Ӂенеза 31
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic scriptTranslation
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
Diodati Bibbia 1885
1Иаков а аузит ворбеле фиилор луй Лабан, каре зичяу: „Иаков а луат тот че ера ал татэлуй ностру ши ку аверя татэлуй ностру шь-а агонисит ел тоатэ богэция ачаста.”
1OR egli udì le parole de' figliuoli di Labano, che dicevano: Giacobbe ha tolto a nostro padre tutto il suo avere; e di quello ch' era di nostra padre, egli ha acquistata tutta questa dovizia.
2Иаков с-а уйтат ши ла фаца луй Лабан ши ятэ кэ еа ну май ера ка ынаинте.
2Giacobbe ancora vide che la faccia di Labano non era verso lui qual soleva esser per addietro.
3Атунч, Домнул а зис луй Иаков: „Ынтоарче-те ын цара пэринцилор тэй ши ын локул тэу де наштере, ши Еу вой фи ку тине.”
3E il Signore disse a Giacobbe: Ritornatene al paese de' tuoi, ed al tuo luogo natio, ed io sarò teco.
4Иаков а тримис де а кемат пе Рахела ши пе Лея ла кымп, ла турма луй.
4E Giacobbe mandò a chiamar Rachele e Lea, a' campi, presso della sua greggia.
5Ел ле-а зис: „Дупэ фаца татэлуй востру, вэд бине кэ ел ну май есте ка ынаинте, дар Думнезеул татэлуй меу а фост ку мине.
5E disse loro: Io veggo che la faccia di vostro padre non è inverso me qual soleva esser per addietro; e pur l'Iddio di mio padre è stato meco.
6Вой ыншивэ штиць кэ ам служит татэлуй востру ку тоатэ путеря мя.
6E voi sapete che ho servito a vostro padre di tutto il mio potere.
7Ши татэл востру м-а ыншелат: де зече орь мь-а скимбат симбрия, дар Думнезеу ну й-а ынгэдуит сэ мэ пэгубяскэ.
7Ma egli mi ha ingannato, e m'ha cambiato il mio salario dieci volte; ma Iddio non gli ha permesso di farmi alcun danno.
8Чи кынд зичя ел: ‘Меий пестриць сэ фие симбрия та’, тоате оиле фэчяу мей пестриць. Ши кынд зичя: ‘Меий бэлцаць сэ фие симбрия та’, тоате оиле фэчяу мей бэлцаць.
8Se egli diceva così: Le macchiate saranno il tuo salario, tutta la greggia figliava parti macchiati; e se diceva così: Le vergate saranno il tuo salario, tutta la greggia figliava parti vergati.
9Думнезеу а луат астфел тоатэ турма татэлуй востру ши мь-а дат-о мие.
9E Iddio ha tolto il bestiame a vostro padre, e me lo ha dato.
10Пе время кынд се ынфербынтау оиле, еу ам ридикат окий ши ам вэзут ын вис кэ цапий ши бербечий каре сэряу пе капре ши пе ой ерау бэлцаць, пестриць ши сеинь.
10Ed avvenne una volta , al tempo che le pecore entrano in calore, che io alzai gli occhi, e vidi in sogno che i becchi ed i montoni che ammontavano le pecore e le capre, erano vergati, macchiati e grandinati.
11Ши Ынӂерул луй Думнезеу мь-а зис ын вис: ‘Иакове!’ ‘Ятэ-мэ’, ам рэспунс еу.
11E l'angelo di Dio mi disse in sogno: Giacobbe. Ed io dissi: Eccomi.
12Ел а зис: ‘Ридикэ окий ши привеште: тоць цапий ши бербечий каре сар пе капре ши пе ой сунт бэлцаць, пестриць ши сеинь, кэч ам вэзут тот че ць-а фэкут Лабан.
12Ed egli disse: Alza ora gli occhi, e vedi tutti i becchi e i montoni, che ammontano le capre e le pecore, come son tutti vergati, macchiati, e grandinati; perciocchè io ho veduto tutto quello che Labano ti fa.
