Cantares de Salomão 7
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Septuagint (Brenton Greek text, with Apocrypha)
1Como são lindos os seus pés nas sandálias, filha do príncipe! As curvas de suas coxas são como joias, obra das mãos de um artífice habilidoso.
1Ἐπίστρεφε ἐπίστρεφε ἡ Σουναμίτις· ἐπίστρεφε ἐπίστρεφε, καὶ ὀφόμεθα ἐν σοί. Τί ὄψεσθε ἐν τῇ Σουναμίτιδι; ἡ ἐρχομένη ὡς χοροὶ τῶν παρεμβολῶν.
2Seu ventre é como uma taça redonda, onde nunca falta o vinho misturado. Sua cintura é como um monte de trigo, cercado de lírios.
2Ὡραιώθησαν διαβήματά σου ἐν ὑποδήμασί σου, θύγατερ ναδάβ· ῥυθμοὶ μηρῶν ὅμοιοι ὁρμίσκοις, ἔργον τεχνίτου.
3Seus dois seios são como duas crias de gazela, gêmeos de uma corça.
3Ὀμφαλός σου κρατὴρ τορευτὸς, μὴ ὑστερούμενος κράμα· κοιλία σου θημωνία σίτου πεφραγμένη ἐν κρίνοις.
4Seu pescoço é como uma torre de marfim. Seus olhos são como os tanques em Hesbom, junto à porta de Bate-Rabim. Seu nariz é como a torre do Líbano, que olha para Damasco.
4Δύο μαστοί σου, ὡς δύο νεβροὶ δίδυμοι δορκάδος.
5Sua cabeça se ergue como o Carmelo. O cabelo da sua cabeça é como a púrpura. O rei está cativo em suas tranças.
5Ὁ τράχηλός σου ὡς πύργος ἐλεφάντινος· οἱ ὀφθαλμοί σου ὡς λίμναι ἐν Ἐσεβὼν, ἐν πύλαις θυγατρὸς πολλῶν· μυκτήρ σου, ὡς πύργος τοῦ Λιβάνου σκοπεύων πρόσωπον Δαμασκοῦ.
6Como você é linda e como é agradável, ó amor, com as suas delícias!
6Κεφαλή σου ἐπὶ σὲ ὡς Κάρμηλος, καὶ πλόκιον κεφαλῆς σου ὡς πορφύρα· βασιλεὺς δεδεμένος ἐν παραδρομαῖς.
7Esta sua estatura é como a de uma palmeira, e os seus seios como os seus frutos.
7Τί ὡραιώθης, καὶ τί ἡδύνθης ἀγάπη;
8Eu disse: “Subirei na palmeira. Segurarei os seus frutos.” Que os seus seios sejam como os cachos da videira, o aroma do seu hálito como o de maçãs.
8ἐν τρυφαῖς σου τοῦτο μέγεθός σου· ὡμοιώθης τῷ φοίνικι, καὶ οἱ μαστοί σου τοῖς βότρυσιν.
9Sua boca é como o melhor vinho, que desce suavemente para o meu amado, deslizando pelos lábios dos que dormem.
9Εἶπα, ἀναβήσομαι ἐπὶ τῷ φοίνικι, κρατήσω τῶν ὕψεων αὐτοῦ· καὶ ἔσονται δὴ μαστοί σου ὡς βότρυες τῆς ἀμπέλου, καὶ ὀσμὴ ῥινός σου ὡς μῆλα,
10Eu sou do meu amado. O seu desejo é para mim.
10καὶ ὁ λάρυγξ σου ὡς οἶνος ὁ ἀγαθὸς, πορευόμενος τῷ ἀδελφιδῷ μου εἰς εὐθύτητα, ἱκανούμενος χείλεσί μου καὶ ὀδοῦσιν.
11Venha, meu amado! Vamos sair para o campo. Vamos passar a noite nas aldeias.
11Ἐγὼ τῷ ἀδελφιδῷ μου, καὶ ἐπʼ ἐμὲ ἡ ἐπιστροφὴ αὐτοῦ.
12Vamos cedo para as vinhas. Vamos ver se a videira brotou, se as suas flores se abriram, e se as romãzeiras estão em flor. Ali eu lhe darei o meu amor.
12Ἐλθὲ ἀδελφιδέ μου, ἐξέλθωμεν εἰς ἀγρὸν, αὐλισθῶμεν ἐν κώμαις.
13As mandrágoras exalam o seu perfume. Às nossas portas há toda espécie de frutos preciosos, novos e velhos, que eu guardei para você, meu amado.
13Ὀρθρίσωμεν εἰς ἀμπελῶνας· ἴδωμεν εἰ ἤνθησεν ἡ ἄμπελος, ἤνθησεν ὁ κυπρισμὸς, ἤνθησν αἱ ῥοαί· ἐκεῖ δώσω τοὺς μαστούς μου σοί.
no verse 14 in this text
14Οἱ μανδραγόραι ἔδωκαν ὀσμήν· καὶ ἐπὶ θύραις ἡμῶν πάντα ἀκρόδρυα νέα πρὸς παλαιὰ, ἀδελφιδέ μου, ἐτήρησά σοι.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.