Mark 8
World English BibleTranslation
World English Bible
Freedom Bible (Thai)
1In those days, when there was a very great multitude, and they had nothing to eat, Jesus called his disciples to himself and said to them,
1ในวันเหล่านั้น เมื่อมีฝูงชนจำนวนมากอีก และพวกเขาไม่มีอะไรกิน พระเยซูเรียกสาวกมาหา และกล่าวกับพวกเขาว่า
2“I have compassion on the multitude, because they have stayed with me now three days and have nothing to eat.
2“เราสงสารฝูงชน เพราะพวกเขาอยู่กับเรามาสามวันแล้ว และไม่มีอะไรกิน
3If I send them away fasting to their home, they will faint on the way, for some of them have come a long way.”
3ถ้าเราให้พวกเขากลับบ้านทั้งที่ยังไม่ได้กินอะไร พวกเขาจะหมดแรงระหว่างทาง เพราะบางคนมาจากที่ไกล”
4His disciples answered him, “From where could one satisfy these people with bread here in a deserted place?”
4สาวกของพระองค์ตอบว่า “ในที่เปลี่ยวอย่างนี้ จะหาขนมปังจากไหนมาให้คนเหล่านี้กินจนอิ่ม?”
5He asked them, “How many loaves do you have?” They said, “Seven.”
5พระองค์ถามพวกเขาว่า “พวกคุณมีขนมปังกี่ก้อน?” พวกเขาตอบว่า “เจ็ดก้อน”
6He commanded the multitude to sit down on the ground, and he took the seven loaves. Having given thanks, he broke them and gave them to his disciples to serve, and they served the multitude.
6พระองค์สั่งฝูงชนให้นั่งลงบนพื้น แล้วหยิบขนมปังเจ็ดก้อน กล่าวขอบพระคุณ หักขนมปัง และส่งให้สาวกเอาไปแจก สาวกก็แจกให้ฝูงชน
7They also had a few small fish. Having blessed them, he said to serve these also.
7พวกเขายังมีปลาตัวเล็ก ๆ อยู่อีกไม่กี่ตัว พระองค์กล่าวคำอวยพรแล้วสั่งให้เอาปลาเหล่านั้นไปแจกด้วย
8They ate and were filled. They took up seven baskets of broken pieces that were left over.
8พวกเขากินจนอิ่ม และเก็บเศษอาหารที่เหลือได้เจ็ดตะกร้า
9Those who had eaten were about four thousand. Then he sent them away.
9คนที่กินมีประมาณสี่พันคน แล้วพระองค์ให้พวกเขาแยกย้ายกลับไป
10Immediately he entered into the boat with his disciples and came into the region of Dalmanutha.
10ทันทีนั้น พระองค์ลงเรือพร้อมกับสาวก และมาถึงเขตดัลมานูธา
11The Pharisees came out and began to question him, seeking from him a sign from heaven and testing him.
11พวกฟาริสีออกมาและเริ่มโต้เถียงกับพระองค์ โดยขอหมายสำคัญจากสวรรค์เพื่อทดสอบพระองค์
12He sighed deeply in his spirit and said, “Why does this generation seek a sign? Most certainly I tell you, no sign will be given to this generation.”
12พระองค์ถอนใจอย่างลึกในจิตวิญญาณของพระองค์ และกล่าวว่า “ทำไมคนรุ่นนี้ จึงแสวงหาหมายสำคัญ? เราบอกความจริงแก่พวกคุณว่า จะไม่มีหมายสำคัญใดให้แก่คนรุ่นนี้”
13He left them, and again entering into the boat, departed to the other side.
13แล้วพระองค์ละพวกเขาไว้ ขึ้นเรืออีกครั้ง และออกไปยังอีกฝั่งหนึ่ง
14They forgot to take bread; and they didn’t have more than one loaf in the boat with them.
