Marka 5
Asang Khongca Bible (Eastern Khumi Chin, 2019)
Reina-Valera 1909
1Nihcae loe tuipui yaeh, Gadarene prae bangah caeh o.
1Y VINIERON de la otra parte de la mar á la provincia de los Gadarenos.
2Anih palong thung hoi tacawt naah, takoh thungah taqawk sae tawn kami maeto loe anih to hnuk hanah taprong hoiah angzoh.
2Y salido él del barco, luego le salió al encuentro, de los sepulcros, un hombre con un espíritu inmundo,
3To kami loe taprong ah oh moe, mi mah doeh anih to taoeng o thai ai; sumqui hoiah doeh taoeng o thai ai:
3Que tenía domicilio en los sepulcros, y ni aun con cadenas le podía alguien atar;
4vaihi hoi vaihi anih to sumboeng hoiah thlongthuk o moe, sumqui hoiah taoeng o cadoeh, anih mah sumqui to taprawt pat moe, sumboeng doeh adaem boih: mi mah doeh anih to angam o sak duem thai ai.
4Porque muchas veces había sido atado con grillos y cadenas, mas las cadenas habían sido hechas pedazos por él, y los grillos desmenuzados; y nadie le podía domar.
5To kami loe qum thun, mae nui hoi taprong ah a hangh moe, angmah hoi angmah to thlung kanoe hoiah ang aah.
5Y siempre, de día y de noche, andaba dando voces en los montes y en los sepulcros, é hiriéndose con las piedras.
6Toe anih mah kangtla ahmuen hoiah Jesu to hnuk naah, a cawnh moe, anih to bok.
6Y como vió á Jesús de lejos, corrió, y le adoró.
7Tha hoiah a hangh moe, Kai hoi nang timaw asaenghaih oh? Jesu, kasang koek Sithaw Capa, Sithaw hmin hoiah tahmenhaih kang hnik, na pacaekthlaek hmah, tiah a naa.
7Y clamando á gran voz, dijo: ¿Qué tienes conmigo, Jesús, Hijo del Dios Altísimo? Te conjuro por Dios que no me atormentes.
8Jesu mah anih khaeah, Nang kaciim ai taqawk sae, kami takoh thung hoi tacawt ah, tiah a naa.
8Porque le decía: Sal de este hombre, espíritu inmundo.
9Anih mah to kami khaeah, Na hmin loe mi aa? tiah a dueng; to kami mah, Kaicae loe ka pop o parai pongah, ka hmin loe legion, tiah pathim pae.
9Y le preguntó: ¿Cómo te llamas? Y respondió diciendo: Legión me llamo; porque somos muchos.
10Nihcae to prae kangthla ah patoeh ving han ai ah, to kami mah Jesu khaeah tahmenhaih hnik pae khruek.
10Y le rogaba mucho que no le enviase fuera de aquella provincia.
11Mae hoi kazoi ah kalen parai ok pacahhaih ahmuen to oh.
11Y estaba allí cerca del monte una grande manada de puercos paciendo.
12Taqawknawk mah Anih khaeah, Ok takoh thungah ka kun o hanah, na patoeh halat ah, tiah tahmenhaih a hnik o.
12Y le rogaron todos los demonios, diciendo: Envíanos á los puercos para que entremos en ellos.
13Jesu mah nihcae to tacawtsak roep. Kaciim ai taqawknawk loe tacawt o moe, ok thungah akun o: oknawk loe tuipui bangah cawnh o tathuk moe, (to oknawk loe sang hnetto phak duih;) tuipui thungah uem o boih.
13Y luego Jesús se lo permitió. Y saliendo aquellos espíritus inmundos, entraron en los puercos, y la manada cayó por un despeñadero en la mar; los cuales eran como dos mil; y en la mar se ahogaron.
14Ok pacah kaminawk loe vangpui hoi vangta bangah cawnh o moe, to ah kaom hmuen kawng to a thuih pae o. Paroeai kaminawk loe to ah kaom hmuen to khet hanah caeh o.
14Y los que apacentaban los puercos huyeron, y dieron aviso en la ciudad y en los campos. Y salieron para ver qué era aquello que había acontecido.
15Jesu khae phak o naah, taqawk mah naeh ih legion tawn kami loe, khukbuen to angkhuk moe, palungha ta hoiah anghnut, anih to hnuk o naah, a zit o.