13Еу сунт Думнезеул дин Бетел, унде ай унс ун стылп де адучере аминте, унде Мь-ай фэкут о журуинцэ. Акум, скоалэ-те, ешь дин цара ачаста ши ынтоарче-те ын цара та де наштере.’”
13Io son l'Iddio di Betel, dove tu ugnesti quel piliere, e dove tu mi facesti quel voto; ora levati, e partiti di questo paese, e ritornatene nel tuo natio paese.
14Рахела ши Лея ау рэспунс ши й-ау зис: „Май авем ной оаре парте ши моштенире ын каса татэлуй ностру?
14E Rachele e Lea risposero, e dissero: Abbiamo noi più alcuna parte od eredità in casa di nostro padre?
15Ну сунтем ной оаре привите де ел ка ниште стрэине, фииндкэ не-а вындут ши не-а мынкат ши баний?
15Non fummo noi da lui reputate straniere, quando egli ci vendette? ed oltre a ciò egli ha tutti mangiati i nostri danari.
16Тоатэ богэция пе каре а луат-о Думнезеу де ла татэл ностру есте а ноастрэ ши а копиилор ноштри. Фэ акум тот че ць-а спус Думнезеу.”
16Conciossiachè tutte queste facoltà che Iddio ha tolte a nostro padre, già fosser nostre e de' nostri figliuoli; ora dunque fa' pur tutto quello che Iddio ti ha detto.
17Иаков с-а скулат ши а пус пе копиий ши невестеле сале кэларе пе кэмиле.
17E Giacobbe si levò, e mise i suoi figliuoli e le sue mogli in su de' cammelli.
18Шь-а луат тоатэ турма ши тоате авериле пе каре ле авя, турма пе каре о агонисисе ын Падан-Арам, ши а плекат ла татэл сэу Исаак, ын цара Канаан.
18E ne menò tutto il suo bestiame, e tutte le sue facoltà ch'egli avea acquistate; il bestiame ch'egli avea acquistato in Paddan-aram per venirsene nel paese di Canaan, ad Isacco suo padre.
19Пе кынд Лабан се дусесе сэ-шь тундэ оиле, Рахела а фурат идолий татэлуй сэу,
19Or Labano se n'era andato a tondere le sue pecore; e Rachele rubò gl'idoli di suo padre.
20ши Иаков а ыншелат пе Лабан, Арамеул, кэч ну л-а ынштиинцат де фуга са.
20E Giacobbe si partì furtivamente da Labano, Sirio; perciocchè egli non gliel dichiarò; conciossiachè egli se ne fuggisse.
21А фуӂит астфел ку тот че авя; с-а скулат, а трекут рыул (Еуфрат) ши с-а ындрептат спре мунтеле Галаад.
21Egli adunque se ne fuggì, con tutto quello ch'egli avea; e si levò, e passò il Fiume, e si dirizzò verso il monte di Galaad.
22А трея зи, ау дат де весте луй Лабан кэ Иаков а фуӂит.
22E il terzo giorno appresso fu rapportato a Labano, che Giacobbe se n'era fuggito.
23Лабан а луат ку ел пе фраций сэй, л-а урмэрит кале де шапте зиле ши л-а ажунс ла мунтеле Галаад.
23Allora egli prese seco i suoi fratelli, e lo perseguì per sette giornate di cammino; e lo raggiunse al monte di Galaad.
24Дар Думнезеу С-а арэтат ноаптя ын вис луй Лабан, Арамеул, ши й-а зис: „Фереште-те сэ спуй о ворбэ ря луй Иаков!”
24Ma Iddio venne a Labano, Sirio, in sogno di notte, e gli disse: Guardati che tu non venga a parole con Giacobbe, nè in bene, nè in male.
25Лабан а ажунс дар пе Иаков. Иаков ышь ынтинсесе кортул пе мунте; Лабан шь-а ынтинс ши ел кортул ку фраций луй пе мунтеле Галаад.