14สาวกลืมเอาขนมปังไป และในเรือพวกเขามีขนมปังอยู่เพียงก้อนเดียว
15He warned them, saying, “Take heed: beware of the yeast of the Pharisees and the yeast of Herod.”
15พระองค์เตือนพวกเขาว่า “จงระวัง จงระวังเชื้อแป้งของพวกฟาริสีและเชื้อแป้งของเฮโรด”
16They reasoned with one another, saying, “It’s because we have no bread.”
16พวกเขาจึงถกกันว่า “เป็นเพราะพวกเราไม่มีขนมปัง”
17Jesus, perceiving it, said to them, “Why do you reason that it’s because you have no bread? Don’t you perceive yet or understand? Is your heart still hardened?
17พระเยซูรู้ว่าพวกเขากำลังถกกันเรื่องนี้ จึงกล่าวกับพวกเขาว่า “ทำไมพวกคุณจึงถกกันว่าเป็นเพราะไม่มีขนมปัง? พวกคุณยังไม่รับรู้หรือยังไม่เข้าใจอีกหรือ? ใจของพวกคุณยังแข็งกระด้างอยู่หรือ?
18Having eyes, don’t you see? Having ears, don’t you hear? Don’t you remember?
18มีตาแล้วยังไม่เห็นหรือ? มีหูแล้วยังไม่ได้ยินหรือ? พวกคุณจำไม่ได้หรือ?
19When I broke the five loaves among the five thousand, how many baskets full of broken pieces did you take up?” They told him, “Twelve.”
19ตอนที่เราหักขนมปังห้าก้อนให้คนห้าพันคน พวกคุณเก็บเศษขนมปังได้เต็มกี่ตะกร้า?” พวกเขาตอบว่า “สิบสอง”
20“When the seven loaves fed the four thousand, how many baskets full of broken pieces did you take up?” They told him, “Seven.”
20“แล้วตอนที่ขนมปังเจ็ดก้อนเลี้ยงคนสี่พันคน พวกคุณเก็บเศษอาหารได้เต็มกี่ตะกร้า?” พวกเขาตอบว่า “เจ็ด”
21He asked them, “Don’t you understand yet?”
21พระองค์ถามพวกเขาว่า “พวกคุณยังไม่เข้าใจอีกหรือ?”
22He came to Bethsaida. They brought a blind man to him and begged him to touch him.
22พระองค์มาถึงเบธไซดา ผู้คนพาชายตาบอดคนหนึ่งมาหาพระองค์ และวิงวอนขอให้พระองค์แตะเขา
23He took hold of the blind man by the hand, and brought him out of the village. When he had spat on his eyes, and laid his hands on him, he asked him if he saw anything.
23พระองค์จับมือชายตาบอดและพาเขาออกไปนอกหมู่บ้าน แล้วบ้วนน้ำลายลงบนตาของเขา วางมือบนเขา และถามว่าเขามองเห็นอะไรบ้างหรือไม่
24He looked up, and said, “I see men, but I see them like walking trees.”
24ชายนั้นเงยหน้าขึ้นและตอบว่า “เห็นคน แต่ดูเหมือนต้นไม้กำลังเดิน”
25Then again he laid his hands on his eyes. He looked intently, and was restored, and saw everyone clearly.
25แล้วพระองค์วางมือบนตาของเขาอีกครั้ง เขาเพ่งมอง สายตาก็กลับคืนมา และมองเห็นทุกคนอย่างชัดเจน
26He sent him away to his house, saying, “Don’t enter into the village, nor tell anyone in the village.”
26พระองค์ส่งเขากลับบ้าน โดยกล่าวว่า “อย่าเข้าไปในหมู่บ้าน และอย่าบอกใครในหมู่บ้าน”
27Jesus went out, with his disciples, into the villages of Caesarea Philippi. On the way he asked his disciples, “Who do men say that I am?”