15Y vienen á Jesús, y ven al que había sido atormentado del demonio, y que había tenido la legión, sentado y vestido, y en su juicio cabal; y tuvieron miedo.
16Taqawk mah naeh ih kami hoi ok nuiah kaom hmuen hnu kaminawk mah kaminawk khaeah thuih pae o patoeng.
16Y les contaron los que lo habían visto, cómo había acontecido al que había tenido el demonio, y lo de los puercos.
17To pacoengah nihcae mah to prae to tacawt taak hanah, Anih khaeah tahmenhaih hnik o.
17Y comenzaron á rogarle que se fuese de los términos de ellos.
18Anih palong thungah akun tom naah, taqawk mah naeh ih kami mah Anih hnukah bang hanah tahmenhaih hnik.
18Y entrando él en el barco, le rogaba el que había sido fatigado del demonio, para estar con él.
19Toe Jesu mah bangsak ai, to kami khaeah, Nam puinawk khaeah, im ah caeh ah loe, Angraeng mah na nuiah, kawkrukmaw tahmenhaih tawnh moe, kalen parai hmuennawk to ang sak pae, tito thui ah, tiah a naa.
19Mas Jesús no le permitió, sino le dijo: Vete á tu casa, á los tuyos, y cuéntales cuán grandes cosas el Señor ha hecho contigo, y cómo ha tenido misericordia de ti.
20Anih loe caeh moe, Jesu mah kawkruk kalen hmuen maw anih hanah sak pae, tito Dekapolis ah a thuih: to naah kaminawk boih mah dawnrai o.
20Y se fué, y comenzó á publicar en Decápolis cuán grandes cosas Jesús había hecho con él: y todos se maravillaban.
21Jesu loe palong hoiah tuipui yaeh ah caeh moe, tuipui taengah oh, to naah paroeai kaminawk anih khaeah amkhueng o:
21Y pasando otra vez Jesús en un barco á la otra parte, se juntó á él gran compañía; y estaba junto á la mar.
22khenah, Jairu, tiah ahmin kaom, Sineko ukkung maeto angzoh; anih mah Jesu to hnuk naah, a khokkung ah tabok,
22Y vino uno de los príncipes de la sinagoga, llamado Jairo; y luego que le vió, se postró á sus pies,
23tahmenhaih a hnik, Ka canu ta loe duek tom boeh: tahmenhaih hoi angzo ah loe, a nuiah ban koeng pae rae ah, to tih nahaeloe anih to ngantui thai ueloe, hing tih, tiah a naa.
23Y le rogaba mucho, diciendo: Mi hija está á la muerte: ven y pondrás las manos sobre ella para que sea salva, y vivirá.
24To pongah Jesu loe anih hoi nawnto caeh; paroeai kaminawk loe ang-et hoiah anih hnukah bang o.
24Y fué con él, y le seguía gran compañía, y le apretaban.
25To naah saning hatlai hnetto athii kalong, nongpata maeto oh,
25Y una mujer que estaba con flujo de sangre doce años hacía,
26anih loe pop parai tuisi kop kaminawk khaeah caeh boeh moe, a tawnh ih phoisanawk doeh patoh boih boeh, toe hoikhang ai, a nung aep,
26Y había sufrido mucho de muchos médicos, y había gastado todo lo que tenía, y nada había aprovechado, antes le iba peor,
27to nongpata mah Jesu kawng to thaih naah, pop parai kaminawk salak hoiah anih hnukah caeh moe, anih ih kahni to sui.
27Como oyó hablar de Jesús, llegó por detrás entre la compañía, y tocó su vestido.
28Anih ih kahni to ka sui nahaeloe, ngan ka tui tih, tiah a poek.
28Porque decía: Si tocare tan solamente su vestido, seré salva.
29To naah kalong athii to khap roep; a nathaih hoih boih boeh, tiah a takpum ah panoekhaih to tawnh roep.
29Y luego la fuente de su sangre se secó; y sintió en el cuerpo que estaba sana de aquel azote.
30Jesu mah a takpum thung hoiah sakthaihaih tacawt boeh, tiah panoek roep naah, pop parai kaminawk khaeah angqoi moe, mi maw kai ih kahni kasui? tiah a dueng.
