμοῦ ἀποστῇς, πλεῖόν τι ἕξεις· ἠγάπησας τοὺς κοιμωμένους μετὰ σοῦ
8Vocês colocaram o seu memorial atrás das portas e dos batentes, pois vocês se expuseram a outro além de mim, e subiram. Vocês alargaram o seu leito e fizeram uma aliança com eles. Vocês amaram o que viram no leito deles.
9καὶ ἐπλήθυνας τὴν πορνείαν σου μετ᾿ αὐτῶν καὶ πολλοὺς ἐποίησας τοὺς μακρὰν ἀπὸ σοῦ καὶ ἀπέστειλας πρέσβεις ὑπὲρ τὰ ὅριά σου καὶ ἀπέστρεψας καὶ ἐταπεινώθης ἕως ᾅδου.
9Vocês foram ao rei com óleo, multiplicaram os seus perfumes, enviaram os seus embaixadores para longe, e se rebaixaram até o Seol.
10ταῖς πολιοδίαις σου ἐκοπίασας καὶ οὐκ εἶπας· παύσομαι ἐνισχύουσα, ὅτι ἔπραξας ταῦτα, διὰ τοῦτο οὐ κατεδεήθης μου σύ.
10Vocês se cansaram com a extensão dos seus caminhos; contudo, não disseram: ‘É em vão.’ Vocês encontraram um renovo para a sua força; por isso não desfaleceram.
11τίνα εὐλαβηθεῖσα ἐφοβήθης καὶ ἐψεύσω με καὶ οὐκ ἐμνήσθης μου, οὐδὲ ἔλαβές με εἰς τὴν διάνοιαν οὐδὲ εἰς τὴν καρδίαν σου; καὶ ἐγώ σε ἰδὼν παρορῶ, καὶ ἐμὲ οὐκ ἐφοβήθης.
11“De quem vocês tiveram tanto pavor e medo, a ponto de mentirem, e não se lembrarem de mim, nem considerarem isso em seu coração? Não fiquei eu calado por muito tempo, e vocês não me temem?
12καὶ ἐγὼ ἀπαγγελῶ τὴν δικαιοσύνην μου καὶ τὰ κακά σου, ἃ οὐκ ὠφελήσει σε.
12Eu declararei a sua justiça; e quanto às suas obras, elas não lhes trarão proveito.
13ὅταν ἀναβοήσῃς, ἐξελέσθωσάν σε ἐν τῇ θλίψει σου· τούτους γὰρ πάντας ἄνεμος λήψεται καὶ ἀποίσει καταιγίς. οἱ δὲ ἀντεχόμενοί μου κτήσονται γῆν καὶ κληρονομήσουσι τὸ ὄρος τὸ ἅγιόν μου.
13Quando vocês clamarem, que aqueles que vocês ajuntaram os livrem, mas o vento levará a todos eles. Um sopro os carregará para longe, mas aquele que se refugia em mim possuirá a terra, e herdará o meu santo monte.”
14καὶ ἐροῦσι· καθαρίσατε ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ ὁδοὺς καὶ ἄρατε σκῶλα ἀπὸ τῆς ὁδοῦ τοῦ λαοῦ μου.
14Ele dirá: “Construam, construam, preparem o caminho! Removam a pedra de tropeço do caminho do meu povo.”
15Τάδε λέγει Κύριος ὁ Ὓψιστος, ὁ ἐν ὑψηλοῖς κατοικῶν τὸν αἰῶνα, ἅγιος ἐν ἁγίοις ὄνομα αὐτῷ, Κύριος Ὓψιστος ἐν ἁγίοις ἀναπαυόμενος καὶ ὀλιγοψύχοις διδοὺς μακροθυμίαν καὶ διδοὺς ζωὴν τοῖς συντετριμμένοις τὴν καρδίαν·
15Pois o Alto e Sublime, que habita na eternidade, cujo nome é Santo, diz: “Eu habito no alto e santo lugar, mas também com o contrito e humilde de espírito, para vivificar o espírito dos humildes, e para vivificar o coração dos contritos.
16οὐκ εἰς τὸν αἰῶνα ἐκδικήσω ὑμᾶς, οὐδὲ διαπαντὸς ὀργισθήσομαι ὑμῖν· πνεῦμα γὰρ παρ᾿ ἐμοῦ ἐξελεύσεται καὶ πνοὴν πᾶσαν ἐγὼ ἐποίησα.
16Pois não contenderei para sempre, nem ficarei irado continuamente; pois o espírito desfaleceria diante de mim, e as almas que eu criei.
17δι᾿ ἁμαρτίαν βραχύ τι ἐλύπησα αὐτὸν καὶ ἐπάταξα αὐτὸν καὶ ἀπέστρεψα τὸ πρόσωπόν μου ἀπ᾿ αὐτοῦ, καὶ ἐλυπήθη καὶ ἐπορεύθη στυγνὸς ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτοῦ.
17Por causa da iniquidade da sua cobiça eu me irei e o feri. Escondi-me e me irei; e ele continuou se desviando pelo caminho do seu coração.
18τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ ἑώρακα καὶ ἰασάμην αὐτὸν καὶ παρεκάλεσα αὐτὸν καὶ ἔδωκα αὐτῷ παράκλησιν ἀληθινήν,
18Eu vi os seus caminhos, e o curarei. Também o guiarei, e restaurarei o consolo a ele e aos que pranteiam com ele.
19εἰρήνην ἐπ᾿ εἰρήνῃ τοῖς μακρὰν καὶ τοῖς ἐγγὺς οὖσι. καὶ εἶπε Κύριος· ἰάσομαι αὐτούς,
19Eu crio o fruto dos lábios: Paz, paz, ao que está longe e ao que está perto”, diz o SENHOR; “e eu os curarei.”
20οἱ δὲ ἄδικοι οὕτως κλυδωνισθήσονται καὶ ἀναπαύσασθαι οὐ δυνήσονται.
20Mas os ímpios são como o mar agitado; pois não pode se acalmar, e as suas águas lançam lama e lodo.
21οὐκ ἔστι χαίρειν τοῖς ἀσεβέσιν, εἶπε Κύριος ὁ Θεός.
21“Não há paz”, diz o meu Deus, “para os ímpios.”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.