27พระเยซูกับสาวกออกไปยังหมู่บ้านต่าง ๆ ในเขตซีซารียาฟีลิปปี ระหว่างทาง พระองค์ถามสาวกว่า “ผู้คนพูดว่าเราเป็นใคร?”
28They told him, “John the Baptizer, and others say Elijah, but others, one of the prophets.”
28พวกเขาตอบว่า “บางคนว่าเป็นยอห์นผู้ทำพิธีบัพติศมา บางคนว่าเป็นเอลียาห์ และบางคนว่าเป็นผู้เผยพระวจนะคนหนึ่ง”
29He said to them, “But who do you say that I am?” Peter answered, “You are the Christ.”
29พระองค์ถามพวกเขาว่า “แล้วพวกคุณล่ะ พูดว่าเราเป็นใคร?” เปโตรตอบว่า “ท่านคือพระคริสต์”
30He commanded them that they should tell no one about him.
30พระองค์กำชับพวกเขาไม่ให้บอกใครเรื่องพระองค์
31He began to teach them that the Son of Man must suffer many things, and be rejected by the elders, the chief priests, and the scribes, and be killed, and after three days rise again.
31พระองค์เริ่มสอนพวกเขาว่า บุตรมนุษย์ต้องทนทุกข์หลายอย่าง ถูกพวกผู้อาวุโส หัวหน้าปุโรหิต และอาลักษณ์ปฏิเสธ ถูกฆ่า และหลังจากสามวันจะฟื้นขึ้นมา
32He spoke to them openly. Peter took him and began to rebuke him.
32พระองค์กล่าวเรื่องนี้อย่างเปิดเผย เปโตรจึงพาพระองค์แยกออกไปและเริ่มตำหนิพระองค์
33But he, turning around and seeing his disciples, rebuked Peter, and said, “Get behind me, Satan! For you have in mind not the things of God, but the things of men.”
33แต่พระองค์หันกลับมา มองสาวกของพระองค์ แล้วตำหนิเปโตรว่า “ถอยไปอยู่ข้างหลังเรา ซาตาน! เพราะสิ่งที่เจ้าใส่ใจไม่ใช่เรื่องของพระเจ้า แต่เป็นเรื่องของมนุษย์”
34He called the multitude to himself with his disciples and said to them, “Whoever wants to come after me, let him deny himself, and take up his cross, and follow me.
34พระองค์เรียกฝูงชนกับสาวกของพระองค์มา และกล่าวกับพวกเขาว่า “ถ้าใครต้องการตามเรามา ให้เขาปฏิเสธตนเอง แบกกางเขนของตน และตามเรามา
35For whoever wants to save his life will lose it; and whoever will lose his life for my sake and the sake of the Good News will save it.
35เพราะผู้ใดต้องการรักษาชีวิตของตนไว้ จะสูญเสียชีวิตนั้น แต่ผู้ใดสูญเสียชีวิตของตนเพราะเราและเพราะข่าวดี จะรักษาชีวิตนั้นไว้
36For what does it profit a man to gain the whole world and forfeit his life?
36เพราะคนหนึ่งจะได้ประโยชน์อะไร ถ้าได้ทั้งโลกแต่ต้องสูญเสียชีวิตของตน?
37For what will a man give in exchange for his life?
37หรือคนหนึ่งจะเอาอะไรมาแลกกับชีวิตของตน?
38For whoever will be ashamed of me and of my words in this adulterous and sinful generation, the Son of Man also will be ashamed of him when he comes in his Father’s glory with the holy angels.”
38เพราะผู้ใดอับอายเพราะเราและคำพูดของเราในหมู่คนรุ่นนี้ที่ล่วงประเวณีและเต็มไปด้วยบาป บุตรมนุษย์ก็จะอับอายเพราะผู้นั้นด้วย เมื่อมาในพระสิริของพระบิดาพร้อมกับเหล่าทูตสวรรค์บริสุทธิ์”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.