30Y luego Jesús, conociendo en sí mismo la virtud que había salido de él, volviéndose á la compañía, dijo: ¿Quién ha tocado mis vestidos?
31A hnukbang kaminawk mah anih khaeah, Pop parai kaminawk mah ang et o, tito na panoek to mah, Kai sui kami loe mi maw? tiah na thuih, tiah a naa o.
31Y le dijeron sus discípulos: Ves que la multitud te aprieta, y dices: ¿Quién me ha tocado?
32Anih mah to tiah kasui nongpata to panoek hanah angqoi moe, a khet khing.
32Y él miraba alrededor para ver á la que había hecho esto.
33To nongpata mah a nuiah kaom hmuen to panoek naah, a zit moe, tasoeh takuenhaih hoiah anih khokkung ah tabok pacoengah, kaom tangtang hmuennawk to a thuih pae boih.
33Entonces la mujer, temiendo y temblando, sabiendo lo que en sí había sido hecho, vino y se postró delante de él, y le dijo toda la verdad.
34Jesu mah nongpata khaeah, Ka canu na tanghaih mah ang hoisak boeh; kamongta ah caeh ah, na nathaih to hoih lai nasoe, tiah a naa.
34Y él le dijo: Hija, tu fe te ha hecho salva: ve en paz, y queda sana de tu azote.
35To tiah anih mah lokthuih li naah, Sineko ukkung Jairu ih im hoiah thoemto kaminawk loe angzoh o moe, Na canu loe duek boeh: tih hanah Patukkung to raihaih na paek khing loe? tiah a naa o.
35Hablando aún él, vinieron de casa del príncipe de la sinagoga, diciendo: Tu hija es muerta; ¿para qué fatigas más al Maestro?
36Jesu mah to lok to thaih naah, anih mah Sineko ukkung khaeah, Zii hmah, tanghaih khue mah tawn ah, tiah a naa.
36Mas luego Jesús, oyendo esta razón que se decía, dijo al príncipe de la sinagoga: No temas, cree solamente.
37Anih mah mi kawbaktih doeh a hnukah bangsak ai, Piter, Jakob hoi Jakob amnawk Johan khue to a kawk.
37Y no permitió que alguno viniese tras él sino Pedro, y Jacobo, y Juan hermano de Jacobo.
38Sineko ukkung im ah a phak o naah loe, palungset hoi kaqah pop parai kaminawk to a hnuk.
38Y vino á casa del príncipe de la sinagoga, y vió el alboroto, los que lloraban y gemían mucho.
39Anih loe imthung ah akun, nihcae khaeah, Tikhoe hae tiah palungset hoiah na qah o loe? Nawkta loe dueh ai, iih ni a iih, tiah a naa.
39Y entrando, les dice: ¿Por qué alborotáis y lloráis? La muchacha no es muerta, mas duerme.
40To naah nihcae mah anih to pahnui o thuih. Anih mah to ah kaom kaminawk to tasa bangah tacawtsak boih moe, nawkta ih amno hoi ampa, angmah hoi nawnto kaom kaminawk to nawkta pasonghaih ahmuen ah a caeh haih.
40Y hacían burla de él: mas él, echados fuera todos, toma al padre y á la madre de la muchacha, y á los que estaban con él, y entra donde la muchacha estaba.
41Nawkta to ban ah sui moe, anih khaeah, Talitha kumi, tiah a naa; a thuih koehhaih loe, Nawkta ta, angthawk lai ah, tiah kang naa, tih haih ih ni.
41Y tomando la mano de la muchacha, le dice: Talitha cumi; que es, si lo interpretares: Muchacha, á ti digo, levántate.
42Akra ai ah nongpata ta loe angthawk moe, lam a caeh; nongpata loe saning hatlai hnetto oh boeh. To ah kaom kaminawk loe paroeai dawnrai o.
42Y luego la muchacha se levantó, y andaba; porque tenía doce años. Y se espantaron de grande espanto.
43Anih mah to ah kaom kaminawk khaeah minawk panoek o sak hmah, tiah acoehaih a paek; to pacoengah nongpata ta hanah caaknaek to paek oh, tiah a naa.
43Mas él les mandó mucho que nadie lo supiese, y dijo que le diesen de comer.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.