25Labano adunque raggiunse Giacobbe. E Giacobbe avea tesi i suoi padiglioni in sul monte; e Labano, co' suoi fratelli, tese parimente i suoi nel monte di Galaad.
26Атунч, Лабан а зис луй Иаков: „Че-ай фэкут? Пентру че м-ай ыншелат ши мь-ай луат фетеле ка пе ниште роабе луате ку сабия?
26E Labano disse a Giacobbe: Che hai tu fatto, partendoti da me furtivamente, e menandone le mie figliuole come prigioni di guerra?
27Пентру че ай фуӂит пе аскунс, м-ай ыншелат ши ну мь-ай дат де штире? Те-аш фи лэсат сэ плечь ын мижлокул веселией ши ал кынтечелор, ын сунет де тимпане ши алэутэ.
27Perchè ti sei fuggito celatamente, e ti sei furtivamente partito da me, e non me l'hai fatto assapere? ed io ti avrei accommiatato con allegrezza e con canti, con tamburi e con cetere.
28Ну мь-ай ынгэдуит нич мэкар сэ-мь сэрут непоций ши фетеле! Ка ун небун ай лукрат.
28E non mi hai pur permesso di baciare i miei figliuoli e le mie figliuole; ora tu hai stoltamente fatto.
29Мына мя есте дестул де таре ка сэ вэ фак рэу, дар Думнезеул татэлуй востру мь-а зис ын ноаптя трекутэ: ‘Фереште-те сэ спуй о ворбэ ря луй Иаков!’
29E' sarebbe in mio potere di farvi del male; ma l'Iddio del padre vostro mi parlò la notte passata, dicendo: Guardati che tu non venga a parole con Giacobbe, nè in bene, nè in male.
30Дар акум, одатэ че ай плекат, пентру кэ те топешть де дор дупэ каса татэлуй тэу, де че мь-ай фурат думнезеий мей?”
30Ora dunque, siitene pure andato, poichè del tutto bramavi la casa di tuo padre; ma , perchè hai tu rubati i miei dii?
31Дрепт рэспунс, Иаков а зис луй Лабан: „Ам фуӂит, фииндкэ мь-ера фрикэ, гындинду-мэ кэ поате ымь вей луа ынапой фетеле тале.
31E Giacobbe rispose, e disse a Labano: Io me ne son così andato , perchè io avea paura; perciocchè io diceva che mi conveniva guardar che talora tu non rapissi le tue figliuole d'appresso a me.
32Дар сэ пярэ ачела ла каре ыць вей гэси думнезеий тэй! Ын фаца фрацилор ноштри, черчетязэ ши везь че-й ла мине дин але тале, ши я-ци-л.” Иаков ну штия кэ Рахела ый фурасе.
32Colui, appo il quale tu avrai trovati i tuoi dii, non sia lasciato vivere; riconosci, in presenza de' nostri fratelli, se vi è nulla del tuo appo me, e prendite lo . Or Giacobbe non sapeva che Rachele avesse rubati quegl'iddii.
33Лабан а интрат ын кортул луй Иаков, ын кортул Леей, ын кортул челор доуэ роабе ши н-а гэсит нимик. А ешит дин кортул Леей ши а интрат ын кортул Рахелей.
33Labano adunque entrò nel padiglione di Giacobbe, e nel padiglione di Lea, e nel padiglione delle due serve, e non li trovò; ed uscito del padiglione di Lea, entrò nel padiglione di Rachele.
34Рахела луасе идолий, ый пусесе суб самарул кэмилей ши шезусе дясупра. Лабан а скоточит тот кортул, дар н-а гэсит нимик.
34Ma Rachele avea presi quegl'idoli, e li avea messi dentro l'arnese d'un cammello, e s'era posta a sedere sopra essi; e Labano frugò tutto il padiglione, e non li trovò.
35Еа а зис татэлуй сэу: „Домнул меу, сэ ну те суперь дакэ ну мэ пот скула ынаинтя та, кэч мь-а венит рындуяла фемеилор.” А кэутат песте тот, дар н-а гэсит идолий.
35Ed ella disse a suo padre: Non prenda il mio signore sdegno, ch'io non posso levarmi su davanti a te; perciocchè io ho quello che sogliono aver le donne. Egli adunque investigò, ma non trovò quegl'idoli.
36Иаков с-а мыният ши а чертат пе Лабан. А луат дин ноу кувынтул ши й-а зис: „Каре есте нелеӂюиря мя ши каре есте пэкатул меу, де мэ урмэрешть ку атыта ынвершунаре?
36E Giacobbe si adirò, e contese con Labano, e gli parlò, e gli disse: Qual misfatto, o qual peccato ho io commesso, che tu mi abbi così ardentemente perseguito?
37Мь-ай скормонит тоате лукруриле ши че ай гэсит дин лукруриле дин каса та? Скоате-ле аич, ынаинтя фрацилор мей ши фрацилор тэй, ка сэ жудече ей ынтре ной амындой!
37Poichè tu hai frugate tutte le mie masserizie, che hai tu trovato di tutte le masserizie di casa tua? metti lo qui davanti a' tuoi e miei fratelli, acciocchè giudichino chi di noi due ha ragione.
38Ятэ, ам стат ла тине доуэзечь де ань; оиле ши капреле ну ци с-ау стырпит ши н-ам мынкат бербечь дин турма та.
38Già son vent'anni ch'io sono stato teco; le tue pecore e le tue capre non hanno disperduto, ed io non ho mangiati i montoni della tua greggia.
39Ну ць-ам адус акасэ вите сфышияте де фяре: еу ынсумь те-ам деспэгубит пентру еле; ымь черяй ынапой че ми се фура зиуа сау че ми се фура ноаптя.
39Io non ti ho portato ciò ch'era lacerato; io l'ho pagato; tu me lo hai ridomandato: come ancora se alcuna cosa era stata rubata di giorno o di notte.
40Зиуа мэ топям де кэлдурэ, яр ноаптя мэ прэпэдям де фриг ши-мь фуӂя сомнул де пе окь.
40Io mi son portato in maniera che il caldo mi consumava di giorno, e di notte il gelo, e il sonno mi fuggiva dagli occhi.
41Ятэ, доуэзечь де ань ам стат ын каса та, ць-ам служит пайспрезече ань пентру челе доуэ фете але тале ши шасе ань пентру турма та ши де зече орь мь-ай скимбат симбрия.
41Già son vent'anni ch' io sono in casa tua, io ti ho servito quattordici anni per le tue due figliuole, e sei anni per le tue pecore; e tu mi hai mutato il mio salario dicei volte.
42Дакэ н-аш фи авут ку мине пе Думнезеул татэлуй меу, пе Думнезеул луй Авраам, пе Ачела де каре се теме Исаак, мь-ай фи дат друмул акум ку мыниле гоале. Дар Думнезеу а вэзут суферинца мя ши остеняла мынилор меле ши ерь ноапте а ростит жудеката.”
42Se l'Iddio di mio padre, l'Iddio di Abrahamo, e il terrore d'Isacco, non fosse stato meco, certo tu mi avresti ora rimandato voto. Iddio ha veduta la mia afflizione, e la fatica delle mie mani: e però la notte passata ne ha data la sentenza.
43Дрепт рэспунс, Лабан а зис луй Иаков: „Фийчеле ачестя сунт фийчеле меле, копиий ачештя сунт копиий мей, турма ачаста есте турма мя ши тот че везь есте ал меу. Ши че пот фаче еу азь пентру фийчеле меле сау пентру копиий лор пе каре й-ау нэскут?
43Labano rispose a Giacobbe, e gli disse: Queste figliuole son mie figliuole, e questi figliuoli son miei figliuoli, e queste pecore son mie pecore, e tutto quello che tu vedi è mio; e che farei io oggi a queste mie figliuole, ovvero a' lor figliuoli che esse hanno partoriti?
44Вино сэ фачем амындой ун легэмынт, ши легэмынтул ачеста сэ служяскэ де мэртурие ынтре мине ши тине!”
44Ora dunque, vieni, facciam patto insieme, tu ed io; e sia ciò per testimonianza fra me e te.
45Иаков а луат о пятрэ ши а пус-о ка стылп де адучере аминте.
45E Giacobbe prese una pietra, e la rizzò per un piliere.
46Иаков а зис фрацилор сэй: „Стрынӂець петре.” Ей ау стрынс петре ши ау фэкут о мовилэ, ши ау мынкат аколо пе мовилэ.
46E Giacobbe disse a' suoi fratelli: Raccogliete delle pietre. Ed essi presero delle pietre, e ne fecero un mucchio, e mangiarono quivi.
47Лабан а нумит-о Иегар-Сахадута, ши Иаков а нумит-о Галед.
47E Labano chiamò quel mucchio Iegar-sahaduta; e Giacobbe gli pose nome Galed.
48Лабан а зис: „Мовила ачаста сэ служяскэ азь де мэртурие ынтре мине ши тине!” Де ачея й-ау пус нумеле Галед.
48E Labano disse: Questo mucchio è oggi testimonio fra me e te; perciò fu nominato Galed:
49Се май нумеште ши Мицпа, пентру кэ Лабан а зис: „Домнул сэ вегезе асупра мя ши асупра та кынд не вом перде дин ведере унул пе алтул.
49ed anche Mispa; perciocchè Labano disse: Il Signore riguardi fra te e me, quando non ci potremo vedere l'un l'altro.
50Дакэ вей асупри пе фетеле меле ши дакэ вей май луа ши алте невесте афарэ де фетеле меле, я бине сяма кэ ну ун ом ва фи ку ной, чи Думнезеу ва фи мартор ынтре мине ши тине.”
50Se tu affliggi le mie figliuole, ovvero, se tu prendi altre mogli oltre alle mie figliuole, non un uomo è testimonio fra noi; vedi: Iddio è testimonio fra me e te.
51Лабан а зис луй Иаков: „Ятэ мовила ачаста ши ятэ стылпул ачеста пе каре л-ам ридикат ынтре мине ши тине.
51Labano, oltre a ciò, disse a Giacobbe: Ecco questo mucchio che io ho ammonticchiato, ed ecco questo piliere fra me e te.
52Мовила ачаста сэ фие марторэ ши стылпул ачеста сэ фие мартор кэ нич еу ну вой трече ла тине песте мовила ачаста ши нич ту ну вей трече ла мине песте мовила ачаста ши песте стылпул ачеста, ка сэ не фачем рэу.
52Questo mucchio sarà testimonio, e questo piliere ancora sarà testimonio, che nè io non passerò questo mucchio per andare a te, nè tu non passerai questo mucchio e questo piliere, per venire a me, per male.
53Думнезеул луй Авраам ши ал луй Нахор, Думнезеул татэлуй лор сэ жудече ынтре ной.” Иаков а журат пе Ачела де каре се темя Исаак.
53L'Iddio di Abrahamo, e l'Iddio di Nahor, l'Iddio del padre loro, sieno giudici fra noi. Ma Giacobbe giurò per lo terrore d'Isacco, suo padre.
54Иаков а адус о жертфэ пе мунте ши а пофтит пе фраций луй сэ мэнынче; ей ау мынкат ши ау рэмас тоатэ ноаптя пе мунте.
54E Giacobbe sacrificò un sacrificio in su quel monte, e chiamò i suoi fratelli a mangiar del pane. Essi adunque mangiarono del pane, e dimorarono quella notte in su quel monte.
55Лабан с-а скулат дис-де-диминяцэ, шь-а сэрутат непоций ши фетеле ши й-а бинекувынтат. Апой а плекат ши с-а ынторс ла локуинца луй.
55E la mattina, Labano si levò a buon'ora, e baciò le sue figliuole, e i suoi figliuoli, e li benedisse. Poi se ne andò, e ritornò al suo luogo.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.